Έχει ένα πρόσωπο που θα έπρεπε να έχει αξιοποιηθεί πολύ περισσότερο στον κινηματογράφο.
Και συνδυάζει εκείνο το μυστηριώδες, το οποίο τη γοήτευσε τόσο για να φτάσει στο σημείο να παρατήσει την ιατρική ακριβώς στην τελευταία τάξη και να γίνει ηθοποιός.
Η Λυδία Βύρλα βρήκε μέσω της υποκριτικής τον πραγματικό της εαυτό, τον οποίο διαρκώς προσπαθεί ν’ ανακαλύπτει περισσότερο, να εξελίσσει και γιατί όχι να τον υπερβαίνει.
Η “Σάρα” της θεατρικής Βουργουνδίας στο Σφενδόνη αναζητά διακαώς ν’ ανακαλύψει περισσότερο και την κινηματογραφική τέχνη μέσω σεναρίων και ρόλων, που θα την ιντριγκάρουν και θα τη βρουν δίπλα σε συνεργάτες, οι οποίοι θα μιλούν την ίδια γλώσσα.
* Η υποκριτική προέκυψε κάπως από μόνη της. Δεν είπα ποτέ δηλαδή ως παιδί ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Ήρθε κάπως αναγκαστικά, κάτι με τραβούσε προς τα εκεί το οποίο δεν έπαιρνα ποτέ στα σοβαρά ή μάλλον καλύτερα δεν με έβαλε ποτέ σε σκέψεις σχετικά με το αν θέλω να το ακολουθήσω επαγγελματικά, τουλάχιστον μέχρι να δώσω εξετάσεις στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ήμουν πολύ καλή μαθήτρια και ήταν κάπως μονόδρομος για εμένα το να περάσω στην Ιατρική, ήθελα άλλωστε.
* Στην τελευταία τάξη τα παράτησα. Ίσως να έκανα και εγώ την επανάσταση μου ή να διέκρινα μια ματαιότητα σε όλη αυτή την διαδικασία, δεν ξέρω, πάντως αυτό με οδήγησε σε μια σειρά από άλλες επιλογές και τυχαία γεγονότα που, τώρα που το καλοσκέφτομαι, μ΄ έφεραν εδώ που είμαι σήμερα και όλο αυτό έχει κάτι το μυστηριώδες, που μου αρέσει πολύ.
* Η υποκριτική είναι μια τεχνική από την άποψη ότι ο ηθοποιός καλλιεργεί με μαστορική τα εκφραστικά του μέσα. Είναι σπουδή πάνω στον εαυτό, ώστε να τον υπερβείς με σκοπό να εξαφανιστείς, ν’ αποκαλύπτεις και να σου αποκαλύπτονται ταυτόχρονα πράγματα που μέχρι τότε δεν γνώριζες. Δεν αφορά το αν είσαι καλός ή όχι, αφορά το αν μπορείς να χαζέψεις για λίγο, να πάψεις να σκέφτεσαι, όπως όταν ήσουν παιδί γεμάτο περιέργεια και φαντασία για τον κόσμο και τους άλλους γύρω σου.
* Ο καλλιτέχνης είναι σαν να ήταν πάντα παραδίπλα, όχι μέσα στην κοινωνία, και αυτό έχει μεγάλες δυσκολίες, ωστόσο, μπορεί να γεννήσει και σπουδαία πράγματα. Η ζωή τρέχει, η τεχνολογία τρέχει, τρέχουμε και εμείς να την προλάβουμε κάπως, είναι λογικό όλο αυτό, τα πράγματα είναι άγρια και πρέπει να επιβιώσουμε. Όμως, έτσι στερούμαστε την ησυχία, την σκέψη και αυτό είναι εχθρός της δημιουργίας, άρα και της τέχνης. Αλλά όπως σε κάθε εποχή, έτσι και σε αυτήν, υπάρχουν άνθρωποι που παραμένουν ρομαντικοί, αφήνουν το αποτύπωμά τους με τρόπο συγκινητικό και αυτό είναι πολύ ελπιδοφόρο. Το να αντιστέκεσαι σήμερα στην ταχύτητα είναι μια μορφή επανάστασης νομίζω.
* Ο καιρός μας έχει ανάγκη από αποτέλεσμα, θέλει εξηγήσεις, όχι απορία. Το να αμφιβάλεις θεωρείται αδυναμία, ενώ κρύβει μέσα μια παιδική ελευθερία. Αυτό ξεκινάει από τα σχολεία, από την έλλειψη παιδείας. Χωρίς παιδεία, πολιτισμός δεν υπάρχει. Η τέχνη όμως οδηγείται από την ανάγκη να συναντηθούμε με τους άλλους και ν’ αναρωτηθούμε. Ν’ αγαπήσουμε και ν’ αγαπηθούμε, ν’ απολαμβάνουμε και να εκφραζόμαστε ανεμπόδιστα. Σε αυτό ελπίζουμε οι καλλιτέχνες, στο θαύμα αυτής της συνάντησης.
