Με τη θετική της ενέργεια σε κερδίζει απευθείας! Κάπως έτσι συνέβη και στη πρώτη μας συνάντηση για το κάστινγκ μιας ταινίας που τελικά δεν έγινε ποτέ. Αλλά εκείνη η πρώτη μας επαφή σήμανε την αφετηρία μιας φιλίας.
Η Χριστίνα Μπαρλογιάννη είναι εκεί δίπλα σου, ακόμα κι όταν τρέχει όλη μέρα για ν’ ανταποκριθεί στις δύσκολες προκλήσεις της καθημερινότητας, όπως συμβαίνει με τους περισσότερους καλλιτέχνες της χώρας.
Ηταν εκεί πέρσι στα βραβεία του All4fun ως βασικό μέλος της χορευτικής ομάδας και ήταν εκείνη που με έπεισε να βγω στη σκηνή. Χωρίς τη συνδρομή της κάτι τέτοιο δε θα γινόταν πραγματικόττα.
Και είναι και η μόνη από τον περσινό χορό που βρίσκεται μαζί μας και στα φετινά μας βραβεία, παρά τις διαδοχικές πρόβες και την ακόμα μεγαλύτερη της πίεση φέτος, αφού θα συμμετέχει για όλη τη θεατρική σεζόν στην “Παπλωματού” στο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου.
Στο μεταξύ, όσο και αν μοιάζει παράδοξο, κινηματογραφικά έχει δουλέψει σε ξένες παραγωγές στην Ελλάδα και όχι σε παραγωγές ελληνικές. Μα είναι δυνατόν με τέτοιο πρόσωπο να μην την έχουν πάρει ακόμη χαμπάρι σε τηλεόραση και σινεμά;
* Θυμάμαι πως σε όλη τη διάρκεια των παιδικών μου χρόνων υπήρχε πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου η σκέψη ότι θα ήθελα να γίνω είτε μουσικός είτε ηθοποιός. Ήταν όμως μια πολύ γενική αίσθηση, χωρίς να την έχω αξιολογήσει τότε σοβαρά. Γύρω στα 17 μου άρχισα να ασχολούμαι με τη μουσική και την τρομπέτα.
* Πολύ αργότερα, και αφού ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο ΕΚΠΑ, αποφάσισα να σπουδάσω musical theatre, επηρεασμένη από μια ταινία που έτυχε να δω. Έτσι προέκυψε και ο χορός στη ζωή μου.
* Το musical theatre είναι ένα είδος παρεξηγημένο στην Ελλάδα, κυρίως από όσους δεν γνωρίζουν τι πραγματικά απαιτεί. Στην ουσία του είναι μια τέχνη που ζητά από τον καλλιτέχνη να συνδυάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο τρεις διαφορετικές δεξιότητες: Tην υποκριτική, το τραγούδι και τον χορό.
* Στη χώρα μας δεν έχει ακόμη αναγνωριστεί επαρκώς· στο εξωτερικό όμως οι ηθοποιοί του μιούζικαλ ανήκουν στην αφρόκρεμα των ηθοποιών παγκοσμίως.
* Για μένα η υποκριτική είναι το βασικότερο μέσο κάθε μορφής τέχνης: της μουσικής, του χορού, του τραγουδιού. Κανένα από αυτά δεν έχει αυθύπαρκτη υπόσταση· όλα είναι άρρηκτα δεμένα με την ιστορία που αφηγείσαι. Δεν μπορείς να ερμηνεύσεις ουσιαστικά αν δεν γνωρίζεις ποια ιστορία θέλεις να πεις και αν δεν μπεις συνειδητά στη διαδικασία να την αφηγηθείς.
* Γι’ αυτό και για μένα δεν έχουν αξία οι απόλυτα κουρδισμένες αλλά αδιάφορες μελωδίες, οι φιοριτούρες, οι επιδείξεις τεχνικής στο τραγούδι, η άψογη τεχνική στο χορό ή μια κωμωδία που στηρίζεται απλώς σε αστεϊσμούς. Όλα αυτά χάνουν το νόημά τους αν δεν έχουν κάτι ουσιαστικό να επικοινωνήσουν. Έτσι και ο χορός για μένα δεν είναι διασκέδαση, ούτε μια ανάγκη που νιώθω εκτός σκηνής· γίνεται αληθινός μόνο όταν το απαιτεί η ιστορία. Τότε η ενέργεια που παίρνω είναι απερίγραπτη. Αυτός είναι και ο βασικότερος λόγος που διάλεξα να ασχοληθώ με το θέατρο.
* Η αλήθεια είναι πως η εμπειρία μου συνολικά στον χώρο είναι κάπως μικρή για να έχω πλήρη εικόνα των πραγμάτων και νομίζω πως οι συνθήκες μέχρι στιγμής για μένα έχουν υπάρξει αρκετά ευνοϊκές.
* Τι σημαίνει όμως τελικά, «ευνοϊκές»; Μάλλον σημαίνει να έχεις τόσες δουλειές (θεατρικές ή μη) – ταυτόχρονα – ώστε να κερδίζεις αρκετά χρήματα για να μπορείς απλώς να βιοποριστείς, ενώ, αντίστοιχα, καθόλου χρόνο για να ζεις. Σημαίνει βέβαια επίσης ωραίες συνεργασίες και χώρο για εξέλιξη.
* Αισιοδοξία είναι το να ξέρεις μέχρι που φτάνει το χέρι σου. Γιατί αυτό πάει να πει ότι παύεις να προσπαθείς για πράγματα που δεν εξαρτώνται από εσένα, και έτσι γλιτώνεις τη ματαίωση, που είναι ο κατ’ εξοχήν λόγος που γεννά την απαισιοδοξία. Γι’ αυτό και δηλώνω αισιόδοξη: γιατί ξέρω ότι στο μέτρο του δυνατού, κάνω αυτό που αγαπώ!
* Το μερίδιο ευθύνης των εργαζομένων στον χώρο της τέχνης χωρίζεται σε δύο κατηγορίες: για κάποιους είναι η ανοχή και για κάποιους άλλους η αλαζονεία. Γιατί ανοχή σημαίνει διαιώνιση του προβλήματος, ενώ η αλαζονεία στην αρχαία Ελλάδα θεωρούταν θανάσιμο αμάρτημα.
* Οι αιτίες μπορεί να είναι πολλές, όμως το αποτέλεσμα είναι κοινό. Αυτό, φυσικά, δεν είναι μονοπώλειο του καλλιτεχνικού χώρου. Γι’ αυτό και για την πολιτεία, οι ευθύνες είναι ποικίλες και πολύπλευρες, όμως, οι ρίζες του προβλήματος είναι πολύ βαθιές και η συζήτηση μεγάλη!
* Η Παπλωματού είναι μια εμβληματική παράσταση στο χώρο του μιούζικαλ, και, παρ’ όλο που η Μαριάννα Τόλη δεν είναι πια μαζί μας, η παρακαταθήκη που έχει αφήσει θα την ακολουθεί για πολλά χρόνια ακόμη, με τη βοήθεια φυσικά των πιστών της συνεργατών. Είναι μια παράσταση για παιδιά και μεγάλους, αλλά κυρίως… για παιδιά που πρόκειται να μεγαλώσουν. Γιατί το μέλλον του κόσμου στον οποίο ζούμε είναι τα παιδιά, και αν τα παιδιά γίνουν έστω και λίγο καλύτεροι άνθρωποι από εμάς όταν γίνουν πια «μεγάλοι», τότε θα ξέρουμε πως υπάρχει ακόμη ελπίδα.
* Η συνεργασία μου με το Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου – Μαριάννας Τόλη προέκυψε μέσω της ακρόασης, η οποία πραγματοποιήθηκε για την «Παπλωματού», παράσταση που θα ανέβει τη σεζόν 2025-26, και δεν θα μπορούσα να είμαι περισσότερο ευγνώμων. Είναι μια υπέροχη δουλειά, με εξαιρετικούς συνεργάτες και ιδανικές συνθήκες – ίσως και σπάνιο φαινόμενο, θα έλεγε κανείς!
* Η Μαριάννα Τόλη ήταν πάντα τελειομανής. Φρόντιζε να γίνονται όλα όπως τα είχε φανταστεί, μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Το κάθε τι στις παραστάσεις της έχει λόγο ύπαρξης και συγκεκριμένο στόχο. Και αυτό φαίνεται από τη σκηνοθεσία, το κείμενο, την επιλογή των τραγουδιών, ακόμη και τα σκηνικά. Και, καθώς η φετινή παράσταση είναι αναβίωση της παλιάς, ο θεατής θα έχει τη δυνατότητα να απολαύσει όλη τη μαγεία που περιβάλλει αυτό το έργο.
* Όπως συνηθίζεται στα έργα του μιούζικαλ, πολλές φορές ένας ηθοποιός καλείται σε πολλαπλές εναλλαγές ρόλων. Έτσι και στην «Παπλωματού». Συνεπώς, η δουλειά που γίνεται για τον κάθε ρόλο είναι ξεχωριστή.
* Ο βασικός ρόλος που ενσαρκώνω είναι η Νάνα, μοδίστρα του παλατιού και γκουβερνάντα της Παπλωματούς. Η Νάνα είναι εργατική, τρυφερή, ευαίσθητη και γεμάτη αγάπη. Από την άλλη τη διακατέχει μια συστολή, και ένας φόβος για το άγνωστο, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την αποφασιστικότητα και το θάρρος της Παπλωματούς, τα χαρακτηριστικά δηλαδή που η Νάνα θαυμάζει περισσότερο σ’ εκείνη.
* Θα ήθελα να μπορώ να απαντήσω σχετικά με τη σύνδεση μου με τη Νάνα, αλλά δεν μπορώ πραγματικά να το ξέρω. Συχνά νομίζουμε ότι καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας, όμως οι άλλοι βλέπουν πτυχές που εμείς αγνοούμε – και ίσως σε αυτά τα σημεία να μοιάζουμε περισσότερο ή λιγότερο με τον χαρακτήρα. Ίσως γι’ αυτό το θέατρο είναι μαγικό: Σου επιτρέπει να δεις μέσα από τα μάτια ενός άλλου και να ανακαλύψεις πτυχές του εαυτού σου που δεν είχες φανταστεί.
* Από μικρή μαγευόμουν από τον κινηματογράφο και τις ιστορίες που αφηγούνταν οι ταινίες. Ήταν ένας τρόπος για να ταξιδεύω νοερά σε άλλα μέρη, εποχές και καταστάσεις.
* Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που αποφάσισα να ασχοληθώ με την υποκριτική. Έτσι, στην πορεία οι ξένες ταινίες έγιναν κι ένα μέσο εκπαίδευσης και μελέτης, πολύ πριν αποφασίσω να γίνω κι εγώ μέλος του καλλιτεχνικού χώρου.
* Ευτυχώς η πρώτη μου επαγγελματική κινηματογραφική εμπειρία συνέβη υπό ιδανικές συνθήκες. Έπειτα από ακρόαση, βρέθηκα να ενσαρκώνω τον ρόλο της Cassia, στην ελληνοαμερικανικής παραγωγής ταινία του αμερικανικού Hallmark Channel: “A Greek Recipe for Romance” («Η Ελληνική Συνταγή του Έρωτα»).
* Τα γυρίσματα διήρκεσαν περίπου έναν μήνα, η όλη διαδικασία ήταν άκρως ενδιαφέρουσα, οι συνεργάτες υπέροχοι. Πραγματικά είναι κάτι που θα μπορούσα να κάνω για πάντα!
* Από τις άπειρες συζητήσεις μας εκεί, κατάλαβα πως στο εξωτερικό δεν υπάρχει αυτή η προκατάληψη που συναντώ στην Ελλάδα – κυρίως από ηθοποιούς που δουλεύουν στο θέατρο – σε σχέση με τις σπουδές, την τηλεόραση, ακόμα και το μιούζικαλ. Όπως έλεγαν χαρακτηριστικά: «Αν είσαι καλός, τι μας νοιάζουν τα πτυχία;»
* Η τηλεόραση για μένα δεν ανήκει σε διαφορετική κατηγορία από τον κινηματογράφο. Πάντα τη λάτρευα, και θυμάμαι πάντα να θέλω να είμαι μέρος των κόσμων που έβλεπα στο κουτί (ακόμη δεν έχει προκύψει!).
* Νομίζω απλώς πως στην Ελλάδα μόλις τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να αλλάζει η γνωστή νοοτροπία της απαξίωσης και ο δρόμος είναι μακρύς. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που δεν δίνεται πάντα ο απαραίτητος χώρος σε νέους ηθοποιούς και παρατηρείται μια συνεχής ανακύκλωση.
* Δε θα έλεγα ότι έχω μεγάλη σχέση ούτε με το γράψιμο ούτε με τη σκηνοθεσία. Ποτέ δεν είχα τη συνήθεια να γράφω και, όσον αφορά τη σκηνοθεσία, αν και ως ηθοποιός έχω κάποιες ιδέες – όπως άλλωστε όλοι μας – δεν μου έχει γεννηθεί ακόμα η ανάγκη να πω μια ιστορία. Προτιμώ να είμαι μέρος της.
* Η μουσική είναι κάτι που επίσης πάντοτε με μάγευε. Πάντα θαύμαζα την ιδιοφυΐα πίσω από τον τρόπο με τον οποίο κάποιος επιλέγει να συνδυάσει τις νότες και για ποιον λόγο και βέβαια ο λόγος που αποφάσισα να σπουδάσω μουσική.
* Όσο για τον αθλητισμό, ποτέ δεν είχα ιδιαίτερη σχέση με τα αθλήματα. Δεν ξέρω αν ο χορός μπορεί να θεωρηθεί άθλημα. Δεν περιλαμβάνει το στοιχείο του ανταγωνισμού (τουλάχιστον στον πυρήνα του), καθώς επίσης έχει και κάποιον σκοπό, λέει μια ιστορία. Σίγουρα πάντως ένα κοινό στοιχείο που μπορώ να βρω ανάμεσα στα δυο είναι η προσωπική προσπάθεια και αφοσίωση.
* Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ για το ποιες συνεργασίες θα ήθελα στο μέλλον! Αυτό που σίγουρα θα ήθελα να κάνω είναι πράγματα που επιλέγω και μου αρέσουν από τις επιλογές που μου δίνονται, καθώς και συνεργασίες που μου δίνουν χώρο να είμαι ο εαυτός μου.
* Από ρόλους… ίσως την Christine από το «Φάντασμα της Όπερας», μιας και αυτό το έργο είναι και ο λόγος που ασχολήθηκα με το μιούζικαλ. Υπάρχουν, βέβαια, αναρίθμητοι συγγραφείς και έργα που με συγκινούν. Και άλλα που ακόμη δε γνωρίζω και θα ήταν μεγάλη μου χαρά να καταπιαστώ μαζί τους αν μου δοθεί η ευκαιρία!
* Είμαι μεγάλη θαυμάστρια της φύσης – όχι απλώς επειδή κατάγομαι από την επαρχία, αλλά γιατί εκεί βρίσκω το νόημα της ύπαρξής μας. Φροντίζω να πηγαίνω σε κάθε ευκαιρία, και στο μέλλον σκοπεύω να το κάνω ακόμη πιο ουσιαστικά. Πολύ αργότερα ίσως και μόνιμα!
* Νομίζω … τίποτα το συγκεκριμένο δε μου αρέσει στην Αθήνα! Δε μου αρέσει γενικά, αν και σίγουρα βρίσκω πολλές πλευρές της ενδιαφέρουσες από ψυχαναλυτική σκοπιά.
* Από την άλλη δε θα καταλάβω ποτέ τα όλα παράλογα που έχουν συμβεί σε αυτή την ταλαιπωρημένη πόλη. Αν δεν υπήρχε το θέατρο, μάλλον θα είχα ήδη φύγει.
* Εκτιμώ το All4fun γιατί είναι αυθεντικό, χωρίς υπεκφυγές και δήθεν κουλτούρα. Δεν έχει φίλτρα επιλογών, προωθεί τα πάντα και πραγματικά βοηθάει και με τα βραβεία του.
* Και δε λέει απλώς, ούτε κοροϊδεύει. Και το σημαντικότερο: Δίνει φωνή στους ηθοποιούς.
& Αναλυτικές πληροφορίες για την “Παπλωματού” ΕΔΩ
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 22/9/2025
