22.3 C
Athens
Πέμπτη, 18 Απριλίου, 2024

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΥΡΟΓΕΩΡΓΗ: N’ αλλάξουμε προς το καλύτερο

Τα παιδιά είναι αγνά και βλέπουν τον κόσμο με αθωότητα. Δε φιλτράρουν κάθε τι, όπως οι μεγάλοι.  Η Κατερίνα Μαυρογεώργη, που συστήθηκε στο ευρύ κοινό από το Bank Bang, διασκεδάζει με την ψυχή της στην παράσταση Εγώ ελπίζω να τη βολέψω, όπως αναφέρει στο Αll4fun. Κεντρικό θέμα του θεατρικού έργου στο οποίο συμμετέχει είναι οι εκθέσεις παιδιών δημοτικού της Νότιας Ιταλίας και στα 27 της χρόνια προσπαθεί να διατηρεί την αθωότητα της μικρής της ηλικίας.

Η Κατερίνα μίλησε για το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, καθώς και για μια από τις πλέον επιτυχημένες παραστάσεις αυτής της σεζόν, αφού το Δώμα στο θέατρο του Νέου Κόσμου είναι πάντα γεμάτο. Για να βρεις εισιτήριο, μάλιστα, πρέπει να έχεις κάνει κράτηση εκ των προτέρων ή, να είσαι πολύ τυχερός, αν την ώρα της αναμονής υπάρξει κάποια ακύρωση. Η συγκεκριμένη παράσταση είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Μαρτσέλο Ντ΄ Ορτα και την σκηνοθετεί ο Βασίλης Μαυρογεωργίου.

– Περιμένατε αυτήν την επιτυχία; Ο κόσμος είναι στην ουρά για να προμηθευτεί εισιτήριο και στο τέλος αναγκαστικά κάποιοι μένουν εκτός.

To βιβλίο είναι πολύ δημοφιλές και στην Ιταλία. Είχαμε περιέργεια να δούμε πως θα πήγαινε. Το θέμα είναι πολύ ευχάριστο και υπάρχει καλή διάθεση από μας.

– Τι κάνει ιδιαίτερη την παράσταση σας;

Ίσως το ότι αυτές οι εκθέσεις των παιδιών είναι τόσο ζωντανές. Τις έχουν γράψει παιδιά και λένε αλήθειες. Όλες τους έχουν κάτι το ιδιαίτερο. Έχουν αθωότητα και φανερώνουν το πώς βλέπει ένα παιδί τον κόσμο. Όταν το λέει έχει 10 φορές μεγαλύτερη σημασία, διότι δεν έχουν την εμπειρία των μεγάλων, ούτε φιλτράρουν τόσο πολύ τα πράγματα. Είναι η πρωτογενής τους αντίδραση, πιο αθώα. Αυτό έχει σημασία. Γράφουν, λοιπόν, τι τους κάνει εντύπωση και σαν να μην έχουν να κρύψουν τίποτα.

– Αυτός είναι ο λόγος, λοιπόν, για να έρθει να σας δει;

Όχι μόνο, αλλά για να γνωρίσει τα παιδιά αυτά, ν΄ ακούσει τις ιστορίες τους. Είναι κάποιες γενικές που αγγίζουν τον καθένα. Σχετίζονται με θέματα ζωής και δεν είναι για τον εαυτό τους. Πραγματικά παρουσιάζουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.

– Αναπολείς εκείνη την ηλικία;

Είχα περάσει πολύ ωραία. Αν νοσταλγώ εκείνες τις στιγμές, όμως ; Θα πω απλά ότι όταν γυρίσεις πίσω είναι σαν να χάνεις την ηλικία που είσαι τώρα. Έτσι δε ζεις το τώρα. Ήμουν χαρούμενη και ευτυχισμένη και ένιωθα ότι έχω τη δύναμη να τα? αλλάξω όλα.

– Μετά σβήνει, όμως, αυτή η επιθυμία;

Όχι, αλλά μειώνεται, διότι απλά τότε είσαι γεμάτος ελπίδες. Είναι καλές, πάντως, οι αναμνήσεις για να σε κρατάνε σε μερικά πράγματα. Αν δεν πάθεις, δε μαθαίνεις.

– Αυτή τη σεζόν πραγματοποίησες και το κινηματογραφικό σου ντεμπούτο. Πώς βίωσες τη συμμετοχή του στο Bank Bang του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου;

Πέρασα πάρα-πάρα πολύ ωραία. Από την πρώτη ως την τελευταία ημέρα. Μου αρέσει το σινεμά. Η διαδικασία. Όλο αυτό το τεράστιο τιμ που εργάζεται Είναι πολύ σημαντική δουλειά. Είναι μια αλυσίδα και κάθε κομμάτι του είναι ξεχωριστό και πολύ σπουδαίο. Στο θέατρο για παράδειγμα δουλεύει αρκετός κόσμος, όμως μετά τις πρόβες μένουν οι ηθοποιοί και το κοινό. Αντίθετα στο σινεμά είναι όλοι μαζί συνέχεια. Είναι ένας άλλος ρυθμός. Επίσης περνάς πολλές ώρες με το υπόλοιπο καστ, με τους τεχνικούς Στο θέατρο πρέπει για δύο ώρες π.χ. να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος, όμως μετά πατάς το On/Off και φεύγεις. Γενικά περάσαμε πολύ ωραία. Υπήρχαν γέλια, γρήγορος ρυθμός. Αυτό μου άρεσε πολύ.

– Είχες και για παππού σου τον Κώστα Βουτσά.

Τεράστιος άνθρωπος. Ευγενικός και συμπαθέστατος. Ήταν πολύ ευχάριστος και ήταν σπουδαίο να παίζουμε μαζί του. Όλα τα νεαρότερα παιδιά το ένιωσαν αυτό.

– Γενικά υπάρχει μια ροπή πλέον προς την κωμωδία στον ελληνικό κινηματογράφο.

Είμαι ευχαριστημένη και χαρούμενη γενικά που και άλλες ελληνικές κωμωδίες πήγαν και πάνε καλά. Νομίζω ότι το χρειαζόμαστε. Ο κόσμος περνάει δύσκολες στιγμές και χρειάζεται να γελάει. Είναι κάτι που ισχύει και για μένα. Με βοηθάει να μου φτιάχνει η διάθεση. Άλλωστε αν δεις να δεις δράμα ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις (γέλια).

– Πώς και ακόμα δεν έχεις δουλέψει εκεί;

Δεν έχει τύχει. Δεν βλέπω την τηλεόραση ως κάτι αρνητικό. Έχει και σημαντικά πράγματα. Είχα προτάσεις στο παρελθόν, αλλά εργαζόμουν στο θέατρο και δεν μπόρεσα να την αποδεχθώ. Θα μου άρεσε, όμως, να δουλέψω. Αρκεί φυσικά να είναι με ανθρώπους που θα εκτιμώ. Είναι σημαντικό να έχεις καλές συνεργασίες, όπως φυσικά να είναι καλό και το σενάριο.

– Η ηθοποιία πώς προέκυψε;

Πολύ απλό. Μου άρεσε από μικρή. Ήμουν στη θεατρική ομάδα του σχολείου και μετά έπαιζα σε θεατρικά έργα ως έφηβη. Τελείωσα λοιπόν, το σχολείο, έδωσα εξετάσεις και άρχισα να δουλεύω αμέσως, αν και είχα περάσει και στην Πάντειο στο τμήμα ΜΜΕ. Έτσι πήγε το πράγμα. Δεν είχα άγχος. Ακόμα, πάντως, δεν το έχω λύσει το ερωτηματικό στο τι με ώθησε. Σιγά-σιγά και δουλεύοντας με τον χρόνο ίσως βρω την τελική απάντηση, αν και δεν ξέρω. Μάλλον μου αρέσει να παίζω.

– Και στη ζωή;

Στη ζωή; Όχι, εκεί τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα (γέλια).

– Πού έκανες τα πρώτα σου βήματα;

Ξεκίνησα με το παιδικό θέατρο της Ξένιας Καλογεροπούλου και μετά πήγα στο θέατρο του Νέου Κόσμου.

– Εκεί που τόσα χρόνια νιώθεις σαν στο σπίτι σου.

Είναι όλα πολύ οικεία. Μετά από τρία χρόνια γνωριζόμαστε όλοι πολύ καλά και το κλίμα είναι πολύ καλό. Είναι πολύ ωραίο να δουλεύεις σ? ένα όμορφο περιβάλλον. Δεν είναι κάτι απρόσιτο, αλλά κάτι οικογενειακό.

– Δεν αποτελεί, όμως, ενδεχομένως και εμπόδιο στην πρόοδο ενός ηθοποιού να δουλεύει στο ίδιον χώρο με τους ίδιους περίπου ανθρώπους;

Δεν μπορώ να πω πως δεν υπάρχει εξέλιξη. Ίσα-ίσα που υπάρχει καλή επικοινωνία και χημεία. Η εξέλιξη, πάντως, εξαρτάται από σένα. Αν θες να γίνεις καλύτερος, θα γίνεις. Όσο δουλεύεις, μαθαίνεις. Δεν τελειώνει ποτέ αυτή η δουλειά, όσες εμπειρίες και αν αποκτάς. Είναι σαν να ξεκινάς από το μηδέν. Έχει και πολλές όμορφες στιγμές. Στιγμές που να σε κάνουν να θες να αφοσιωθείς.

– Όπως το χειροκρότημα του κοινού;

Κατ? αρχάς πρέπει να έχεις επικοινωνία με τους συμπαίκτες σου. Έτσι τους χαρακτηρίζω. Σίγουρα, όμως, πρέπει να έχεις επαφή με το κοινό. Αυτό είναι πολύ όμορφο και είναι πολύ ωραίο όταν προκύπτει. Αυτός είναι ο σκοπός. Να επικοινωνείς σ? αυτό το επίπεδο. Να πεις μια ιστορία με τον τρόπο της αναπαράστασης.

– Πόσο σημαντικό είναι για σένα το θέατρο;

Πολύ. Είναι η δουλειά μου, αλλά πάνω απ’ όλα το σημαντικότερο είναι η υγεία. Ψυχική και σωματική. Χωρίς αυτήν δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Από εκεί ξεκινούν όλα.

– Η παράσταση σας σχετίζεται με εκθέσεις παιδιών στην Ιταλία. Θεωρείς πως έχουμε πολλές ομοιότητες με τους γείτονες μας;

Δεν ξέρω, διότι δεν γνωρίζω πολλούς Ιταλούς. Έχω ένα μικρό δείγμα. Θα πρέπει, όμως, να υπάρχουν κάποια κοινά στοιχεία.

– Τι σου αρέσει στους Έλληνες;

Το χιούμορ. Έχουμε πολύ ως λαός και επίσης το ότι όταν μας πιάνει το φιλότιμο, είμαστε καλοί. Αρκεί φυσικά να μας πιάσει. Οταν μας πιάσει, είμαστε ικανοί για σπουδαία πράγματα.

– Και τι όχι;

Το ότι ξεχνάμε πολύ γρήγορα. Γίνονται καθημερινά πράγματα, όλοι κάνουμε σαν παλαβοί και μετά από 1-2 μήνες ξεχνιούνται και ο κόσμος απορροφάται μόνο στα δικά του προβλήματα. Επίσης έχουμε και αυτό το αύριο. Αντί να κάνουμε κάτι σήμερα, το αφήνουμε για την επόμενη μέρα Υπάρχει και η έλλειψη ευγένειας, δίχως αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν καλοσυνάτοι και ευγενικοί άνθρωποι.

– Θα αναφέρεσαι φαντάζομαι και στην απώλεια του νεαρού Αλέξανδρου.

Αποτελεί το τελευταίο παράδειγμα. Ήρθαν τα Χριστούγεννα κα οι γιορτές και όλα τελείωσαν. Γυρίσαμε πάλι στον δικό μας κόσμο. Δεν εννοώ φυσικά κάθε ημέρα να έχουμε πόλεμο και ανακατατάξεις. Απλά λέω πως πρέπει να πηγαίνουμε ο καθένας από μας στο καλύτερο. Συμβαίνουν κάποια πράγματα, τα οποία πρέπει να μας αλλάζουν προς τα εκείνο. Και στο λέω αυτό εγώ που δεν ξέρω τι να κάνω. Απλά πιστεύω πως πρέπει να πηγαίνουμε προς το καλύτερο.

– Πώς βίωσες εκείνες τις ημέρες;

Θυμάμαι ότι βρισκόμουν σε μια διαρκή απογοήτευση. Είχα ένα μεγάλο βάρος. Ήταν κάτι που το συζητούσαμε συνέχεια στον θίασο. Ήταν το μοναδικό μας θέμα. Δεν ήξερα τι να κάνω. Ήμουν χαμένη. Μου άρεσε, πάντως, που ο κόσμος μιλούσε. Αυτό ήταν πολύ όμορφο. Χθες ήμασταν όλοι ξένοι και δεν είχαμε να πούμε τίποτα. Τώρα υπήρχε ένας λόγος και άξιζε να μιλήσει ο κόσμος. Από την άλλη δεν ήξερα τι να κάνω. Κατέβηκα αρκετές φορές στον δρόμο, αλλά όχι τόσο όσο θα ήθελα. Αναρωτιέμαι, πάντως, πρέπει να σκοτωθεί ένα παιδί για να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος; Όχι. Βέβαια. Αυτό που πρέπει ν΄ αλλάξει είναι να γίνει κάτι σε ατομικό επίπεδο. Είναι, κάτι, όμως, που απαιτεί πολύ δουλειά και να έχει να κάνει και με τη διάθεση του καθενός για να το πετύχει.

– Με δεδομένο ότι πέρασες στην σχολή ΜΜΕ θα γινόσουν δημοσιογράφος;

Το έκανα λίγο ταυτόχρονα (!) Μετά, όμως, όταν μπήκα στην δραματική σχολή, όλα έγιναν πιο απλά και νομίζω πως με απορρόφησε η ηθοποιία. Χρωστάω, πάντως, μόλις τρία μαθήματα και θα το πάρω το πτυχίο. Νομίζω ότι αν ακολουθούσα αυτή τη δουλειά θα μου άρεσε να ασχολούμαι με έρευνα, με συνεντεύξεις. Όχι για κάτι σαν τη μεσημεριανή ζώνη π.χ. στην τηλεόραση. Γενικά έχει ομοιότητες με τη δουλειά μου. Kαι αυτό γιατί έχει να κάνει επίσης με αναζήτηση…

Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 13/3/2009

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα