Όταν τον ρώτησα τι υπότιτλο θα έβαζε δίπλα στο όνομά του, η απάντηση με εξέπληξε. “Το ανθρωπάκι”, μου απάντησε μονολεκτικά και μάλλον αφοπλιστικά και χρειάστηκε να ζητήσω εξηγήσεις για τη σεμνότητα που δείχνει ένα νέο παιδί που κάνει τα πρώτα του βήματα σε ένα μάλλον όχι και τόσο “ταπεινό” περιβάλλον.
Ονομάζεται Σταύρος Τσουμάνης. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Το 2014 ξεκίνησε να φοιτά στην δραματική σχολή “ΙΑΣΜΟΣ” Βασίλης Διαμαντόπουλος απ’ όπου και αποφοίτησε το 2017. Είναι 21 ετών και η πρώτη του παράσταση ήταν το “Εκτός Ορίων” σε σκηνοθεσία της ομάδας So7 (Δημήτρης Κουρούμπαλης, Φρόσω Κορρού) στο θέατρο Ιλίσια Βολανάκης για τη θεατρική σεζόν 2016-2017. Φετος θα τον δουμε στην παράσταση “Το αγόρι της οδού Αμερικής”, τελευταίο μέρος της “Πικρής τριλογίας για το Νεοφασισμό” του Αναστάση Πινακουλάκη στο Black Box του Θεάτρου Επί Κολωνω.
1. Γιατί ηθοποιός; Πως γεννήθηκε και προέκυψε αυτή η επιθυμία και ποιες οι αντιδράσεις από τον κοινωνικό σου περίγυρο;
Ακόμα δεν ξέρω να απαντήσω. Δεν ξέρω γιατί το επέλεξα, στην αρχή απλά μπήκα στη σχολή και πίστευα ότι θα κάτσω ένα μήνα και θα τα παρατήσω, αλλά μετά το πρώτο μάθημα ένιωσα σαν να είχα ερωτευτεί. Μετά το πρώτο έτος κατάλαβα πως δεν μπορώ να με φανταστώ να κάνω κάτι άλλο. Τότε ήταν σαν να γύρισε ένας διακόπτης και άρχισα να το βλέπω σοβαρά. Περισσότερο η περιέργεια με έκανε να ασχοληθώ με την υποκριτική, να δω πως είναι όλο αυτό πριν τη παράσταση. Οι γονείς μου δεν είχαν κανένα πρόβλημα με όλο αυτό. Με στήριξαν και πίστεψαν πολύ, και τους είμαι ευγνώμων για όλη την στήριξη που μου παρείχαν. Γενικά όλοι οι άνθρωποι που αγαπώ ήταν μαζί μου σε αυτή την επιλογή.
2. Αποφοίτησες πρόσφατα από τη Δραματική Σχολή ΙΑΣΜΟΣ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ. Πώς ήταν η θητεία σου εκεί και η σχέση σου με τους καθηγητές σου;
Περίεργα τα πράγματα σε μια δραματική σχολή. Τη μία μέρα νιώθεις υπέροχα και μέσα σε πέντε λεπτά μπορεί να λες ότι θα τα παρατήσεις. Ήμουν τυχερός γιατί είχα πολύ καλούς καθηγητές και έκανα κάποιους πολύ καλούς φίλους. Είχαμε καθηγητές που ασχολούνται με διαφορετικό είδος θεάτρου και ακούγαμε διαφορετικά πράγματα συνεχώς, και αυτό νομίζω ότι ήταν το μεγαλύτερο κέρδος. Άκουγες τόσα πολλά πράγματα και αφού δοκίμαζες έβλεπες τι σου λειτουργεί από το κάθε καθηγητή και έφτιαχνες την “δική” σου μέθοδο. Αυτό που μου έμεινε πιο πολύ απ’ όλα είναι κάτι που μας είχε πει ο Τάσος Καραχάλιος, ότι η σκηνή είναι “ιερός τόπος” για τον ηθοποιό.
3. Από τη σχολή στο σανίδι. Τι ένοιωσες σ΄εκείνη την πρώτη παράσταση;
Η συμμετοχή μου στην παράσταση “Εκτός ορίων” των Δημήτρη Κουρούμπαλη και Φρόσως Κορρού την προηγούμενη σαιζόν στο Ιλίσια-Βολανάκης, ήταν ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί. Νιώθω τυχερός που έχω γνωρίσει τη Φρόσω και τον Δημήτρη και ως καθηγητές και ως σκηνοθέτες. Με έχει βοηθήσει πολύ η συνεργασία μαζί τους. Θυμάμαι στη πρώτη παράσταση έβγαινα στην έναρξη για ένα πέρασμα 5 δευτερολέπτων και μου είχε φανεί ένας αιώνας. Ωρίμασα πολύ μέσα σε όλο αυτό και νιώθω τυχερός που η πρώτη μου παράσταση ήταν με αυτούς τους υπέροχους συνεργάτες.
