29.2 C
Athens
Δευτέρα, 15 Ιουλίου, 2024

Ο Νίκος Καραθάνος και ο Δημήτρης Βραχνός για καφέ με την Κική Μαυρίδου

Αν ήταν τραγούδι θα ήταν κάποιο του Άκη Πάνου. Ο Νίκος Καραθάνος. Ο άνθρωπος που όταν μιλάει και γουστάρει χάνεται σε σκέψεις και συνειρμούς που σε παρασύρουν με την σοφία, την αλήθεια και την απλότητα που έχει η αληθινή ποίηση. Ο ηθοποιός του Εθνικού, ο σκηνοθέτης της Γκόλφως, του Δεκαήμερου, του Βυσσινόκηπου, των βραβευμένων Όρνιθων στο Μπρούκλιν. Ο Νίκος.

Αν ήταν παράσταση θα ήταν κάποια του Τενεσί Ουίλιαμς. Ο Δημήτρης Βραχνός. Ο άνθρωπός που με μία θυμοσοφία σου καταθέτει καθημερινούς ανθρώπινους προβληματισμούς. Η φωνή του, οι μουσικές επιλογές του τον καθιέρωσαν ως οδηγό σε μουσικά ταξίδια για τα οποία κόβεις εισιτήριο διαρκείας.. Ο μουσικός παραγωγός, ο διευθυντής του αγαπημένου Μελωδία. Ο Δημήτρης.

Η γνωριμία και με τους δύο μετράει πολλά χρόνια. Το ίδιο και η εκτίμηση και βαθιά συμπάθεια. Βρεθήκαμε μεσημέρι στο θορυβώδες κέντρο της Αθήνας. Η κουβέντα μας κράτησε πάνω από μία ώρα… Μάζεψα ό,τι μπόρεσα από τις σκέψεις, τις λέξεις, τα χαμόγελα μας.

Κική: Ξεκινήσατε ο ένας ως ραδιοφωνικός παραγωγός πολλά χρόνια ο άλλος ως ηθοποιός. Κάποια στιγμή τα φέρνει έτσι η ζωή; οι επιθυμίες σας; Ο ένας γίνεται διευθυντής στον Μελωδία…

Δημήτρης: Δεν ήταν η επιθυμία μου, προέκυψε.

Κική: …και ο Νίκος σκηνοθέτης στο Εθνικό. Και οι δύο από την ‘’ορχήστρα’’ περάσατε στην ‘’διεύθυνση’’ της. Πως είναι όταν ένας άνθρωπος ξεφεύγει από την ευθύνη της μονάδας και αναλαμβάνει την ευθύνη ενός συνόλου; Γιατί επιλέγει να το κάνει; Τι είναι αυτό τον ωθεί να δεχτεί μία τέτοια θέση;

Νίκος: Το λες σαν να είναι μία επιλογή αλλά ο ταυτοχρόνως είναι μία εξελικτική πορεία. Σε μια παλιά ταινία υπάρχει μία σκηνή όπου συναντούσε ο Αυλωνίτης έναν, κοιταζόντουσαν και του έλεγε: «τι σόι Πεύκο είσαι εσύ» δηλαδή: Τι είναι ο καθένας; Μία διαφορετική φύση. Άμοιαστος

Κική: Ναι αλλά δεν το κάνουν όλοι. Δεν γίνονται όλοι οι ηθοποιοί σκηνοθέτες ή δεν δίνεται η ευκαιρία σε όλους.

Νίκος: Μα είναι δυνατόν να το κάνουν όλοι; 

Κική: Όχι! Αλλά γιατί το κάνεις εσύ; Επειδή μπορείς; 

Δημήτρης: Για μένα είναι ένα συνονθύλευμα παραγόντων και συγκυρίων. Συμφωνώ με αυτό που λέει ο Νίκος, είναι εξελικτική διαδικασία. Κάποιοι άνθρωποι έτσι όπως εξελίσσονται έρχεται η ώρα για αυτούς να αναλάβουν κάτι ή να ενηλικιωθούν εντός εισαγωγικών με αυτό τον τρόπο -γιατί υπάρχουν πολλοί τρόποι- και εκείνη τη στιγμή συγκυριακά κάποιος δίπλα τους που βλέπει σ’ αυτούς κάτι, τους αρπάζει από τον ώμο και τους λέει: έλα εδώ καν το εσύ. Κάποια ενέργεια υπάρχει, κάποιο Tetris σχηματίζεται και έρχεται η ώρα σου. Δεν συμβαίνει σε όλους προφανώς. Νομίζω ότι μέσα μας οι περισσότεροι άνθρωποι σε κάποιους από τους τομείς της ζωής μας, νιώθουμε έτοιμοι να αναλάβουμε μία ευθύνη παραπάνω και όταν το αισθάνεται αυτό κάποιος δίπλα μας, μας δίνει την ευκαιρία. Είναι συγκυρία, αλλά ταυτόχρονα είναι και τύχη.

67315455_480304589181144_8633660120737251328_n.png

Κική: Στην τύχη πιστεύετε; Τι σημαίνει τύχη; Μπορείς να πεις: Ρε Κική εγώ είμαι τυχερός άνθρωπος ή είμαι άτυχος άνθρωπος; Τι σημαίνουν αυτές οι έννοιες; βιωματικά.

Δημήτρης: Τύχη για μένα είναι μία συμπληρωματική ανάγνωση σε καλά πράγματα που μας συμβαίνουν. Μία άλλη ανάγνωση θα μπορούσε να είναι αυτή της εξελικτικής διαδικασίας

Νίκος: Τύχη για μένα είναι να κάνεις του κεφαλιού σου που δεν το έκανε άλλος. Τύχη είναι να βρεις να βαδίσεις στο μονοπάτι σου.

Δημήτρης: Άρα τύχη ονομάζεις εσύ τη διαδικασία ή την αποστολή που έχουμε όλοι να βρούμε την αλήθεια μας και τον εαυτό μας.

Νίκος: Πες το σκοπό, πες το αλήθεια, πες το όνειρο, πες το δεξιότητα, πες το αποτύπωμα, ίχνος.. να βγει έξω από το κεφάλι σου και να περπατήσεις εκεί όπου μόνο εσύ θέλεις.

Κική: Αυτό όμως είναι συνειδητό, που σημαίνει ότι θέλει δουλειά. Αν το μεταφράσουμε λίγο παραπέρα η τύχη είναι η προσωπική δουλειά με τον εαυτό σου στο να τον ανακαλύψεις, θα μπορούσε να είναι μια εκδοχή.

Νίκος: Λέμε μεγάλες κουβέντες τώρα.

Κική: Μα ο στόχος ενός ανθρώπου σκεπτόμενου δεν είναι να ανακαλύψει και τι θέλει σε αυτή τη ζωή, που πατάει και πού βρίσκεται;  

Νίκος: Αχ αγάπη μου, όλοι έμεναν άναυδοι και η μάνα μου έπλενε τα πιάτα και έλεγε: «Αχ μανούλα μου που πήγες; που πέθανες; που έφυγες; που πάω» Και ας έχεις δυο παιδιά να μεγαλώσεις. Όλοι με έναν καημό περπατάνε για κάποιον που έφυγε. Όλοι από μία απώλεια έρχονται και βαδίζουν σ’ ένα χάσιμο. Ανάμεσα προσπαθούν να είναι μοναδικοί για το παιδί τους, για τον άνθρωπό τους, για τον κόσμο.

67698782_898628500496515_3860244926935597056_n.jpg

Δημήτρης: Εγώ νιώθω ότι είμαι δίπλα σε κάποιον που είναι φωτισμένος καλλιτέχνης και ακούγομαι σαν τεχνοκράτης.

Νίκος: Όχι δεν ακούγεσαι σαν τεχνοκράτης, διότι ενδιάμεσα ο άνθρωπος αυτό που κάνει, είναι να τραγουδάει τη ζήση του. Δεν κάνει τίποτα άλλο ειδικά στα καλλιτεχνικά και το ίδιο κάνεις και εσύ. Και στο μικρόφωνο είναι μία μικρή παράσταση δίλεπτη, τρίλεπτη. Έχεις έναν αποδέχτη. Κάποιος σε ακούει… Μια λέξη σου μπορεί να ταξιδέψει τον άλλον. Εγώ μπορεί δύο ώρες να μιλάω και να μη σε πάω πουθενά στην παράσταση και εσύ έχεις και την ευκαιρία κάθε βράδυ να τ’ αλλάζεις.

Κική: Τι τραγούδι θα αφιέρωνες στον Νίκο;

Δημήτρης:  Δύσκολη ερώτηση. Δεν ξέρω. Θα έπρεπε να τον γνωρίσω λίγο παραπάνω αλλά σίγουρα θα ήταν κάποιο ελληνικό τραγούδι…

Κική: Δεν σου έρχεται κάποιο;

Δημήτρης: Ψάχνω ένα τραγούδι αντάξιο ενός εσωτερικού κόσμου που φαίνεται πολύ ενδιαφέρον. Πάντως νιώθω ότι κουβαλάει μία ωραία ελληνικότητα έτσι όπως την ορίζω εγώ αφηρημένα, επηρεασμένος προφανώς από την τέχνη της γενιάς του 30 ή τέλος πάντων μία Χατζιδάκικη, Θεοδωράκικη ελληνικότητα που την παίρνει και την πάει κάπου αλλού. Αυτό μου αρέσει πάρα πολύ. Κουβαλάει μία σοφία που δεν είναι μόνο λαϊκή είναι και αστική και αυτό με συγκινεί ακόμα περισσότερο. Είμαι θαυμαστής (του Νίκου). 

67225964_352296268800812_5082310663364149248_n.jpg

Κική: Είναι ωραίο όταν οι άνθρωποι θαυμάζουν τους συνανθρώπους τους και κυρίως όταν αυτοί δημιουργούν έργο και αυτό το θαυμάζουν και το αγαπούν. Είναι πολύ όμορφο πράγμα να το μοιράζονται χωρίς δεύτερη σκέψη. Γίνεται αυτό στη ζωή μας; Να μοιράζεσαι τον θαυμασμό χωρίς να το σκέφτεσαι, χωρίς να φοβάσαι τα συναισθήματα;

Νίκος: Όλο για μία αναπηρία μου μιλάς, αλλά από αυτή την αναπηρία ζούμε. Φοβόμαστε. Τα κάνουμε σωστά, τα κάνουμε λάθος.. Γιατί βάζουμε και μία ταμπέλα μεταξύ μας. Καμιά φορά οι σκέψεις μας να ζούνε και σαν έντομα: ένα 24ωρο..

Δημήτρης: Ο Νίκος έχει έναν τρόπο να να εξωραΐζει όλα αυτά που με κουράζουν στην ανθρώπινη φύση και δεν έχω ακόμα  αποδεχθεί και προφανώς είμαι σε μία διαδικασία αποδοχής. Δηλαδή, είμαι ο ίδιος άνθρωπος που λέει σε κάποιον άλλον: «σε αποδέχομαι, σε αγαπώ» και την άλλη στιγμή μπορεί να τον απορρίψει, να τον προδώσει. Συγκρουόμενα συμφέροντα. Όλα αυτά είναι ανθρώπινη φύση και όσο μεγαλώνω την αποδέχομαι. Όσο πιο νωρίς δούμε αυτά που συμβαίνουν στο πλαίσιο της ανθρώπινης φύσης και δεν τα δούμε μονογραμμικά ως γεγονότα θα τα αποδεχόμαστε καλύτερα. Νομίζω ότι μέσα από την τέχνη έχουμε τη δυνατότητα να φωτογραφίσουμε έστω και στιγμιαία όλο αυτό το χάος και να μας λυτρώσει.

67180264_2366232770305767_4398719790177320960_n.jpg

Νίκος: Έχω την εντύπωση τόση ώρα που σε ακούω ότι δεν έχεις καταλάβει ότι στη δουλειά που κάνεις δεν κρατάς μικρόφωνο, κρατάς όπλο και πολλές φορές πρέπει να πυροβολείς. Δηλαδή πολλές φορές μιλάει ευγενικά και τα στρέφει σε αυτόν τα θέματα, στη σκέψη του. Κάποια στιγμή πρέπει να πυροβολούμε και τους άλλους, δηλαδή πρέπει πεις: ναι! αυτό νιώθω! Πάρτε το!  Δείχνεις κάτι που έχεις ανάγκη. Δεν είναι κακή η έννοια μιας ευγενούς σύγκρουσης. Παλιά οι άνθρωποι έκαναν κάτι σοφό, όταν τσακώνονταν τα σπάγανε, γιατί ο θόρυβος διέλυε το σκοτάδι. Σου ρίχνω κάτω από το τραπέζι τελειώσαμε. Σπάω κάτι για να αποφορτιστώ. Εμείς μαζεύουμε τις σκέψεις μας για το ένα, για τον άλλο, για το τι νιώθουμε χωρίς να το αποφορτίσουμε

Η κουβέντα περιπλανήθηκε στη δύναμη και στους στόχους των δημιουργών στην τέχνη. Στη θέση του υπαρκτού… πολιτισμού

Νίκος: Όλα έχουν μία ταμπέλα ενός πολιτισμού, μιας ναρκισσιστικής πασαρέλας. Κρατάς τα έργα, την τέχνη στην αγκαλιά σου και πας πέρα δώθε …ότι κάτι είσαι. Δεν είναι έτσι

Κική: Ε, αυτό δεν είναι τέχνη.

Νίκος : Δεν ξέρω τι είναι. Είναι μία διάθεση πολιτισμού σα να είναι ένα πτυχίο που πρέπει να έχεις γνώσεις για να το κάνεις. Να έχεις μία αποδοχή. Δεν είναι έτσι

Κική: Η αποδοχή είναι κάτι που αφορά τους τρίτους η τέχνη όμως σαν τέχνη αυτό που κάποιος δημιουργεί είναι η έκφραση του, είναι αυτό που νιώθει. Αυτή δεν είναι η ουσία; αν κάτι θα χαρακτήριζε την τέχνη δεν είναι τα συναισθήματα που αποτυπώνονται με τον τρόπο του καθενός; όταν έρχεται λοιπόν το κομμάτι του να αρέσω και αυτό είναι εύλογο όταν η τέχνη γίνεται εμπορεύσιμη, δεν χάνεται όμως αυτό που νιώθεις και πρέπει να το προσαρμόσεις για την επιτυχία της εμπορικότητας;

Δημήτρης: Για μένα είναι και πιο πολιτικό το ζήτημα γιατί το να αρέσω συνδυάζεται και με την ανάγκη να πουλήσω και όταν είσαι και σκηνοθέτης ή διευθυντής έχεις αποδεχτεί είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, είτε φωναχτά είτε σιωπηλά, την υποχρέωση αυτό που κάνεις να έχει κέρδη για τον άνθρωπο που βάζει τα λεφτά του, οπότε υπάρχει αυτή η εσωτερική φλόγα, υπάρχει αλλά και η εξωτερική υποχρέωση. Μπορεί να θες να είσαι πειραματικός και να και να παρουσιάζεις π.χ. έργα σε μία αποθήκη στην Κυψέλη και να έρχονται οι 10 φίλοι σου και να το βλέπουν και να λένε τι ωραίο που είναι και να μη σε νοιάζει αν θα βγάλεις λεφτά. Θέλω να πω ότι δεν είμαστε απλά μονάδες που ασχολούμαστε με την τέχνη δεν είναι τόσο απλό το όλο θέμα γιατί στο πλαίσιο μιας τέτοιας συζήτησης μπορεί να βγει το συμπέρασμα ότι εγώ είμαι καλλιτέχνης σκέφτομαι κάτι το κάνω υπάρχει όμως και ένα άλλο κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο το οποίο καθορίζει τις εξελίξεις μας.

Νίκος: Φυσικά θες να πουλήσεις. Και αυτός που βρίσκεται σ’ ένα θέατρο στην Κυψέλη. Πάντοτε έλεγα ότι το θέατρο είναι ένας πυροβολισμός που λίγοι τον βλέπουν αλλά πολλοί τον ακούνε. Πάντοτε πίστευα ότι μπορείς να αγκαλιάσεις πάρα πολύ κόσμο ακόμα και τη μεγαλύτερη κουλτούρα αρκεί να έχεις πίστη ότι αυτό που κάνεις λάμπει και θα μαζευτούνε σαν τις πυγολαμπίδες. Και στο υπόγειο να είσαι μπορούν να μαζευτούν αν έχεις πίστη ότι αυτό που κάνεις αφορά τον κόσμο. Στην Ελλάδα είχαμε το πολιτιστικό φαινόμενο να μην θάβουμε τα φέρετρα αυτών που πεθάνανε και να τους περιφέρουμε σ ένα ‘’στην υγεία μας’’. Όλους όσοι πέθαναν από την Παξινού, τον Μινωτή αρνούμασταν να τους θάψουμε, αρνούμασταν ότι η ζωή προχωράει. Λέγαμε: «όχι! Σαν και αυτόν! βγάλ’ τον έξω!» να σε φοβίζει πάντα ότι είναι εδώ και κάν’ τα έτσι! Μην είσαι μόνος σου! Μην είσαι καινούργιος! Μην κάνεις κάτι άλλο! Μάθε αυτό και συντήρησε το.

Κική: Εσύ είσαι στο Μελωδία πολλά χρόνια…

67211585_3024639834243056_491472888637947904_n.jpg

Δημήτρης: Είμαι από το 2006. Η δική μου ιστορία έχει ως εξής: από το σχολείο, ήμουν 2α Λυκείου και άκουγα Μελωδία που μόλις είχε ανοίξει το 1991. Μεγάλωσα ουσιαστικά με τον ήχο του Μελωδία. Ήθελα να κάνω ραδιόφωνο. Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα πήγαινα στο Μελωδία και βρίσκομαι στο Μελωδία μετά από πολλά χρόνια το 2006 και το 2015 αναλαμβάνοντας τον Μελωδία. Το να πω ότι είμαι ευγνώμων είναι λίγο. Είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους που μέσα από διάφορες συγκυρίες βρέθηκα στο τιμόνι ενός σταθμού που με καθόρισε όταν ήμουνα μικρός. Είδα πως αυτό που δεν τολμάς καν να ονειρευτείς να γίνεται πραγματικότητα.

Κική: Αντιστοίχως εσύ Νίκο χρόνια στο Εθνικό. Σ έναν πολύ δυνατό θεατρικά φορέα που μπορεί να στηρίξει οικονομικά τα πάντα, έχει κύρος, ιστορία. Οι άνθρωποι που είναι εκτός τέτοιων φορέων που έχουν ένα status, μία δυναμική όπως ο Μελωδία και το Εθνικό πόσο δύσκολο είναι να ανταπεξέλθουν στο αδηφάγο σύστημα. Δεν είναι εύκολο να κάνεις θέατρο ή ραδιόφωνο χωρίς ‘’ταμείο’’.

Νίκος: Όπως λέει η Scarlett O’Hara στο Όσα Παίρνει Ο Άνεμος: ‘Tomorrow is another day’ Πόσα χρόνια έλεγα ότι είναι ίδια μέρα! Ανά πάσα στιγμή μπορούν να υπάρξουν άλλοι άνθρωποι. Εκκολάπτονται αυγά συνέχεια. Η ίδια η ζωή αλλάζει. Είναι ένα ευκαιριακό φαινόμενο. Έχω ζήσει πολλές ομάδες ανθρώπων να είναι στο τάδε θέατρο να είναι στο Εθνικό μία δεκαετία. Να νομίζουν ότι μόνο εκεί είναι η ζωή τους και να έρχεται μία άλλη δεκαετία και να βρίσκονται στο δρόμο. Μεγάλους ανθρώπους να μην βρίσκουν δουλειά, να είναι στο περιθώριο, να έρχεται μία νέα μόδα. Και αυτό δεν το λέμε: ότι δεν μάθαμε να βάζουμε απόμαχους ανά χρόνο βετεράνους και να τους στέλνουμε σπίτι τους. Είναι πιο ωραίο το Εθνικό, να του ρίξεις το ταβάνι και να του μεγαλώσεις τον ουρανό. Να μεγαλώσεις στον κόσμο γύρω σου.

Δημήτρης: Θα συμπλήρωνα μόνο το εξής: ότι όλοι μας δεν μπορούμε να μείνουμε στην παρούσα μας ιδιότητα. Λίγο να κοιτάξουμε τις ιστορίες διπλανών μας ανθρώπων βλέπουμε πόσο εφήμερα είναι τα πράγματα. Για μένα ευλογία είναι να μπορείς να αντιλαμβάνεσαι το που είσαι τώρα, να το απολαμβάνεις και το ίδιο στο μέλλον να μπορείς να απολαμβάνεις την επόμενη σου κατάσταση.

…και η κουβέντα πέρασε κάποια στιγμή στις σχέσεις των ανθρώπων…

Κική: Οι άνθρωποι δεν ερχόμαστε πια κοντά επί της ουσίας, δεν ερωτευόμαστε εύκολα. Δεν ξέρω αν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα αλλά νιώθω μία απομόνωση και μία μοναξιά περίεργη στους ανθρώπους, μία κατάθλιψη..

Δημήτρης: Εγώ μάλλον λόγω κάποιας προσωπικής μου δυσλειτουργίας δεν μπορώ να συμμεριστώ το ότι πλέον δεν ερωτευόμαστε ή δεν αφηνόμαστε. Οι άνθρωποι και στο παρελθόν, στη δεκαετία του 50 του 60 του 70 ερωτεύονταν. Απλά οι συνθήκες τους ανάγκαζαν να μην αντιμετωπίζουν τα υπαρξιακά αδιέξοδα και να τα συγκεντρώνουν όλα στην εμμονή του πρέπει να με αγαπήσει κάποιος άνθρωπος όσο και εγώ. Επειδή δεν είχανε ίσως αίσθηση του μάταιου.

Κική: Δηλαδή πιστεύεις ότι δεν έχει αλλάξει κάτι; 

Δημήτρης: Όχι νομίζω ότι η ανθρώπινη φύση παραμένει η ίδια απλά αλλάζουν οι ζώνες ασφαλείας.

Κική: Ναι αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αλλάζει η αντιμετώπιση, ο τρόπος που μπαίνεις μέσα σε όλα αυτά;

Δημήτρης: Ναι σίγουρα τα social media έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα. Ο καθένας φτιάχνει ένα μύθο για τον εαυτό του σαν να φτιάχνει για τον εαυτό του ένα δικό του περιοδικό. Εγώ βλέπω κάθε φωτογράφιση στο instagram που είναι σαν να ποζάρεις για το δικό σου εξώφυλλο. Βάζεις ένα ωραίο τίτλο, μοιράζεσαι τις προσωπικές σου στιγμές όχι μόνο για να δουν οι άλλοι πόσο καλά περνάς αλλά και εσύ ο ίδιος για να πείσεις τον εαυτό σου. Παίρνεις μία αποδοχή και εσύ ο ίδιος από αυτό μέσα από έναν αντικατοπτρισμό που το κάνει και η τέχνη αλλά εδώ είναι πια τόσο ναρκισσιστικό το όλο πράγμα που έχει να κάνει με τη δουλειά σου, με την επιβίωσή σου, με το αν θα αλλάξεις μισθό. Έστω και μέσα στη φτώχεια σου να νιώθεις όμορφα γιατί και η ομορφιά είναι τεράστια εξουσία και ιδιαίτερα στη νεότητα.

Κική: Ναι αλλά η συνέπεια ποια είναι αυτών; Να κρατάς τις άμυνες σου.

Δημήτρης: Πόσοι φλερτάρουν μέσω Instagram; Στην προσωπική επαφή αλλάζουν τα πράγματα και ιδιαίτερα στην Ελλάδα λόγω κάποιου παράγοντα που δεν μπορώ να τον ορίσω ακριβώς, γιατί στο εξωτερικό αν πας στην Αμερική άνθρωποι γνωρίζονται πάρα πολύ εύκολα. Βέβαια στην Αμερική λένε, είναι πολύ εύκολο το πρώτο ραντεβού, πανδύσκολο το δεύτερο. Λόγω της ιδιοσυγκρασίας τους και του ναρκισσισμού που έχουν θα ρθουν να σου πουν, “Γεια σου είμαι ο τάδε, κάνω αυτή τη δουλειά, βγάζω τόσα το χρόνο, τα λένε πραγματικά, έχω τρία παιδιά, είμαι πολύ ευτυχισμένος”, σαν να μιλάς σε τηλεπαιχνίδι. Γιατί θέλουν να ακούσουν μέσα από τα λόγια τους ποιοι είναι όταν τα λένε σε κάποιον άλλον ωραιοποιημένα πάντα. Εδώ διστάζουμε. Ποζάρεις και παρατηρείς. Αυτό που έχει αλλάξει νομίζω είναι ότι έχει ενταθεί ο φόβος με τον οποίο εκτιθέμεθα και στα αλήθεια με την προσωπική επαφή να δοκιμάσεις να μπεις σε μία σχέση.

Νικος: Όλα συνδέονται είναι όπως είναι και στα έργα όπως είναι και στα θέατρα στα πάντα. Αχ, για αυτό μου αρέσει η Γκόλφω γιατί ήταν καθαρή. Ξέρεις είχα πρόβλημα στους ηθοποιούς μου να τους πω: Πες «γεια σου. Καλή σου μέρα Γκόλφω. Καλή σου μέρα Τάσο.» Δεν μπορούσαν να το πουν. Ρε παιδιά μόνο αυτό είναι! Δεν είναι τίποτα άλλο. Δεν έχει κάτι άλλο από κάτω. Έψαχνε ο άλλος ως ηθοποιός, μία πολύπλοκη σκέψη πίσω από το καλημέρα. Χάσαμε αυτή την πρώτη μέρα του ανθρώπου τις πρώτες επαφές ότι ο άλλος είναι ένας κήπος και με καλεί να μπω μέσα. Όχι μ’ έναν σκοπό.

