Φεβ
06

Το πρόσωπο της εβδομάδας: Ιφιγένεια Μακρή - Ηθοποιός

Oι υπέροχες στιγμές στην ερασιτεχνική ομάδα του Πανεπιστημίου σε συνδυασμό με τις σημαντικές γνωριμίες ήρθαν να επαληθεύσουν μια επιλογή, η οποία ουσιαστικά έμοιαζε αυτόματη. Άλλωστε το θέατρο ανέκαθεν της άρεσε.
 
Και αφού η Ιφιγένεια Μακρή τελείωσε τις σπουδές της στην αρχαιολογία και την ιστορία τέχνης πήρε την απόφαση να  γίνει ηθοποιός.

Για να βρίσκεται πια εκείνη στη σκηνή και να μην παρακολουθεί μόνο παραστάσεις, ξαφνιάζοντας παράλληλα τον εαυτό της και πηγαίνοντας πιο πέρα από εκεί που η ίδια περιμένει. 

Μέσω της υποκριτικής μπορεί να είναι σε μια διαδικασία συνεχούς αναβρασμού και έκρηξης δημιουργικότητας, που συνδέεται και με την επιθυμία της να ασχολείται παράλληλα με πολλά διαφορετικά πράγματα. 


Από τον χορό και τον αθλητισμό ως πρώην μπασκετμπολίστρια και από την υποκριτική στη δημιουργική γραφή.

Παρά τις αντιξοότητες εκφράζει μια νότα αισιοδοξία που δεν είναι εμφανής ότι πλανάται στον αέρα, διότι το ξεβόλεμα κάνει καλό στην τέχνη.

Από το ξεκίνημα της σεζόν μετράει συμμετοχές σε τρεις διαφορετικές παραστάσεις, μία εκ των οποίων, ο «Ντετέκτιβ» προήλθε από δική της πρωτοβουλία., όπως αποκαλύπτει στο Αll4fun: «Αφορά μια ιστορία μυστηρίου. Ένας άνθρωπος που δεν θυμάται κανένας το όνομά του και ακούει στο παρατσούκλι Συρεγκέλας, εξαφανίζεται και βρίσκεται μετά από μέρες νεκρός σε ένα πηγάδι. Ο Θοδωράκης, ερασιτέχνης Ντέτεκτιβ που έχει πάθος με τα αστυνομικά μυθιστορήματα, αποφασίζει να διαλευκάνει την υπόθεση όταν κανένας άλλος στην κωμόπολη δεν ενδιαφέρεται ουσιαστικά. Ο Χατζής μέσα από μια ιστορία μυστηρίου κατορθώνει να θέσει έναν κοινωνικό προβληματισμό, πώς τα όνειρα που ακολουθεί ο καθένας είναι φορεμένα από το κοινωνικό του περιβάλλον, κάτι που θεωρώ αφορά την γενιά μας και την γενιά που προηγήθηκε αλλά και την γενιά που θα έρθει.  Τι θα γίνει όταν έρθει η ώρα να κοιτάξεις πίσω και δεις τη ζωή που πέρασε; Για τους φαν των αστυνομικών μυθιστορημάτων όπως είμαι και εγώ, αυτή είναι μια διαφορετική μεν αλλά πολύ καλή αστυνομική ιστορία».
 
Εδώ και λίγες ημέρες η Ιφιγένεια εντάχθηκε στο τιμ των «Τριών Αδερφών» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά και πολύ γρήγορα πρόλαβε να δέσει με την υπόλοιπη ομάδα.

Παράλληλα επιθυμεί διακαώς να παίξει σε μια μεγάλου μήκους ταινία, αλλά και να δοκιμάσει μελλοντικά την τύχη της σε μια ποιοτική τηλεοπτική δουλειά.
 
* Δεν έχω ιδέα πώς προέκυψε η υποκριτική. Σχεδόν αυτόματα. Η μητέρα μου αγαπούσε πολύ το θέατρο και με έπαιρνε μαζί της. Ήταν η σαββατιάτικη έξοδός μας. Έτσι από πολύ μικρή συνήθισα να βλέπω παραστάσεις, κάτι που κάνω ακόμα και σήμερα. Θυμάμαι να θέλω κι εγώ να είμαι εκεί πάνω. Μετά ήρθε το Πανεπιστήμιο και η ερασιτεχνική ομάδα του πανεπιστημίου, ο Π.Ο.Φ.Π.Α. (Πολιτιστικός Όμιλος Φοιτητών Πανεπιστημίου Αθηνών), όπου πέρασα υπέροχα και γνώρισα πολύ σημαντικούς για μένα ανθρώπους και τέλος, όταν πήρα το πτυχίο μου, μπήκα στην δραματική σχόλη «Αρχή».
 
* Υποκριτική για μένα σημαίνει να ξαφνιάζεις τον εαυτό σου, να πηγαίνεις λίγο πιο πέρα από εκεί που περίμενες ότι θα πας...
 
* Είναι γεγονός ότι τα πράγματα είναι δύσκολα. Και όσο περνάει ο καιρός γίνονται ακόμα πιο δύσκολα. Από την άλλη όμως νιώθω ότι υπάρχει και ένας αναβρασμός, μια έκρηξη δημιουργικότητας. Οι ηθοποιοί κινούνται και ψάχνονται και έχουν την ανάγκη να εκφραστούν. Κάνουν σεμινάρια, ενημερώνονται για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και στον κόσμο, ανεβάζουν δικές τους παραστάσεις. Υπάρχουν θέματα τα οποία αφορούν τους πάντες πια, όχι μόνο στο εγχώριο αλλά και στο παγκόσμιο στερέωμα. Αυτό εμένα μου δημιουργεί μια νότα αισιοδοξίας, που σίγουρα δεν πλανάται στον αέρα. Το «ξεβόλεμα» μόνο καλά έχει φέρει στην τέχνη.
 
*Η τέχνη δεν μπορεί να δώσει ολοκληρωτικές λύσεις στα προβλήματα, ούτε να ξεσηκώσει επαναστάσεις. Αυτό όμως που μπορεί να κάνει είναι να βοηθήσει σε προσωπικό επίπεδο τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά γιατί αυτό που συμβαίνει επηρεάζει τις ζωές μας ολοκληρωτικά. Μου έχει τύχει να βλέπω μια παράσταση ή ένα εικαστικό έργο και να λέω «’Ωπα, αυτό δεν το είχα σκεφτεί!», ή να μου δίνει απάντηση σε κάτι που με προβληματίζει ή να μου δημιουργεί ένα αίσθημα ευφορίας, μια ώθηση προς τη δημιουργία.
 
* Η παράσταση «Ο Ντέτεκτιβ» πραγματοποιήθηκε από μια αλυσιδωτή αντίδραση. Διάβασα ένα καλοκαίρι «Το τέλος της μικρής μας πόλης» του Δημήτρη Χατζή που συμπεριλαμβάνει το διήγημα. Η ιστορία του Θοδωράκη του Ντέτεκτιβ με άγγιξε. Το έδωσα στη Γιούλη Καρναχωρίτη να το διαβάσει και μαζί κάναμε την πρόταση στον Μάνο Στεφανάκη. Με τη σειρά μας κάναμε την πρόταση στο Skrow Theater και έτσι φτάσαμε στο σήμερα. 
 
* Το διήγημα είναι μια ιστορία μυστηρίου. Ένας άνθρωπος που δεν θυμάται κανένας το όνομά του και ακούει στο παρατσούκλι Συρεγκέλας, εξαφανίζεται και βρίσκεται μετά από μέρες νεκρός σε ένα πηγάδι. Ο Θοδωράκης, ερασιτέχνης Ντέτεκτιβ που έχει πάθος με τα αστυνομικά μυθιστορήματα, αποφασίζει να διαλευκάνει την υπόθεση όταν κανένας άλλος στην κωμόπολη δεν ενδιαφέρεται ουσιαστικά. 
 
