Μεγάλωσα
Μεγάλωσα. Σαν ξαφνικά.
Δεν είχα φίλους, όσο με θυμάμαι,
μόνο όπλα αληθινά ήταν τα παιχνίδια μου.
Και οι εχθροί μου αόρατοι κι αυτοί,
όμως πολύ υπαρκτοί, πάντα κάπου κοντά.
Μεγάλωσα, μα δε θυμάμαι και πολλά.
Τις λίγες αναμνήσεις μου τις σκέπασε η σκόνη
απ’ τα ντουβάρια του σπιτιού μου τα πεσμένα.
Κρυβόμουν πίσω από ραγισμένους τοίχους,
κάτω από σωριασμένα τούβλα και σωριασμένα πτώματα.
Το πτώμα του μπαμπά μου.
Μεγάλωσα με ματωμένα ρούχα και μαλλιά.
Δεν ξέρω τι θα πει χαμόγελο, ξέχασα και πώς κλαίνε.
Ξέχασα και της μάνας μου το πρόσωπο και τη φωνή.
Και όλα αυτά που ξέχασα, νομίζω για καλό,
μοιάζουν να τα ‘χει ζήσει κάποιος άλλος.
Πάντως εγώ μεγάλωσα.
Όμως, στα λίγα που θυμάμαι είναι πως είδα
να κείτεται γκρίζο κορμί ριγμένο
ο εαυτός μου – ένα τίποτα ανάμεσα στα άλλα.
Επιμέλεια Στήλης : Νεφέλη Παπαθανασίου