66695038_599095647164720_7861842609176576000_n.jpg

Δημήτρης: Ναι αλλά ξέρουμε περισσότερα πια. Μπαίνεις στον κήπο και λες: τα λουλούδια είναι φυσικά; Το χώμα έχει χημεία μέσα; Ο κήπος εδώ είναι αυθαίρετος; Οι σκέψεις μας, οι πληροφορίες που έχουμε για το ερέθισμά μας είναι πολύ διαφορετικές.

Νίκος: Ναι γιατί έχουμε γνώση που έγινε πληροφορία και δεν έγινε σοφία. Θυμάμαι ένα ξένο σκηνοθέτη που του φέραν τα βιβλία δραματολογίου και τους λέει: «τι είναι αυτά;» «πληροφορίες για τη πάροδο των Βακχών» και κάνει μία έτσι και τα πετάει όλα κάτω. Και σου λέει, τι είναι αυτό που διαβάζεις; Αυτό ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα ποτέ. Τι είναι αυτό που διαβάζω; Ξέρεις πάρα πολλά. Και άμα ξέρεις τόσα, καλό είναι να γίνονται όλα αυτά γόμες, σβηστήρια για να ξεχάσεις. Γιατί υπάρχει ένας άλλος εαυτούλης μέσα μας που τα ξέρει καλύτερα και αυτό είναι ένα περπάτημα και μία αληθινή γνώση στη ζωή, τα ξέρεις!

Δημήτρης: Ακριβώς, όμως το ζητούμενο είναι αυτό: Να οδηγείσαι στην απλότητα μέσα από την πολυπλοκότητα. Πολλές φορές λέγοντας ότι στο παρελθόν οι ανθρώπινες σχέσεις ήταν απλές κάπως τις υποβιβάζουμε.

Νίκος: Ναι ματάκια μου, αλλά έτσι όπως το λέμε δεν είναι σαν να ξέρουμε τα πάντα για ένα δέντρο αλλά δεν ξέρουμε να κάτσουμε στη σκιά του;

Δημήτρης: Σχεδόν, γιατί η σκιά είναι ένστικτο, θα ψάξουμε να τη βρούμε 

Νίκος: Είναι ανάγκη. Είναι μία ανάγκη αλλά που σε βοηθάει;

Δημήτρης: Σε βοηθάει αν θέλεις να φτιάξεις ένα σπίτι εκεί δίπλα. Να ξέρεις πως κινείται η σκιά. Αν το έδαφος είναι γόνιμο, αν υπάρχει νερό. 

Νίκος: Για να το γυρίσουμε στους ανθρώπους και στον έρωτα που λέμε, είναι ότι υπάρχουν τόσες σκέψεις που περιμένουν από πίσω στα δωμάτια μόλις γνωρίσεις έναν άνθρωπο και κάπου έχουμε κλειδώσει την άλλη σκέψη που λες: Χαμογέλασε μου, πες μου κάτι. λέμε όμως τόση ώρα γιατί δεν το χαιρόμαστε, γιατί δεν το απολαμβάνουμε, γιατί δεν το γιορτάζουμε αυτό το λίγο η μία γνωριμία. Γιατί πάμε σε άλλες σκέψεις, σε σκοπούς, σε ματαιότητες. Δεν αφήνουμε την περιπέτεια στη ζωή και την κάνουμε στα δάχτυλά μας πληκτρολογώντας…

Δημήτρης: Είναι μία περιπέτεια όμως, με μάσκα. Αλλά οδηγεί σε μία συνάντηση. Οδηγεί σε συναντήσεις. Οδηγεί σε σεξ. 

Κική: Το σεξ είναι εύκολο. Δεν είναι κάτι που μπορείς να το βρεις δύσκολα.

Δημήτρης: Είναι εύκολο το πρώτο σεξ όπως λέγαμε.

Κική: Αν είναι θέμα μόνο του σεξ ας μείνεις στο πρώτο. Το θέμα είναι η επαφή, η συντροφικότητα. Εγώ αναφέρομαι στη συντροφικότητα.

Δημήτρης: Ναι αυτό είναι δύσκολο. Φυσικά είναι δύσκολο. 

Νίκος: Συντροφικότητα πάει να πει ότι έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον και ψάχνουμε ένα ταίρι. Έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον! Το ξαναλέω! Και να με ακούσεις, και να έρθεις, και να παίξουμε μαζί, και να φιληθούμε και τα πάντα. Έχουμε ανάγκη! Εμείς ξεκινάμε με το: Εγώ έχω μόνο μία ανάγκη και την κρατάω μέσα μου. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήξεραν τη μοναξιά. Δεν τη βρίσκεις στα κείμενα. Καμία τραγωδία δεν έχει γραφτεί για τη μοναξιά. Ίσως μόνο στο Φιλοκτήτη δεν ξέρω.

Δημήτρης: Άρα είναι και αυτό πολιτικό ζήτημα το γεγονός ότι η ζωή μας, μας οδηγεί στην ψευδαίσθηση της αυτάρκειας; Δηλαδή αν είμαι οικονομικά ανεξάρτητος μπορώ να πηγαίνω με όποιον και όποια θέλω κάθε βράδυ, μπορώ να κάνω ό,τι θέλω, ν’ αγοράζω έρωτα, ν΄ αγοράζω φίλιες, ν’ αγοράζω την ησυχία μου, ν’ αγοράζω και να δημιουργούν τις ιδανικές συνθήκες γύρω μου 

Κική: Ναι αλλά αυτό εξαργυρώνεται με μοναξιά.

Δημήτρης: θέλω να πω ότι είναι μία ψευδαίσθηση

Κική: Ψευδαίσθηση ναι γιατί ζούμε στην εποχή της εικόνας. Όπως το instagram. βγάζω μία selfie που με δείχνει πανευτυχή και μετά γυρνάω και σου λέω πόσο δυστυχισμένη είμαι και ότι έκλαιγα όλο το βράδυ. Αυτό που μένει στους τρίτους είναι η εικόνα. 

Νίκος: Διαβάζοντας την Ιλιάδα νιώθεις ότι ο άνθρωπος είναι μαγικός και είναι ωραίος να περπατάει σαν ήρωας στη ζωή. Και έρχονται οι Θεοί, τα γεγονότα, οι περιπέτειες, οι έννοιες, ο θάνατος, οι αρρώστιες και τον πολεμάνε, πολλές φορές μ’ έναν μαγικό τρόπο. Γι’ αυτό ακούμε τραγούδια, γι’ αυτό βάζουμε μουσική γιατί είμαστε μυθικά πλάσματα που σημαίνει ελληνικά. Αν τα δεις με αυτό τον τρόπο υπάρχουν χιλιάδες ιστορίες γύρω και να αναγάγεις στη ζωή σου, και να πάρεις δύναμη. Μπορεί να σου φαίνονται παραμυθένια αυτά αλλά δεν είναι έτσι διότι κάθε σχέση με έναν άνθρωπο είναι ένα μικρό έπος και κάθε σου αντίδραση ένα τραγούδι, ένα συναίσθημα που εκτείνεται.

Δημήτρης: Όταν ήσουν νέος στο σχολείο στη ζωή σου έτσι σκεφτόσουν;

Νίκος: Σαν γέρος, ναι.. 

Κική: Και εσύ;

Δημήτρης: Και εγώ σαν γέρος. Θυμάμαι να παρατηρώ τους συμμαθητές μου να αφήνονται στο γλέντι, στον έρωτα, στην καφρίλα και εγώ απλά να παρατηρώ.

Νίκος:  Αχ αγάπη μου είναι ότι σε αυτό το μπαλκόνι βγαίνει κάποιος και σε αυτό μένει σε όλη του τη ζωή δυστυχώς. Σς αυτό που βγήκε, σε αυτό θα μένει και από κει θα κοιτάζει.

Κική: Μου φαίνεται ότι είστε στο ίδιο μπαλκόνι, σε γειτονικά τουλάχιστον.

Νίκος: Σε ό,τι κάνουμε σε ό,τι καταπιανόμαστε, ένας είναι ο σκοπός: Η μείωση του πόνου. Αυτός είναι ο μόνος σκοπός! Να αισθανθείς λίγο μία παρηγοριά σε έναν απαρηγόρητο κόσμο. Αυτό…

Κική Μαυρίδου, 15/7/2019

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα