Την περασμένη Κυριακή βρεθήκαμε στο θέατρο Άλφα.Ιδέα όπου παρακολουθήσαμε την παράσταση «Αιώνες μακριά από την Αλάσκα» του Άκη Δήμου, σε σκηνοθεσία του Πάνου Αποστολόπουλου και του Αλεξάν Σαριγιάν.
Στο τέλος της παράστασης είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί τους και να τους γνωρίσουμε καλύτερα. Ας διαβάσουμε λοιπόν, τι μας είπαν:
– Αρχικά θα θέλαμε να μας πείτε λίγα πράγματα για την ομάδα σας και πώς ξεκίνησε;
ΑΛΕΞΑΝ: Καταρχάς η ομάδα μας είναι noname. Δεν υπάρχει καμία επωνυμία. Πώς ξεκίνησε; Λίγα χρόνια πριν ξεκινήσω τη δραματική σχολή, έπεσε στα χέρια μου αυτό το έργο. Από την πρώτη στιγμή που το διάβασα μου άρεσε πολύ και θεώρησα σημαντικό μετά το πέρας της σχολής, να ξεκινήσω ένα work in progress, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο στόχο. Έτσι πρότεινα σε δύο κορίτσια από τη σχολή να συμμετάσχουν. Οι πρόβες ξεκίνησαν αλλά η μαμά πατρίδα με κάλεσε, κάπου εκεί ήρθε και ο Πάνος. Όσον αφορά την ομάδα, νομίζω ότι αποδείχτηκε μια σωστή επιλογή, γιατί είναι πολύ σημαντικό να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που μοιράζεστε το ίδιο λεξιλόγιο. Τέσσερα άτομα όπως εμείς, που έχουμε αναπτύξει μέσω της σχολής ένα κοινό λεξιλόγιο και ένα κοινό τρόπο δουλειάς.
ΠΑΝΟΣ: Εγώ από την άλλη εκείνο το διάστημα ολοκλήρωνα τις σπουδές μου στο Πολιτικό της Νομικής και δεν είχα ξεκινήσει κάποιο άλλο Project. Ήξερα όμως από τη σχολή ακόμα, ότι αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι η σκηνοθεσία. Τα παιδιά με κάλεσαν να παρακολουθήσω κάποιες αρχικές πρόβες τους και στη συνέχεια μου έγινε η πρόταση να γίνω μέλος αυτής της ομάδας. Συνέχισα λοιπόν τις πρόβες για όλο το διάστημα κατά το οποίο ο Αλέξης έπρεπε να λείψει και όταν επέστρεψε μοιραστήκαμε τον ρόλο του σκηνοθέτη. Και για μένα είναι ευτυχές το γεγονός ότι φτιάξαμε μια ομάδα που βασίστηκε στον κοινό κώδικα, και θεωρώ πολύ σημαντικό ότι αποτέλεσε την πρώτη μας επαγγελματική εμπειρία.
– Η παρουσία σας στο Άλφα.Ιδέα πώς προέκυψε;
ΠANOΣ: Κάπου στην πορεία, χωρίς να το έχουμε σχεδιάσει, ακούσαμε για το DuetYourself Festival στο θέατρο Άλφα.Ιδέα. Ήταν μια πρόκληση για την ομάδα, καθώς είχαμε πολλές δυσκολίες και απρόοπτα, τελικά όμως αντιμετωπίστηκαν και καταφέραμε να πάρουμε τη 2η θέση.
ΑΛΕΞΑΝ: Έτσι λοιπόν πήραμε τη δεύτερη θέση και αποφασίσανε να μας δώσουνε τον χώρο του φουαγιέ. Έναν χώρο που εξ’αρχής θέλαμε.
– Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε το ενδιαφέρον σε αυτό το έργο και πώς συνδέεται με την εποχή μας;
AΛΕΞΑΝ: Ο λόγος του Άκη Δήμου είναι πολύ άμεσος, είναι σαν να σου μιλάει απευθείας στο αυτί. Επίσης, σε αυτή τη γυναίκα υπάρχει μια λαϊκότητα, ένας άμεσος και καθημερινός λόγος. Η σκέψη της είναι σύγχρονη, ο τρόπος που αντιμετωπίζει το παρόν της είναι σύγχρονος ή καλύτερα θα λέγαμε διαχρονικός.
ΠΑΝΟΣ: Αυτό που μου τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή σε αυτό το έργο είναι το ότι κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη μουσική. Ο στόχος μας ήταν να είναι όλη η παράσταση σαν μια παρτιτούρα, μια αλληλουχία μουσικής και λόγου, μια διαδρομή, κάθε βήμα της οποίας είναι εξίσου απαραίτητο και σημαντικό. Επίσης, το γεγονός ότι η Βιολέττα είναι μια τραγουδίστρια-μπουζουξού: τελικά όμως είναι ένας άνθρωπος με τους ίδιους προβληματισμούς, όπως όλοι. Το θέμα δεν είναι τόσο να καταλάβουμε τη ζωή μιας μπουζουξούς, όσο με όχημα αυτήν να επικοινωνήσουμε πράγματα που αφορούν όλους μας.
– Πώς δουλέψατε;
ΑΛΕΞΑΝ: Ξεκινήσαμε να κάνουμε πρόβες μεμονωμένες, δηλαδή η κάθε ηθοποιός στην αρχή δούλευε ξεχωριστά από την άλλη. Ύστερα ήρθε η μουσική σαν συνδετικός κρίκος. Ο πιανίστας παίζει τον ρόλο της σύνδεσης μεταξύ αυτών των δύο προσωπικοτήτων. Έπειτα ήρθαν οι τεχνικές λεπτομέρειες, η παρατήρηση παρόμοιων ηρωίδων του παρελθόντος και τέλος το γέμισμα. Αλλά η δουλειά δε σταματάει ποτέ, ακόμα και τώρα ανακαλύπτουμε και εξελίσσουμε.
ΠΑΝΟΣ: Είχαμε αποφασίσει από την αρχή ακόμα, ότι η Βιολέττα, ο χαρακτήρας του έργου, θα μοιραζόταν σε δυο γυναίκες. Αυτό έγινε γιατί υπήρχαν σημεία στο κείμενο όπου ήταν ιδιαίτερα φανερές οι συγκρούσεις του χαρακτήρα, οι αυτοαναιρέσεις της. Το μεγάλο στοίχημα λοιπόν ήταν να μπορέσουμε να χτίσουμε δυο χαρακτήρες διαφορετικούς μεν που όμως αλληλοσυμπληρώνονται δε. Αυτή η επιλογή προέκυψε και από τις πρόβες, γιατί τα κορίτσια μάς έφερναν και τελείως διαφορετικό υλικό, και έτσι συνδιαμορφώναμε τις δυο Βιολέττες καθώς και τη σύνδεσή τους. Το ότι παίζουν το ίδιο πρόσωπο γίνεται φανερό και από την κίνηση αλλά και από τον λόγο, καθώς περνούν από διαφορετικές καταστάσεις αλλά πολύ συχνά συναντιούνται, για να καταλήξουν, η καθεμιά από τον δικό της δρόμο, μαζί στο τέλος.
– Η επιλογή τού “να σπάσει ο τέταρτος τοίχος” υπήρχε ή προέκυψε στην πορεία;
ΑΛΕΞΑΝ: Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που έχει επέλθει ένας κορεσμός όσο αναφορά τον τέταρτο τοίχο. Έχουμε αποστασιοποιηθεί οι ηθοποιοί από το κοινό και το αντίστροφο. Δηλαδή οι άνθρωποι βλέπουν ένα θέαμα και οι ηθοποιοί αφηγούνται μια ιστορία, χάνοντας την επικοινωνία και την επιθυμία να μοιραστούμε κάτι. Με αυτήν την παράσταση θέλαμε να καταργήσουμε την απόσταση. Ήταν καθαρά συνειδητή επιλογή.
ΠAΝΟΣ: Επίσης και από την έρευνα που κάναμε στο λαϊκό τραγούδι, δε θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τη συμμετοχή του κόσμου, χωρίς αυτό που ο Άκης Δήμου λέει στο κείμενό του: «ο ξένος καημός πρέπει να έρχεται και να διπλώνεται, ν’ αγκαλιάζει τη φωνή». Σχεδόν όλο το έργο είναι μια συνεχής επικοινωνία με το κοινό, το οποίο υπάρχει εκεί συμμετέχοντας, εξάλλου η Βιολέττα μπαίνει σ’ αυτόν τον χώρο-φουαγιέ και τον μεταμορφώνει σε κάτι άλλο, προκειμένου να μοιραστεί κάτι, την ιστορία της.
– Θα μοιραστείτε μαζί μας κάποιο σχόλιο που σας έκανε εντύπωση;
ΑΛΕΞΑΝ: Μια από τις δύο κοπέλες ζητάει ένα τσιγάρο την ώρα της παράστασης από το κοινό. Μια μέρα λοιπόν υπήρξε μια κυρία που είπε: «Όλο το πακέτο δικό σου, κοριτσάρα μου».
ΠΑΝΟΣ: Έχουν υπάρξει πολλά ενδιαφέροντα σχόλια μετά το τέλος της παράστασης. Ένα από αυτά που μου έχουν μείνει είναι μια γυναίκα που ήρθε και είπε: «Κι εγώ αυτά περνάω».
– Τέλος, θα ήθελα να μου πείτε αν έχετε κάτι για γούρι, κάποια τελετουργία που κάνετε πριν την παράσταση.
Κατά την έξοδο από τον χώρο του ζεστάματος φιλιόμαστε, αγκαλιαζόμαστε και χουφτωνόμαστε…
& Η παράσταση ολοκληρώνεται την Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2019. Επομένως -προς το παρόν τουλάχιστον- έχετε μια τελευταία ευκαιρία να την παρακολουθήσετε.
Συντελεστές:
Κείμενο: Άκης Δήμου
Βιολέττα: Ρηνιώ Μπάλκου-Παπαδοπούλου, Ειρήνη Χόρτη
Μουσικός: Αλεξάν Σαριγιάν
Σκηνοθεσία: Πάνος Αποστολόπουλος, Αλεξάν Σαριγιάν
Κοστούμια: Λένα Μποζάκη
Σχεδιασμός φώτων: Ιωάννα Ζέρβα
Περισσότερα για την παράσταση εδώ: https://www.all4fun.gr/portal/theatre-2/parastaseis/19375-aiones-makria-apo-tin-alaska-sto-theatro-alfa-idea.html
