Αντί εισαγωγικού σημειώματος
Το θέατρο ανέκαθεν ήταν μέσο ψυχαγωγίας και διασκέδασης του λαού. Ακόμα και όταν αυτό γίνοταν κατά παραγγελία βασιλιάδων και ισχυρών, ακόμα και τότε δεν έχανε τη λαικότητά του. Είχε (και έχει) την ικανότητα και τη δύναμη να μεταφέρει και να μεταλαμπαδευει τα υψηλότερα ιδανικά, τις πιο σύνθετες ιδέες και σκέψεις και στον πιο απλό και ίσως αδαή άνθρωπο και θέατη. Και αυτός είναι ο λόγος, που παραμένει ζωντανό τόσες χιλιάδες χρόνια. Και γι αυτό θα παραμένει για άλλα τόσα, όσο η θεματική του θα είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.
Η στήλη αυτή έρχεται ως συνέπεια του ίδιου του θεατρου. Τι νοιώθει ο απλός θεατής μετά από μια παράσταση; πως προσλαμβάνει τα όποια μηνύματά της;. Δεν έχει σκοπό να αντικαταστήσει ούτε σε πνεύμα ούτε σε ύφος τους κριτικούς θεατρου. Δεν διεκδικεί θεατρολογικές δάφνες και παραδοχές. Δεν φιλοδοξεί και δεν επιδιώκει καν να ασκήσει αντικειμενική κριτική. Και βέβαια σε καμιά περιίπτωση δεν αξιώνει κανένα δόγμα και κανένα αλάθητο.
Δίνει απλά γνώμη. Δίνει το βήμα σε απλούς θεατές, να εκφράσουν άποψη, σε εκείνους τους θεατές στους οποίους απευθύνεται το θέατρο και οι συντελεστές του, σε εκείνους από τους οποίους ζουν και μεγαλουργόυν στο σανίδι….to the point, λοιπόν!
Δευτέρα 30 Οκτωβρίου 2017….γράφει ο Κώστας Ζήσης
Την περασμένη Τρίτη στην επίσημη πρεμιέρα του “Μικρός εγώ” στο ΑΛΦΑ ΙΔΕΑ βασισμένο στο εξαιρετικό μυθιστόρημα του Κώστα Ταχτσή “Τα ρέστα”. Και ναι, ήταν Κώστας Ταχτσής…διατηρώντας στο ακέραιο το πνεύμα, το “ήθος” και το ύφος, τη συνείδηση και τον αυθορμητισμό, το σαρκασμό, την ειρωνία, το χλευασμό αλλά και τη φιλοσοφία, τη στάση ζωής, τον προβληματισμό,…σε όλα ήταν ο Κώστας Ταχτσής, εκεί παρών, αγκαλιά με τα βιβλία του, μπροστά μας, παιδί και άντρας και γυναίκα μαζί, έτσι όπως ήταν πριν 29 χρόνια, έτσι όπως ήταν πάντα.
