Ένας βατήρας εξερεύνησης στις πολυεπίπεδες διαστάσεις της ψυχής και του πνεύματος της. Μια ελευθερία που της δίνει την ευκαιρία να σκιαγραφεί και να πλάθει το πορτρέτο του εκάστοτε χαρακτήρα, τον οποίο καλείται να αποδώσει στη σκηνή. Κάτι που την ιντριγκάρει ιδιαιτέρως και αντλεί όλη τη δημιουργικότητα της.
Έτσι αντιλαμβάνεται την υποκριτική η Νίνα Λαμπριανίδη, που παρά τις δεδομένες δυσκολίες στο κομμάτι του βιοπορισμού ενός ηθοποιού στην Ελλάδα του 2017 θα επέλεγε και πάλι το ίδιο. Όχι μόνο γιατί γεμίζει ένα κενό μέσα της, αλλά και γιατί της δίνει τη δυνατότητα να παρατηρεί περισσότερο τους ανθρώπους και να σκέφτεται διαφορετικά.
Λίγες ημέρες μετά το Πάσχα μαζί με την Αλεξάνδρα Μαρθαλαμάκη ανέβασε τη Βελανιδιά του Tim Crouch στο Θέατρο Κεφαλληνίας.
“Είναι μια παράσταση τριών νέων στο χώρο ανθρώπων που παλεύουν με τα λίγα μέσα που έχουν να δείξουν την τέχνη τους”, αναφέρει στο All4fun η Νίνα και μας εισάγει στον κόσμο του έργου: Ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ένας υπνωτιστής σκοτώνει με το αυτοκίνητό του ένα μικρό κορίτσι. Μετά το ατύχημα τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά στην δουλειά του. Σε μία από τις παραστάσεις του συμμετέχει ο πατέρας του κοριτσιού. Εγώ μαζί με την Αλεξάνδρα υποδύομαι τον υπνωτιστή μαζί. Τον πατέρα θα υποδύεται κάθε παράσταση και ένας διαφορετικός προσκεκλημένος σε ρόλο guest (6 ηθοποιοί-2 τραγουδιστές), ο οποίος δεν θα έχει διαβάσει και δεν θα ξέρει τίποτα απολύτως για το έργο. Ο ρόλος του υπνωτιστή αλλά και του πατέρα έχει πολλές διαστάσεις και σε ταξιδεύουν ανάμεσα στα όρια της ανθρώπινης φύσης”
Εχοντας συμμετάσχει σε μία μικρού μήκους ταινία, που έφτασε μέχρι το διεθνές φεστιβάλ του Σαν Φραντσίσκο και σε βίντεο της Καμπάνιας “Δίπλα Σου” για την ομόφυλη συντροφικότητα η Νίνα αναμένει στο μέλλον να παίξει και στην πρώτη της μεγάλου μήκους ταινίας. Οσο για το άθλημα που αγαπά ιδιαιτέρως είναι το ποδόσφαιρο, παίζοντας μάλιστα στο παρελθόν με επιτυχία και σε γυναικεία ομάδα ως κεντρική αμυντικός. Λόγω της σχετικής της αγάπης, μάλιστα, φοίτησε και από το Κέντρο Αθλητικού Ρεπορτάζ και ασχολήθηκε για λίγο καιρό και με την αθλητική δημοσιογραφία…
* Η ανάγκη για έκφραση και δημιουργία με έφερε κοντά στην τέχνη της υποκριτικής. To 2008 αποφάσισα να φοιτήσω στη σχολή του Διομήδη Φωτιάδη. Ήμουνα πεπεισμένη και ξεκάθαρη από την αρχή για το τι ήθελα να κάνω.
* Η υποκριτική είναι δημιουργία και δημιουργικότητα… Βατήρας εξερεύνησης στις πολυεπίπεδες διαστάσεις της ψυχής και του πνεύματος μου – ελευθερία. Η πρόκληση της σκιαγράφησης και της δημιουργίας του πορτραίτου ενός χαρακτήρα με ιντριγκάρουν πάντα και μου αντλούν όλη μου την ευστροφία και δημιουργικότητα όταν δουλεύω πάνω σ’ έναν ρόλο.
* Παρόλο που ζω τις δυσκολίες του να είσαι ένας ηθοποιός στην Ελλάδα της κρίσης, του σήμερα, αν μπορoύσα να ξαναδιαλέξω την κατεύθυνση μου, πάλι ηθοποιός θα επέλεγα να γινόμουν. Η υποκριτική μ’ έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο, σκέφτομαι διαφορετικά, κινούμαι αλλιώς, παρατηρώ τους ανθρώπους, γενικά παρατηρώ περισσότερο. Η υποκριτική μου γεμίζει ένα κενό που έχω μέσα μου.
* Σίγουρα ένας ηθοποιός βιώνει την κρίση κατάματα και τη ζει στο πετσί του. Με τα δεδομένα που φέρνει η ελληνική κρίση είναι σχεδόν ακατόρθωτο για τους περισσότερους ηθοποιούς να ζουν μόνο από τη συγκεκριμένη δουλειά. Για να μην μιλήσω για το θέατρο, όπου οι περισσότεροι από εμάς πληρώνουμε για να μπορέσουμε να ανεβάσουμε μία παράσταση, στον κινηματογράφο μια δουλειά που μπορεί να σε ανταμείψει πιο καλά δεν σημαίνει ότι θα έχει και διάρκεια. Δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα υπάρξουν επόμενες δουλειές στο διάστημα που χρειάζεται για να μπορείς να βιοποριστείς. Ούτε στην τηλεόραση υπάρχουν πλέον εγγυήσεις στις αμοιβές, αφού αν γίνουν οι καταβολές τους θα γίνουν καθυστερημένα μετά το πέρας κάποιων μηνών με αποτέλεσμα να βρίσκεσαι εκτεθειμένος στην αποπληρωμή βασικών υποχρεώσεων.
* Άρα καταλήγουμε στο φαινόμενο που παρατηρείται πια έντονα στις μέρες μας. Ότι ένας ηθοποιός κάνει παράλληλα άλλα επαγγέλματα για να μπορέσει να επιβιώσει με πρωταρχικό του σκοπό όμως να συνεχίσει να υπηρετεί την τέχνη του, γεγονός που είναι αξιοθαύμαστο γιατί δείχνει ένα ανεξάντλητο μεγαλείο ψυχής που μαρτυρεί την αυθεντική αγάπη για την τέχνη του την οποία αρνείται να εγκαταλείψει.
* Η τέχνη ως ανάγκη για έκφραση, ανησυχία πνεύματος που δεν μένει ήσυχη μπροστά στα κατεστημένα και τα «σερβιρισμένα», έχει ανάγκη την ελευθερία λόγου και έκφρασης. Έχει και θέλει κάτι να πει. Μπορεί να γίνει ωμή γροθιά στο στομάχι αφήνοντας στίγμα με έντεχνο περιεχόμενο που μπορεί να περιέχει εύστοχο και εύλογο πολιτικό και κοινωνικό σχολιασμό.
* «Η Βελανιδιά» είναι έργο του Βρετανού συγγραφέα-ηθοποιού Tim Crouch και ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ένας υπνωτιστής σκοτώνει με το αυτοκίνητό του ένα μικρό κορίτσι. Μετά το ατύχημα τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά στην δουλειά του. Σε μία από τις παραστάσεις του συμμετέχει ο πατέρας του κοριτσιού.
* Εγώ υποδύομαι τον υπνωτιστή μαζί με τη συνάδελφο και φίλη μου Αλεξάνδρα Μαρθαλαμάκη. Τον πατέρα θα υποδύεται κάθε παράσταση και ένας διαφορετικός προσκεκλημένος σε ρόλο guest (6 ηθοποιοί-2 τραγουδιστές), ο οποίος δεν θα έχει διαβάσει και δεν θα ξέρει τίποτα απολύτως για το έργο. Ο ρόλος του υπνωτιστή αλλά και του πατέρα έχει πολυεπίπεδες διαστάσεις και σε ταξιδεύουν ανάμεσα στα όρια της ανθρώπινης φύσης.
* Η συνεργασία με τα παιδιά προέκυψε αρχικά από ένα τηλεφώνημα που μου έκανε η Αλεξάνδρα και μου ζήτησε να βρεθούμε και να συζητήσουμε αν θα ήθελα να συνεργαστούμε. Αφού δέχτηκα, αρχίσαμε να ψάχνουμε σκηνοθέτη και μετά από πολλές αρνητικές απαντήσεις βρήκαμε τον Ανδρέα Ανδρέου. Τον σκηνοθέτη μας. Έναν πραγματικά υπέροχο άνθρωπο, υπομονετικό, ταλαντούχο, μορφωμένο, ο οποίος μας έφερε αρκετά έργα του Tim Crouch (μάλλον του έχει αδυναμία) να διαβάσουμε και να καταλήξουμε τελικά στη «Βελανιδιά». Η «Βελανιδιά» που ανεβαίνει στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας, λοιπόν, είναι μια παράσταση τριών νέων στο χώρο ανθρώπων που παλεύουν με τα λίγα μέσα που έχουν να δείξουν την τέχνη τους.
* Η πρώτη ταινία μικρού μήκους που πρωταγωνίστησα ήταν το «8», μια πτυχιακή ταινία της Χαράς Δέλλα. Μπορώ να σουμιλάω ώρες για αυτή μου τη συνεργασία. Ήασταν μια πολύ γερή ομάδα που δουλέψαμε πολύ σκληρά και καταφέραμε να φτάσουμε στο διαγωνιστικό φεστιβάλ Δράμας και του Σαν Φραντσίσκο. Η Χαρά Δέλλα είναι ένας καλλιτέχνης ο οποίος έχει να μας δείξει πολλά στο μέλλον. Επίσης πριν λίγους μήνες συμμετείχα σ’ ένα βιντεάκι για την ομόφυλη συντροφικότητα μια δουλειά της Καμπάνιας «ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ». Το Πρόγραμμα φιλοδοξεί να συμβάλλει στην αντιμετώπιση του έντονου προβλήματος των διακρίσεων βάσει του σεξουαλικού προσανατολισμού και της ταυτότητας φύλου και να αποτελέσει ένα ανάχωμα στο πρωτόγνωρο, ιδιαίτερα ανησυχητικό και διαρκώς αυξανόμενο φαινόμενο των ομοφοβικών και τρανσφοβικών επιθέσεων που καταγράφονται στη χώρα μας.
* Το ποδόσφαιρο είναι μια αδυναμία που είχα από μικρή. Για τρία χρόνια φορούσα τη φανέλα μιας γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου με το νούμερο «5». Έπειτα σπούδασα και στο Κέντρο Αθλητικού Ρεπορτάζ και εργάστηκα για λίγο διάστημα στην ιστοσελίδα του sport-fm.
* H Αθήνα σε κάνει να περνάς καλά και λιτά. Τον ελεύθερο μου χρόνο μου αρέσει να περπατάω στην Ακρόπολη, στο Θησείο, στο Μοναστηράκι. Έχει μια ομορφιά που σε λίγους αρέσει. Δεν θα την άλλαζα νομίζω ποτέ.
* Το All4fun μ’ αρέσει γιατί είναι αυθεντικό, έχει κάτι διαφορετικό. Ενδιαφέρεται για νέους ανθρώπους, για μικρότερες παραστάσεις και δουλεύουν άνθρωποι με μεράκι! Και κάνει ωραία πάρτυ!! Θα ήθελα πραγματικά να το ευχαριστήσω για αυτήν τη συνέντευξη και να του ζητήσω να μην αλλάξει τίποτα απ’ αυτό το αθώο που έχει…
& Αναλυτικές λεπτομέρειες για τη Βελανιδιά ακολουθούν στον εξής σύνδεσμο: http://www.all4fun.gr/fun/ theater/14711-q-q-.html
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 17/4/2017
