24.8 C
Athens
Τρίτη, 16 Απριλίου, 2024

Οι ηθοποιοί της παράστασης «Οι Τρεις Αδελφές (στη σπηλιά της Εκάτης)» μιλούν στο All4fun

Οι ηθοποιοί Λυσάνδρα Αναστασοπούλου, Μάιρα Γραβάνη, Αλίκη Στενού και Δημήτρης Τσιάμης μιλούν στο All4fun για την παράσταση «Οι Τρεις Αδελφές (στη σπηλιά της Εκάτης)» η οποία ανεβαίνει στο Bios σε σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία του Δημήτρη Τσιάμη.

Πώς προέκυψε η ιδέα του έργου «Οι τρεις αδελφές (στη σπηλιά της Εκάτης)»;

Δημήτρης Τσιάμης: Οι Τρεις Αδελφές του Α.Τσέχωφ είναι ένα έργο που με έχει απασχολήσει πολύ και στο παρελθόν και έχω προσεγγίσει τα πρόσωπα και τα θέματά του με πολλούς διαφορετικούς τρόπους στο πλαίσιο των σεμιναρίων που συντονίζω. Αυτό που με ενδιέφερε αυτή τη φορά ήταν να αναδείξω την ιδιαίτερη και βαθύτερη σχέση και σύνδεση των τριών ηρωΐδων και να εστιάσω στην πνευματική τους διαδρομή. Ταυτόχρονα με την ανάλυση του έργου, άρχισα να μελετώ και να εμπνέομαι από τις τριάδες των αδελφών γυναικών που συναντάμε στη μυθολογία και στη λογοτεχνία , όπως για παράδειγμα τις Τρεις Χάριτες, τις Τρεις Μοίρες, τις Τρεις Μάγισσες κ.ο.κ. Η μελέτη αυτή με οδήγησε και στη Θεά Εκάτη, η οποία απεικονίζεται με τρεις γυναικείες μορφές και αποτελεί ένα εξαιρετικά δυνατό σύμβολο με πολλές ερμηνείες. Η ιδέα να συνδέσω τις Τρεις Αδελφές με τις τριάδες της μυθολογίας και την τρίμορφη Εκάτη είχε ως αποτέλεσμα το άνοιγμα ένος μυστικού χώρου στον οποίο αποκαλύπτεται, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ όσο έχουμε συνηθίσει, η πνευματική διάσταση του έργου του Τσέχωφ.

iudtdc2_640x425.jpg

Κατά τη γνώμη σου, τι καθιστά τον Τσέχωφ πάντα επίκαιρο;

Λυσάνδρα Αναστασοπούλου: Οι χαρακτήρες του Τσέχωφ και τα θέματα που τίθενται στα έργα του είναι τόσο απτά και ανθρώπινα που εύκολα θα ταυτίζονται μαζί τους οι άνθρωποι κάθε εποχής! Τον άνθρωπο πάντα θα τον απασχολούν θεματικές όπως η μνήμη, η φθορά, ο θάνατος, η αγάπη, η εργασία, η πίστη, η οικογένεια… Το συγκεκριμένο έργο όμως είναι τόσο σπουδαίο γιατί ο Τσέχωφ εκτός από “ανθρώπινος” φαίνεται και βαθειά πνευματικός. Η κάθε μία από τις τρεις αδελφές, μέσα από τις πολύ καθημερινές της ανησυχίες, προβληματισμούς και συγκρούσεις, περπατάει ένα πολύ προσωπικό μονοπάτι που στο οποίο μέσα από τη “συντριβή” οδηγεί στη διαύγεια και όλο αυτό συμβαίνει μέσα σε ένα πλαίσιο βαθειάς αδελφικής αγάπης. Σημαντικό ρόλο για να συμβεί αυτή η εσωτερική μετατόπιση των χαρακτήρων παίζουν κάποια “ερωτήματα” που ο Τσέχωφ αφήνει να αιωρούνται όπως: “Κι αν η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που αντιλαμβανόμαστε;”, “Κι αν η ευτυχία δεν είναι τόπος;”, “Κι αν όλα τα βάσανά μας συμβαίνουν για κάποιο Λόγο που εμείς ως ανθρωποι δεν μπορούμε να καταλάβουμε;”, “Κι αν η πίστη είναι το κλειδί;”. Στο έργο του λοιπόν ανοίγονται και θέματα που δεν απασχολούν μόνο την ψυχολογία/ψυχισμό του ανθρώπου αλλά και το πνεύμα του.. Είναι ερωτήματα στα οποία ακόμα δεν έχουν δωθεί απόλυτα απαντήσεις… Ίσως τις δώσουν οι άνθρωποι του μέλλοντος… Κι έτσι ο Τσέχωφ θα συνεχίσει να είναι επίκαιρος και μετά από εμάς…

Τι ήταν αυτό που κίνησε το ενδιαφέρον σου στο έργο;

Μάιρα Γραβάνη: Η αίσθηση της ατελείωτης αναμονής και οι υπαρξιακές αναζητήσεις που τονίζουν την ευάλωτη, γλυκόπικρη φύση του ανθρώπου.

Ποιες προκλήσεις συνάντησες κατά την ενασχόλησή σου με το έργο;

Αλίκη Στενού: Το έργο αυτό το αγαπούσα πολύ ήδη πριν ξεκινήσουμε πρόβες για την παράσταση. Διαβάζοντάς το, μου φαινόταν ενδιαφέρουσα πρόκληση πώς θα μπορούσε κανείς να φύγει από τον αστικό καθωσπρεπισμό και σε ένα πιο σύγχρονο ανέβασμα να αναδείξει τις προθέσεις και τις επιθυμίες των χαρακτήρων με έντονη σωματικότητα. Ερμηνεύοντας τον ρόλο της Μάσα σε αυτή την παράσταση, είχα την ευκαιρία μέσα από σωματικούς αυτοσχεδιασμούς και ενστικτώδεις αντιδράσεις σε δοσμένες συνθήκες να αναπτύξω τον χαρακτήρα μέσω αρχετυπικών μορφών που ξέφευγαν από το αυστηρό πλαίσιο μιας επαρχιακής πόλης της Ρωσίας, έτσι όπως δίνεται στο αρχικό κείμενο. Επιπλέον, μια άλλη ενδιαφέρουσα πρόκληση ήταν να δοθεί με απλότητα ο όμορφος και ποιητικός λόγος του Τσέχωφ, ο οποίος είναι ιδιαίτερα περιεκτικός και πολυεπίπεδος. Η Μάσα, για παράδειγμα, ανακαλύπτει το νόημα της ύπαρξής της μέσα από την επανάληψη της λέξης “αγαπώ, αγαπώ, αγαπώ” ή βλέποντας τα αποδημητικά πουλιά να φεύγουν για ένα ταξίδι με άγνωστο προορισμό, προβάλλει όλη τη δική της πορεία ζωής και την αγωνία της για την εύρεση σκοπού σε αυτή. Το έργο είναι τόσο καλογραμμένο που συνολικά θα έλεγα ότι ήταν πολύτιμη βοήθεια για τον ηθοποιό, μιας και εμπιστευόμενη τις λέξεις του Τσέχωφ εμένα μου αποκαλύφθηκαν γενναιόδωρα πολυσήμαντοι κόσμοι που με παρέσυραν συχνά χωρίς πολλή σκέψη.

bfgctu1_640x425.jpg

Σύστησέ μας τον ρόλο σου στην παράσταση και κατά πόσο ταυτίστηκες με αυτόν.

Δημήτρης Τσιάμης: Στην παράσταση ερμηνεύω τον Βερσίνιν, ο οποίος στη δική μας εκδοχή είναι εκείνος που συνοδεύει τις τρεις αδελφές στην «κατάβαση» τους στην «σπηλιά της Εκάτης» και τις στηρίζει στο πέρασμα τους από το σκοτάδι στο φως και στον αναγεννημένο τους εαυτό. Η φιλοσοφία του για το σκοπό της ζωής και οι προφητείες του για ένα μέλλον φωτεινό εμπνέουν στις τρεις γυναίκες μια νέα στάση ζωής και μία αίσθηση αποστολής και ευθύνης απέναντι στις μελλοντικές γενιές. Ταυτίζομαι συχνά με τον ιδεαλισμό του Βερσίνιν και την ουτοπική του οπτική για το μέλλον, όπως και με το ότι προσπαθεί να εμπνεύσει κι άλλους με το όραμα του, αυτό εξάλλου προσπαθώ να κάνω κι εγώ ως σκηνοθέτης.

Λυσάνδρα Αναστασοπούλου: Η Όλγα είναι μια γυναίκα η οποία είναι αυτό που θα λέγαμε ” Η κολώνα του σπιτιού”. Είναι η απόλυτη σταθερότητα μέσα στην αποσταθεροποίηση. Είναι εκεί για να προστατεύσει, να καθοδηγήσει, να προειδοποιήσει,να επικρινει, να παρηγορήσει. Τα θέματα που την απασχολούν είναι η μνήμη, ο θάνατος, η οικογένεια, ο χρόνος που περνάει, η εργασία,η γνώση. Είναι αρκετά γενναία, δυνατή, σταθερή και δοτική για να μπορεί να διαδραματίζει έναν τέτοιο ρόλο μέσα στην οικογένεια. Η Όλγα πολύ θα ήθελε από τον κόσμο να εκλείπει η χυδαιότητα, η απρέπεια και στο πλευρό της να στεκόταν ένας άντρας που θα μπορούσε να την στηρίξει όταν όλα γύρω καταρρέουν. Εν τέλει όμως αυτό που κάνει την Όλγα να έρχεται σε μια θέση υπέρ άνω των όσων συμβαίνουν είναι αφενός η βαθειά κατανόηση του ίδιου της του εαυτού και αφετέρου η σύνδεσή της με μια άλλη διάσταση απ’ όπου βλέπει πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο καθως και ότι αυτό που έχει ο άνθρωπος να κάνει είναι να ταυτίζεται με το ζωτικό κύμα της ζωής και … να ζει!!!!! Ως Λυσάνδρα θα μπορούσα να πω πως δεν απέχω πολύ από τα παραπάνω…Είμαι ένας άνθρωπος που αναλαμβάνει πολλές υπευθυνότητες και εργάζεται πολύ! Αγαπώ βαθιά τη ζωή και κυρίως τους ανθρώπους. Αυτό με κάνει να είναι υποστηρικτική και υπομονετική και δοτική. Ίσως σ’ αυτά τα σημεία συναντιεμαι με την Όλγα αρκετά όμως εκεί που νιώθω σαν να μιλάει η Όλγα και η Λυσανδρα ταυτόχρονα είναι στον τελευταίο μονόλογο με τον οποίο κλείνει και το έργο του ο Τσεχωφ… Το αφήνω ανοιχτό…εάν δεν τον θυμάστε…να ανατρέξετε Σ αυτόν!!! Σίγουρα έχει πολλά να μας πει…!!!

Αλίκη Στενού: Σε αυτή την παράσταση, όπως προανέφερα, ερμηνεύω τη Μάσα. Τον ρόλο αυτό τον αγάπησα πολύ, τη Μάσα τη συναισθάνθηκα ιδιαίτερα και τα θέματα που την απασχολούν κατέτρεχαν κι εμένα. Ο έρωτας νοηματοδοτεί τη ζωή της, καταπραΰνει την υπαρξιακή της αγωνία και την μαλακώνει. Από την άλλη όταν τον χάνει σχεδόν τρελαίνεται, πληγώνεται και σκληραίνει. Χαρακτηριστικά λέει ¨όταν κερδίζεις την ευτυχία κομματάκι κομματάκι, σε μικρές δόσεις, κι ύστερα τη χάνεις μονομιάς όπως εγώ, σταδιακά γίνεσαι σκληρή και κυνική. Εδώ μέσα βράζω…” Είναι μια γυναίκα έξυπνη, μορφωμένη, με ιδιαίτερα υψηλή θερμοκρασία και πάθος. “Αγαπώ, αυτή είναι η μοίρα μου…”, εξομολογείται. Εκεί όμως που βρίσκεται ασφυκτιά. Έχει συχνές διακυμάνσεις στη διάθεσή της, είναι ταυτόχρονα γενναιόδωρη αλλά και στριφνή, τρυφερή αλλά και σκληρή, δοτική αλλά και επιθετική. Έχει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διαδρομή μέσα στο έργο, βιώνοντας την πλήρωση του έρωτα αλλά και την εγκατάλειψη, για να φτάσει να πει στο τέλος “πρέπει να πάρουμε τη ζωή μας από την αρχή, πρέπει να ζήσουμε, πρέπει να ζήσουμε…”

Μάιρα Γραβάνη: Η Ιρινα είναι μια νέα κοπέλα που αναζητάει την ευτυχία. Με αθωότητα και πυγμή που σταδιακά αποκτά βαρύτητα βρίσκει πίσω από τις επιθυμίες της όχι την ευτυχία αλλά πτυχές του εαυτού της που γίνονται συνειδητές.

nvseilk4_640x425.jpg

Επιμέλεια: Μαρία Κωνσταντακοπούλου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα