Δεν είναι τα ψέματα που μ’ενοχλούν περισσότερο
Ούτε η απληστία που εισπράττω ως το κόκκαλο
Αν γυρνάω στο σπίτι και λέω ευχαριστώ
Γιατί η μάνα του γείτονα περιμένει το παιδί με το φως ανοιχτό
Δεν είναι η αλήθεια που πνίγεται στα μάτια
Ή η φωνή στις διαδηλώσεις που σπάει σε κομμάτια
Θα φωνάζω ‘ποτέ καμία μόνη’ και κάποιος θ’ακούσει
Σταματήστε τις βόμβες ακούστε τα παιδιά ρε πούστη
Είναι που με χλευάζουν που πιστεύω ακόμα στο καλό
Που το ‘πάρε με όταν φτάσεις’ είναι σφαίρα στο ψαχνό
Αν συνηθίσεις το τέρας αρχίζεις να του μοιάζεις
Μα αν του σφίξεις το χέρι μπορεί να το αλλάξεις
Είναι που μου λένε ‘φτάνει πια με τις σημαίες΄
Ο κόσμος έχει μπουχτίσει πια με τις ιδέες
Δεν αλλάζει ο κόσμος με σύμβολα ειρήνης
Πόσο λυπάμαι φίλε μου που δε σ’έμαθαν να δίνεις
Αφου μπορώ επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής
Θα ‘ταν αστείο αν καταλάβαινες τη δύναμη αυτής
Όχι δε θα τρελαθώ, δε θα κάνω τη χάρη σε κανέναν
Πάντα θα μιλώ για τις ψυχές που στείλατε στον Έναν
Δεν είναι που εγώ είμαι εδώ και άλλοι λείπουν
Που λέω Παύλος, Αλέξης, Ζακ κ οι μπάτσοι ξεροβήχουν
Που χάλασε η φάση, που πάμε και όπου βγει
Όπως μάθαμε τα περιπολικά δεν είναι ταξί
Είναι που δε μπορώ να τους βλέπω όλους να τη γλιτώνουν
Και όταν ουρλιάζουν οι μανάδες τα αυτιά τους δεν ιδρώνουν
Είναι που σε βλέπω ν’αλλάζεις κανάλι
Μα θα γυρίσει ο τροχός κ αύριο εσύ θα ΄σαι ‘οι άλλοι’
Τζέλα Δελακραύγα, 22/3/2026