* Ο Χατζής μέσα από μια ιστορία μυστηρίου κατορθώνει να θέσει έναν κοινωνικό προβληματισμό, πώς τα όνειρα που ακολουθεί ο καθένας είναι φορεμένα από το κοινωνικό του περιβάλλον, κάτι που θεωρώ αφορά την γενιά μας και την γενιά που προηγήθηκε αλλά και την γενιά που θα έρθει.  Τι θα γίνει όταν έρθει η ώρα να κοιτάξεις πίσω και δεις τη ζωή που πέρασε;
 
* Θα έλεγα περισσότερα αλλά δεν θέλω να προδώσω το τέλος της ιστορίας. Πάντως ο Χατζής όχι μόνο στον «Ντετέκτιβ» αλλά και σε όλα σχεδόν τα διηγήματα του θέτει τον άνθρωπο στο κέντρο μιας κοινωνίας που εξελίσσεται τόσο ραγδαία που χωρίς να το καταλάβεις σε έχει πετάξει απέξω. Και πάνω σε αυτή τη σκέψη βασίζεται και η παράσταση.  Και για να τα λέμε όλα, για τους φαν των αστυνομικών μυθιστορημάτων όπως είμαι και εγώ, αυτή είναι μια διαφορετική μεν αλλά πολύ καλή αστυνομική ιστορία.
 
* Με τα παιδιά της παράστασης γνωριζόμαστε από τη σχολή. Με την Γιούλη έχουμε ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό γιατί ήταν κάτι που το κάναμε όλοι πρώτη φορά, να στήσουμε  μια παράσταση από το μηδέν, οπότε υπήρχε εξαρχής εμπιστοσύνη, κοινή γλώσσα, κοινό χιούμορ. Ήρθε μετά και η Μαρία Θρασυβουλίδη σαν βοηθός σκηνοθέτη και μπαμ έγινε. Περάσαμε πολύ καλά στις πρόβες. Υπήρχε αναβρασμός. Και φτιάξαμε μια παράσταση που αγαπάμε πολύ και που οι άνθρωποι που έχουν έρθει μέχρι τώρα να την δουν  μας έχουν αγκαλιάσει πολύ θερμά.

* Το σημαντικό για εμάς είναι να ακουστεί η ιστορία αυτού του ανθρώπου, του Θοδωράκη του Ντετέκτιβ. Αυτό το πετυχαίνουμε και αυτό μας χαροποιεί πολύ. Στην τελευταία παράσταση μάλιστα μια κύρια μου έκανε νοήματα με το κεφάλι. «Καλά τα λέτε» μου έλεγε. 
 
* Ο Χατζής είναι ένας πολύ σημαντικός και αγαπητός συγγραφέας. Ο λόγος του είναι χειμαρρώδης σχεδόν προφορικός και είναι απολαυστικό να διαβάζεις τα διηγήματα του. Το συγκεκριμένο διήγημα  δεν έχει παρουσιαστεί ξανά στη θεατρική σκηνή. Και εμείς θεωρώ ότι έχουμε αντιμετωπίσει με πολύ σεβασμό αυτό το κείμενο.
 
* Νιώθω πολλή χαρά που μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχω μεσούσης της σεζόν στις «Τρεις Αδερφές» σ’ αυτήν την πολύ όμορφη παράσταση. Ο Δημήτρης Μυλωνάς με είχε δει σε ακρόαση. Όποτε όταν χρειάστηκε να κάνει μια αντικατάσταση, με φώναξε. Όλοι τους με υποδέχτηκαν πολύ ανοιχτά και θερμά και ο καθένας  με βοήθησε με τον καλύτερο τρόπο που μπορούσε. Αφού τώρα πια σχεδόν δεν νιώθω ότι είμαι το καινούριο μέλος του θιάσου.
 
* Αυτό που έπρεπε να κάνω ήταν αρκετά απαιτητικό δεδομένου του λίγου χρόνου που είχα. Αλλά κατάφερα να ανταπεξέλθω σε μεγάλο βαθμό στις απαιτήσεις και σε αυτό με βοήθησαν πολύ ο Δημήτρης Μυλωνάς, η Νατάσα Σαραντόπουλου και η Εύα Γαλογαύρου η οποία είναι  το άλλο μου μισό στην παράσταση αλλά και ο καθένας από τα υπόλοιπα παιδιά του θιάσου ξεχωριστά.
 
* Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης συμμετείχα φέτος στην εφηβική παράσταση Poiostheleisnagineis.com από την ομάδα One two free, η οποία έχει να κάνει με τον εθισμό στα video games. Τέτοιου είδους εθισμός ισχύει στις μέρες μας. Υπάρχουν κέντρα απεξάρτησης από το internet και την εικονική πραγματικότητα.

* Το μήνυμα που θέλει να δώσει η συγκεκριμένη παράσταση είναι ότι δεν είναι κακό να παίζουμε video games, το οποίο συνειρμικά μας πηγαίνει στην εξάρτηση από τα social media, αρκεί να γίνεται με μέτρο, να μην χάνεις τον εαυτό σου μέσα σ' αυτά. 
 
* Ο ήρωας είναι ο Οδυσσέας ο οποίος κολλάει με ένα παιχνίδι virtual reality. Και περνάει ώρες παίζοντας αυτό το παιχνίδι με αποτέλεσμα να αποκόπτεται με άσχημο τρόπο από τη ζωή και τους γονείς του. Ταυτόχρονα στην παράσταση βλέπουμε τον Οδυσσέα να παίζει αυτό το παιχνίδι, να λύνει γρίφους και να κυνηγάει τέρατα.
 
* Το παιχνίδι που παίζει είναι πολύ ευφάνταστο και ενδιαφέρον. Αφού εγώ όταν διάβασα το έργο πρώτη φορά, είπα ότι κι εγώ θα κόλλαγα με αυτό το παιχνίδι. Είναι μια πολύ ευχάριστη παράσταση που αρέσει στους εφήβους γιατί νιώθουν ότι βλέπουν κάτι σύγχρονο, που υπάρχει γύρω τους και τους αφορά. Και πραγματικά η Σοφία Παλάντζα και ο Λευτέρης Καταχανάς που έχουν γράψει το έργο και παίζουν και τους δυο βασικούς ρόλους έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά. Εγώ συγκεκριμένα κάνω την μητέρα του Οδυσσέα, υπάρχει και ο πατέρας που τον κάνει ο Νικήτας Αναστόπουλος και κάναμε ένα super δίδυμο  Μπαμπάς-Μαμά, έναν  διακομιστή που δίνει αποστολές στους καινούργιους παίχτες του παιχνιδιού και ένα avatar 20ου επιπέδου. 
 
* Γενικά οι ρόλοι ήταν αρκετά απαιτητικοί και υποκριτικά – ο κάθε ρόλος θέλαμε να έχει ένα χαρακτηριστικό που να τον αντιπροσωπεύει και να φαίνεται αληθοφανής - και κινησιολογικά ( τα υπόλοιπα avatar ήταν 1ου, 3ου και 4ου επιπέδου, το avatar 20ου an γινόταν θα πέταγε κιόλας).  Τους ρόλους αυτούς δεν του κάνω πια εγώ αλλά η Κρισάνα Αλεφαντινού.
 
* Το γράψιμο είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ. Έχω κάνει μαθήματα δημιουργικής γραφής και είναι κάτι που γενικά ψάχνω αλλά δεν έχω ασχοληθεί ποτέ σοβαρά, δεν έχω κάνει ακόμα το βήμα. Η σκηνοθεσία είναι κάτι πολύ δύσκολο για μένα, θεωρώ ότι έχω δρόμο μπροστά μου πριν δοκιμάσω να σκηνοθετήσω κάτι. Περισσότερο θα μου άρεσε να καταπιαστώ με τη σκηνογραφία για παράδειγμα που μου αρέσει πάρα πολύ. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις...
 
* Είμαι πωρωμένη με τον χορό. Θεωρώ ότι αν γύρναγε ο χρόνος πίσω θα γινόμουν χορεύτρια. Νιώθω τυχερή γιατί έχω δει υπέροχες παραστάσεις χορού. Παρακολουθώ συστηματικά μαθήματα σύγχρονου χορού και ακροβατικά εδάφους και εναέρια. Είναι κάτι που με γεμίζει ενέργεια και δύναμη και είναι το αγχολυτικό μου!
 
*Η μουσική είναι μέρος της ζωής μου, της καθημερινότητάς μου. Ακούω πολλή μουσική, παίζω βιολί και παρακολουθώ μαθήματα τραγουδιού.
 
* Με τον αθλητισμό ασχολούμαι από μικρούλα. Η μεγάλη μου αγάπη ήταν το μπάσκετ όπου ήμουν και σε ομάδα στα χρόνια του γυμνασίου και του λυκείου. Τώρα πια περιορίζομαι μόνο στο τρέξιμο.
 
* Τα χρόνια στην σχολή της Νέλλης Καρά με διαμόρφωσαν. Ήμασταν ωραίο τμήμα και περάσαμε και ωραίες στιγμές και άσχημες στιγμές και γελοίες και αστείες και δύσκολες. Ήμασταν μαζί. Καμία σχέση με το  τι αντιμετωπίζεις μετά στην αγορά εργασίας.
 
* Τελείωσα επίσης τη σχολή αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν η ιστορία της τέχνης, κάτι που παρακολουθώ ακόμα και σήμερα. Θεωρώ ότι η σχολή διαμόρφωσε το αισθητικό μου κριτήριο. Και οι παραστατικές τέχνες είτε είναι θέατρο είτε χορός είτε κινηματογράφος είτε οτιδήποτε άλλο είναι εικόνα και εγώ είμαι παιδί της εικόνας.

* Μου αρέσουν τα ωραία πράγματα,  σε όλους τους τομείς της ζωής μου. Έχεις μια τέλεια εικόνα μπροστά σου και κάτι εκεί στην γωνία δεν κολλάει, είναι παράταιρο. Για μένα αυτή η ατέλεια είναι που κάνει την εικόνα τέλεια. Είναι όταν βλέπεις έναν πολύ όμορφο άνθρωπο που έχει μια ουλή. Αυτήν την ουλή αγαπάς και αυτή η ουλή τον καθιστά ακόμα πιο τέλειο. Πιστεύω ότι η ομορφιά θα μας σώσει.
 
* Εννοείται ότι μ' ενδιαφέρει ο κινηματογράφος. Θα ήθελα πολύ να παίξω σε μια ταινία και δυστυχώς δεν έχει συμβεί ακόμα. Μόνο ταινίες μικρού μήκους και web series. Φυσικά βλέπω ταινίες, σειρές. Είμαι φαν!
 
* Και τηλεόραση θα ήθελα να κάνω στο μέλλον. Προς το παρόν δεν έχει τύχει. Είναι λες και είμαι ταγμένη στο θέατρο. Δεν είμαι. Υπάρχουν σειρές στην τηλεόραση που είναι πολύ καλογυρισμένες και θα ήθελα πολύ να συμμετάσχω. Εκτιμώ την τηλεόραση και το σινεμά όσο και το θέατρο.
 
* Πιστεύω ότι κάθε δάσκαλος και συνεργάτης που έχει περάσει από τη ζωή μου με έχει επηρεάσει σε έναν βαθμό είτε μεγαλύτερο είτε μικρότερο. Αυτούς που θα ξεχώριζα είναι ο Περικλής Μουστάκης που ήμουν βοηθός του τα χρόνια που σπούδαζα στην δραματική, η Βίκυ Γεωργιάδου που υπήρξε δασκάλα και σκηνοθέτης μου,  ο Βασίλης Μαυρογεωργίου και η Νελλη Καρα που ήταν δάσκαλοί μου στη σχολή. Αν θα έπρεπε να απαριθμήσω τους ανθρώπους που θα ήθελα να γνωρίσω, τις παραστάσεις που θα ήθελα να παίξω και τα πράγματα που θα ήθελα να κάνω δεν θα τελειώναμε ποτέ!
 
* Είμαι από τους ανθρώπους που θα έφευγαν άνετα από την Ελλάδα. Αλλά παραδέχομαι ότι την Αθήνα την αγαπάω. Όλη μου η ζωή είναι στο κέντρο της Αθήνα πρωί και βράδυ. Μπορείς να περάσεις πολύ καλά στην Αθήνα αν υπάρχει όρεξη να την ανακαλύψεις! Δεν είναι όμορφη πέρα από κάποιες γωνιές της αλλά είναι ζωντανή.
 
* Αυτό που μου αρέσει στο All4fun είναι ότι ανακαλύπτεις ωραία πράγματα που συμβαίνουν στην πόλη.
 
& Αναλυτικές πληροφορίες για τον «Ντετέκτιβ».ακολουθούν στον σχετικό σύνδεσμο: http://all4fun.gr/fun/theater/14253-qo-nq--skrow-theater.html
 
&& Αναλυτικές πληροφορίες για τις «Τρεις Αδερφές» ακολουθούν στον σχετικό σύνδεσμο: http://all4fun.gr/fun/theater/13599-q-q-.html
 
&&& Αναλυτικές πληροφορίες για το «poiostheleisnagineiscom» ακολουθούν στον σχετικό σύνδεσμο: http://all4fun.gr/fun/theater/13892-poiostheleisnagineiscom-.html

Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 6/2/2017