Η δραματουργική επεξεργασία από τον Βασίλη Ανδρέου αξίζει εύσημα.Τα χαρακτηριστικά της είναι σεβασμός και αγάπη ή μάλλον σκέτα πολλή αγάπη για τον συγγραφέα. Η πολλή αγάπη άλλωστε, είναι η προϋπόθεση για τον σεβασμό. Η σκηνοθεσία, ρυθμική, ευρηματική με εναλλαγές σκηνών, δε σου αφήνει καν περιθώριο να αφαιρεθείς αλλά, αντίθετα, σε ωθεί να μην πάρεις τα μάτια σου από τα ταλαντούχα παιδιά της ομάδας Αίολος, να ξεζουμίσεις λόγο και πνεύμα και εικόνα και μουσική και τραγούδι και γέλιο και κλάμα, και να φύγεις μετά βιαστικά για να ανασύρεις από τη βιβλιοθήκη σου Τα Ρέστα, και να τα ξαναδιαβάσεις έχοντας πια και εικόνα να ορθώνεται στο μυαλό σου. Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
Την Παρασκευή, κατηφόρισα προς Μεταξουργείο για μια παράσταση που σημειώθηκε αμέσως στα “οπωσδήποτε” μου μόλις ανακοινώθηκε. Μ’ ένα δύσκολο, ποιητικό, και τόσο “προσωπικό ” και συνάμα “παγκόσμιο” κείμενο του Ζαν Ζενέ, η Βάλια Παπαχρήστου και ο Λευτέρης Παπακώστας, με την καθοδήγηση της Ζωής Μαντά, ακροβατούν στην κυριολεξία πάνω στη μοναξιά του ανθρώπου και φλερτάρουν με τον Θάνατο. Ο καλλιτέχνης στέκεται αντιμέτωπος με την Τέχνη του, ο άνθρωπος αντιμέτωπος με τη Ζωή του και τον Κόσμο
Μια σπαραχτική παράσταση, σ’ ένα καλαίσθητο σκηνικό περιβάλλον, με δυο ταλαντούχα παιδιά, όπου το Σώμα και ο ΄Λόγος είναι οι μεγάλοι πρωταγωνιστές. Για ένα κοινό ίσως πιο “ψαγμένο”, ένα έργο όμως που πάντα συγκινεί όποιον έρθει σε επαφή μαζί του. Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
Προφανώς και το διήμερο αυτό ήταν αφiερωμένο στους Γάλλους σύγχρονους κλασικούς. Έτσι το Σάββατο, τη σκυτάλη από τον Ζαν Ζενέ πήρε ο Ζαν Κοκτώ. Ο Βασίλης Νικολαϊδης επανασυστήνει την “Ανθρώπινη Φωνή” του Γάλλου συγγραφέα, και την αποκαθιστά στην αρχική πηγή έμπνευσης του συγγραφέα της. Η σύνδεση της με τον “Έμπορο της Βενετίας” του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σχεδόν άμεση, “αυτόματη” και τελικά μάλλον δεδομένη. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό με τον Θανάση Κουρλαμπά σ’ ένα υποκριτικό κρεσέντο να αναδεικνύει την ανασφάλεια, τις φοβίες, το πάθος, την εξάρτηση και την αφοσίωση του ήρωα στον μεγάλο του έρωτα.
Η Ανθρώπινη Φωνή γίνεται σπαραγμός, μπροστά στο Ψέμα των κοινωνικών συμβάσεων και της ανθρώπινης αδυναμίας, και τελικά η ευτυχία μια ουτοπία κάτω από το βάρος τους.Η μικρή σκηνή του Αλκμήνη, γιγαντώνεται με τη φροντίδα και επιμέλεια του Γιάννη Μετζικώφ (εντυπωσιακό δείγμα σκηνικής καλαισθησίας και λειτουργικότητας). “Μια φωνή κι ένα ψέμα” στο Αλκμήνη, παράσταση που την ερωτεύεσαι. Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
Παρόλο που δεν δηλώνω λάτρης και φανατικός των παιδικών παραστάσεων, βρέθηκα την Κυριακή στο ΑΒΑΤΟΝ, και στην παιδική παράσταση “Το κορίτσι που επιμένει” του Τηλέμαχου Τσαρδάκα και πραγματικά εντυπωσιάστηκα.
Από το σπουδαίο κείμενο που πραγματεύεται δύσκολα για την παιδική ηλικία ζητήματα (όπως ο θάνατος αγαπημένου προσώπου) με τον πλέον διακριτικό, επιστημονικό και βαθιά εκπαιδευτικό τρόπο, την αμεσότητα και λειτουργικότητα μιας σκηνοθεσίας που χρησιμοποιησε εύστοχα και ανεπιτήδευτα όλες σχεδόν τις θεατρικές τεχνικές (χορός, τραγούδι, λόγος, κουκλοθέατρο, θέατρο σκιών, σωματικό θέατρο) και το ταλέντο και τις εξαιρετικές υποκριτικές ικανότητες της ομάδας των παιδιών που δίνουν ζωή στους ήρωες και χαρά στους μικρούς μας φίλους: Μαρία Δελετζέ, Θοδωρής Ζωγόπουλος, Πάολα Καλλιγά, Μάριος Κρητικόπουλος.
Αν έχετε παιδιά, περάστε οπωσδήποτε στο ΑΒΑΤΟΝ και δείτε το και εσείς. Θα το λατρέψετε! Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
