Ένας από τους πιο ταλαντούχους Έλληνες ηθοποιούς της γενιάς του μιλά στον Γιάννη Αντωνίου και στο all4fun για τον «Ρομπ/Rob» το θέατρο και το πως επέλεξε να γίνει ηθοποιός.
Πες μας λίγα λόγια για το έργο.
Ο Ρομπ είναι νεκρός. Ο Ρομπ είχε σκοτώσει πολλούς ανθρώπους, μεταξύ των οποίων και τους γονείς του. Και πλέον είναι νεκρός. Δέκα άνθρωποι που με κάποιο τρόπο ο καθένας συνδεόταν με αυτόν, καποιοι άμεσα, κάποιοι έμμεσα, μιλούν γι’ αυτον, για τις πράξεις του, για το πώς τον ζήσανε, κι ο καθένας προσπαθεί να φτιάξει το δικό του πορτρέτο για μια προσωπικότητα που φαίνεται να άφησε πίσω του, πέρα απο θύματα, ένα ολόκληρο δόγμα, ίσως και άθελά του. Τα πορτρέτα φαίνεται να μη συμπίπτουν. Αυτός ο ανορθόδοξος μεσσίας φαίνεται να είναι δύσκολο να οριστεί μονοσήμαντα. Του καθενός το υποκειμενικό πορτρέτο ζητά να αντικειμενικοποιηθεί. Να οριστεί το φαινόμενο Ρομπ, το δόγμα Ρομπ. Το ευαγγέλιό του. Αξίζει ή δεν αξίζει τον κόπο να μιλάμε γι’ αυτόν; Σίγουρα πάντως, αυτοί οι δέκα φαίνεται να μη μπορούν να σταματήσουν να μιλάνε γι’ αυτόν, να τον λατρεύουν, να τον καθαιρούν, να τον αγαπούν, να τον ζηλεύουν, να τον απαξιώνουν.
Τι πρόκειται να δούμε πάνω στη σκηνή;
Μία τιμητική εκδήλωση, ή ένα μνημόσυνο, ή μια τελετή ανάκλησης ενός πνεύματος, ή τον αγώνα ανθρώπων να κρατηθούν ζωντανοί μιλώντας για το Ένα.
Τι σε γοητεύει ιδιαίτερα στον «Ρομπ»;
Η ρευστότητα του. Η απροσδιοριστία του.
Και στο ρόλο σου;
Το πρόσωπο λέγεται “Ο φίλος του Ρομπ”. Με συγκινεί ο χώρος που (προσπαθεί να) βρίσκει μέσα του για να φιλοξενήσει ολόκληρο το φαινόμενο που λέγεται Ρομπ. Ο τρόπος που βρίσκει, σαν ορισμός της φιλίας, να συνοδεύσει τον Ρομπ σε όλη του τη ζωή, σε όλο το συνειρμό του, μέχρι και το θάνατό του. Σαν φίλος. Σαν μέλος του σώματός του. Εκεί, όποτε και όσο τον χρειάζεται.
Πιστεύεις ο,τι το θεάτρο είναι ένα ομαδικό σπόρ;
Ε βέβαια. Ένας άνθρωπος μόνος του, όσο σπουδαίος και να’ναι, είναι πεπερασμένος. Δύο άνθρωποι, και παραπάνω, μοιραία δημιουργούν ένα δυναμό, που πάντα ανανεώνεται. Χωρίς απαραίτητα να σημαίνει αυτό ένα καλό αποτέλεσμα. Μπορεί να είναι ανανεούμενη καταστροφή. Είναι δύσκολο το ομαδικό. Αλλά δεν είναι πεπερασμένο.
Αλήθεια, πως επέλεξες να γίνεις ηθοποιός;
Ήρθα στην Αθήνα για να σπουδάσω κάτι άλλο στα 18 μου, που δε μου άρεσε ιδιαίτερα, και ήμουν σε ένα χάος επαγγελματικού αποπροσανατολισμού. Δοκίμασα να μπω σε μια ερασιτεχνική ομάδα, χωρίς υψηλές προσδοκίες, και χωρίς καμιά προηγούμενη κάψα για το θέατρο. Και μες τα χρόνια με κέρδισε περισσότερο από κάθε άλλη προοπτική επαγγέλματος.
Στην τύχη πιστεύεις;
“Τύχη, Τύχη” ευχόντουσαν, λέει, οι ακτιβιστές κατά του πολέμου του Βιετνάμ, στους στρατιώτες που βρέθηκαν άθελά τους να πολεμούν σε έναν τρομακτικό πόλεμο, που δεν ήξερες ποιοι είναι οι φίλοι και ποιοι οι εχθροί, ποιος είναι κι ο λόγος που πολεμάς. Τύχη για να γυρίσουν πίσω ζωντανοί.
Στη δουλειά αυτή ήσουν τυχερός;
Σίγουρα. Και για τις ευκαιρίες που μου δόθηκαν και για τους φίλους, τους ανθρώπους που γνώρισα και με ενέπνευσαν, μου έμαθαν, μου στάθηκαν, τους στάθηκα.
του Γιάννη Αντωνίου / 26-01-2018