* Η παράσταση μας “Βουργουνδία” παίζεται από τον Ιανουάριο στο θέατρο Σφενδόνη. Προσεγγίζει τον κόσμο του Γκομπρόβιτς και δημιουργεί μια σύγχρονη ανάγνωση της Υβόννης, Πριγκίπισσας της Βουργουνδίας, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Σκουρλή και κείμενο Βαγγέλη Κυριακού. Αφορά τις σχέσεις εξουσίας και πώς αυτές διαμορφώνονται μεταξύ των υπηρετών ενός βασιλείου.
* Το κοινό γελάει, σοκάρεται, συγκινείται, φαίνεται να έχει απορίες, θέλει να μοιραστεί μια σκέψη. Πιστεύω πως αυτό οφείλεται πολύ και στο ότι όλοι έχουμε φτιάξει έναν κόσμο με κοινή γλώσσα.
* Η συνεργασία έχει κυλήσει πολύ όμορφα μεταξύ όλων των συντελεστών. Η μουσική, οι φωτισμοί, τα σκηνικά, τα κοστούμια δένουν όλα εξαιρετικά με την σκηνοθεσία. Έχει γίνει πολύ καλή δουλειά, που απαιτεί χρόνο και αυτό φαίνεται.
* Κάναμε τέσσερις μήνες πρόβα, πράγμα σπάνιο. Είχαμε το σκηνικό και τα κοστούμια από πολύ νωρίς, κάτι που λειτουργεί σίγουρα υπέρ μας, γιατί δοκιμάζεις και χτίζεις πάνω σε κάτι συγκεκριμένο. Οπότε όλος αυτός ο χρόνος που δόθηκε για να συνηθίσει το σώμα, με το οποίο δουλέψαμε πολύ, μόνο θετικά λειτούργησε. Κάναμε και όλες τις πρόβες από την αρχή σε αυτό το μοναδικό θέατρο, ήταν και αυτό τεράστια πολυτέλεια.
* Ή Σάρα δεν έχει ζήσει ποτέ εκτός παλατιού και είναι η πιο έμπειρη υπηρέτρια. Έχει εμμονή με το πρόγραμμα και την τάξη και αυτό την κάνει να βρίσκεται σε μια διαρκή ετοιμότητα. Λατρεύει να υπακούει στη μορφή, αλλά ταυτόχρονα κινεί τα νήματα και ασκεί βία στους κατώτερους της. Στις πρόβες δοκιμάζαμε να δώσουμε σώμα σε αυτά τα πρόσωπα, να βρούμε την δυναμική των σχέσεων, και φυσικά μετά το κείμενο οδήγησε τον λόγο, δηλαδή πως αυτός μπορεί να εκφέρεται από τον ήρωα.
* Η Σάρα όμως, έχει και μια ευαίσθητη πλευρά και αυτή δεν είναι άλλη από την ανάγκη για αποδοχή και αγάπη. Αυτό είναι πανανθρώπινο. Βρίσκω πιο κοντά σε μένα τις πιο ευάλωτες και μαλακές πτυχές της, αλλά ως ηθοποιός βρίσκω πιο ενδιαφέρουσες τις σκληρές, αυτές που μου είναι πιο ξένες.
* Πρόσφατα έκανα γυρίσματα για μια μικρού μήκους και κάθε φορά σκέφτομαι πόσο πολύ μου αρέσει ο κινηματογράφος, έχει την δική του γοητεία. Μια ταινία είναι κάτι που μένει, έχεις το αποτύπωμα αυτής της δουλειάς στα χέρια σου. Εύχομαι να φτάνουν στα χέρια μου σενάρια και ρόλοι που θα με ιντριγκάρουν, να βρίσκομαι με ανθρώπους που θα μιλάμε την ίδια γλώσσα, σ’ ένα πλαίσιο που θα χωράει ασφάλεια, σύγκρουση, τριβή και αγάπη.
* Έχω κάνει δύο μικρές συμμετοχές στην τηλεόραση. Πέρυσι συνεργάστηκα με τον Μανούσο Μανουσάκη στη σειρά αυτοτελών επεισοδίων “Το δίχτυ” και φέτος έκανα κάποια γυρίσματα για την σειρά “Γιατί ρε πατέρα;” με σκηνοθέτη τον Γιάννη Παπαδάκο. Η τηλεόραση έχει άλλους ρυθμούς και πολλοί ηθοποιοί στρέφονται σε εκείνη αναγκαστικά και λόγω του οικονομικού. Αρχίζει, όμως, ν’ αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη ευαισθησία αυτό το μέσο και γίνονται κάποιες λίγες, αλλά αξιόλογες δουλειές από κινηματογραφιστές οι οποίοι θέλουν να κάνουν τα πράγματα με τον δικό τους τρόπο και το βρίσκω πολύ αισιόδοξο.
* Θαυμάζω τους ανθρώπους που γράφουν σενάρια και πρωτότυπα κείμενα, μου αρέσει που τολμούν. Το ίδιο ισχύει και για την σκηνοθεσία. Βλέπω όλο και περισσότερους ηθοποιούς να σκηνοθετούν. Προς το παρόν δεν θέλω να αναλάβω κάτι τέτοιο, θα μου έπεφτε πολύ. Είμαι και τελειομανής. Για την ώρα μου αρέσει να έχω έναν σκηνοθέτη πάνω από το κεφάλι μου που να εμπιστεύομαι, να δώσω μορφή σε αυτό που φαντάζεται και είμαι πολύ στην αρχή ακόμη, οπότε δεν το έχω χορτάσει σαν διαδικασία.
* Μου αρέσει να τραγουδάω, το κάνω πιο απενοχοποιημένα. Η μουσική έχει σημειολογία, έχει κάτι το μετρήσιμο, το θαυμάζω πολύ αυτό. Είχα ξεκινήσει ηλεκτρική κιθάρα μικρή, αλλά δεν συνέχισα για πολύ, με κούρασε η διαδικασία στο ωδείο και έτσι για την ώρα μπορώ να γρατζουνώ ελαφρώς διάφορα έγχορδα, λίγο γιουκαλίλι, λίγο μαντολίνο. Ελπίζω μια μέρα να περάσω στο λαούτο, είναι φοβερό όργανο.
* Νιώθω να είμαι από πάντα σε μια κίνηση, έχω καλή σχέση με το σώμα μου. Η ενόργανη γυμναστική σίγουρα μου έχει δώσει τρομερά εφόδια, το σώμα θυμάται. Έκανα ασκήσεις εδάφους για αρκετά χρόνια και σταμάτησα στην εφηβεία. Αγαπώ πολύ την θάλασσα, έχω περάσει πολλά καλοκαίρια στα ανοιχτά, να δένουμε σε νησιά, να ψαρεύουμε. Έχω τις πιο γλυκές οικογενειακές αναμνήσεις από τότε. Πάντα βουτούσα ελεύθερα χωρίς εξοπλισμό, οι καταδύσεις μπήκαν πιο μετά στην ζωή μου. Όταν κάνω κατάδυση με μπουκάλα είναι από τις πιο μεθυστικές εμπειρίες στην ζωή μου. Έχω την ελευθερία να καθίσω κάτω από το νερό και να χαζέψω με την ησυχία μου.
* Ψυχολογία σπούδασα προτού αποφασίσω να πάω προς την υποκριτική. Είναι ένας κλάδος που έχει τρομερό ενδιαφέρον και μπορεί να αφορά κάθε άνθρωπο. Σπουδάζοντας είχα μια έφεση στην Νευροψυχολογία, ίσως γιατί πάντα μου άρεσε και η Ψυχιατρική. Αλλά και το θεωρητικό κομμάτι μπορεί ν’ ανοίξει πολύ σε φιλοσοφικό επίπεδο, το οποίο συνεχίζω να εξερευνώ με μεγάλη περιέργεια. Σίγουρα είναι χρήσιμη σπουδή για την υποκριτική, αλλά νομίζω όποια επιπλέον γνώση κατέχει ένας ηθοποιός μόνο να τον πλουτίζει μπορεί στην δουλειά του.
* Δεν μπορώ να πω πως θα έπαιζα το οτιδήποτε θεατρικά ή ότι θα ήθελα να παίξω έναν συγκεκριμένο ρόλο σε οποιαδήποτε συνθήκη. Υπάρχουν σπουδαία έργα που διαβάζοντας τα και μόνο συγκινείσαι, αλλά σίγουρα θέλω να έχει κάτι εκεί για μένα, αυτό ισχύει παντού, όχι μόνο στο θέατρο. Μ’ ενδιαφέρουν οι σχέσεις, οι άνθρωποι, η σκηνοθεσία. Παίζουν πολλά ρόλο. Σίγουρα θέλω και προσμένω συνεργασίες που χτίζουν σχέσεις βαθιές, όχι επιφανειακές.
* Η Αθήνα είναι πανέμορφη πόλη. Μου αρέσει ακόμη και η φασαρία της, οι ρυθμοί της. Έχει τρομερές αντιθέσεις. Τη μια στιγμή χαζεύεις σε ένα πανέμορφο σοκάκι και λίγα λεπτά μετά, περπατώντας, βρίσκεσαι σε μια βρώμικη γειτονιά, παρατημένη. Έχει κάτι το ρομαντικό όλη αυτή η αντίστιξη, με συγκινεί και μου ταιριάζει πολύ.
* Το Αll4fun έχει φτιαχτεί με μεράκι, στηρίζει τα καλλιτεχνικά δρώμενα και δίνει την ευκαιρία σε νέους δημιουργούς να μιλήσουν για την δουλειά τους.
& Αναλυτικές πληροφορίες για τη “Βουργουνδία” ΕΔΩ
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 28/2/2026
