Το πρόσωπο της εβδομάδας: Γιώργος Τριανταφυλλίδης – Ηθοποιός

Ο “Ντοκ”, τον οποίο υποδύεται με χαρακτηριστική μαεστρία και επιτυχία ο Γιώργος Τριανταφυλλίδης στη “Λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας” στο Θέατρο Επί Κολωνώ είναι ένας περιθωριακός, “χαμένος” τύπος με προβλήματα προσαρμοστικότητας και δουλειές του πέρα δώθε.

 

Μέσα από τη διαδικασία των προβών, όμως, μαζί με την Ελένη Σκότη δημιουργήθηκε ένα σκηνικό σύμπαν, όπου ο Ντοκ γίνεται ένας υπερπολύτιμο και αναπόσπαστο κομμάτι του έργου του Κόνορ ΜακΦέρσον.

 

Τόσο πολύ, που η ερμηνεία του να γίνεται ήδη θέμα συζήτησης στη γεμάτη και φέτος από παραστάσεις θεατρική Αθήνα. Και με τέτοιες σκηνικές παρουσίες, όπως η δική του υπερτονίζεται και η σημασία χαρακτήρων, που δεν είναι μεν πρωταγωνιστές σ’ ένα έργο, αλλά του προσθέτουν κύρος και μεγαλύτερη σημασία.

 

 

Εχοντας προταθεί πέρσι για το βραβείο Χορν για τη δεύτερη συνεργασία του με τον Δημήτρη Λάλο στην “αρρώστια της νιότης” ο Γιώργος διατηρεί ακόμα ζωντανή την τρέλα των εφηβικών του χρόνων. Τόσο που να χαρακτηρίζει για εκείνον την υποκριτική σαν, “έναν κλειστοφοβικό τύπο, που ανεβοκαταβαίνει με ασανσέρ στο Ιράκ…

 

* Η υποκριτική δεν έχει προκύψει ακόμα… Σημαίνει για μένα σαν να είσαι κλειστοφοβικός και να ανεβοκατεβαίνεις με ασανσέρ στο Ιράκ.

 

* Ενας ηθοποιός αντιμετωπίζει την κρίση, όπως κάθε νέος άνθρωπος που ζει και μάχεται σ΄αυτήν την γεμάτη ανεργία κοινωνία. Με πίστη στο όραμά του και με την ελπίδα πως τα πράγματα θα πάνε καλύτερα.

 

 

* Δεν θεωρώ πως η τέχνη μπορεί να δώσει απαντήσεις σε οτιδήποτε. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να προβληματίζει, να παρακινεί και να διεκδικεί.

 

* Η «Λάμψη μιας ασήμαντης νύχτας» (The night alive) είναι ένα σύγχρονο ρεαλιστικό έργο του Κόνορ Μακφέρσον, που καταφέρνει με άξονα μια απλή ιστορία πέντε χαρακτήρων στο Δουβλίνο του σήμερα ν΄ απεικονίσει την σκληρή πραγματικότητα.

 

* Η ανταπόκριση του κοινού είναι πολύ θετική. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου οφείλεται στον ρεαλισμό με τον οποίο η Ελένη Σκότη έχει χειριστεί το έργο. Είχα τη χαρά να δουλέψω με εξαίρετους συνεργάτες.

 

* Στο έργο υποδύομαι τον Ντοκ, ένα περιθωριακό, «χαμένο» τύπο που θα ήθελε πολύ ν΄ ανήκει στο «new age» κύμα, με προβλήματα προσαρμοστικότητας και δουλειές του πέρα δώθε. Μέσα από τη διαδικασία των προβών προσπαθήσαμε – και θεωρώ πως το καταφέραμε ως ένα μεγάλο βαθμό – να δημιουργήσουμε ένα σκηνικό σύμπαν, το οποίο ανταποκρίνεται σε αυτό το οποίο φαντάστηκε ο συγγραφέας.

 

* Χαίρομαι για κάποιες ταινίες μικρού μήκους που έχω κάνει με φίλους κι ιδιαιτέρως για την τελευταία, «Καληνύχτα», σε σκηνοθεσία Θάνου Κερμίτση.

 

 

* Tι έχω κάνει τηλεοπτικά; Τι είναι αυτό;

 

* Νομίζω πως με τη συγγραφή και τη σκηνοθεσία είμαστε μακρινά ξαδέρφια. Σκέφτομαι κάποια στιγμή να τα γνωρίσω μελλοντικά. Από χορό, κυρίως νησιώτικα. Από αθλητισμό, παλαιότερα πρωταθλητισμό στο μπάσκετ. Από τραγούδι… απλά μ΄αρέσει.

 

* Δεν είμαι σίγουρος τελικά πως μου αρέσει η Αθήνα. Προτιμώ την Ικαρία!

 

 

* Στο All4fun μου αρέσει το γεγονός πως απαρτίζεται από νέους ανθρώπους, πως δίνει βήμα στη νέα γενιά και πως το όνομά του μου θυμίζει πίτσα!!!