Η παράσταση «Οι λέξεις των άλλων», σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά, ανεβαίνει στο Θέατρο Άβατον, επιχειρώντας να φωτίσει τις λεπτές αποχρώσεις της ανθρώπινης επικοινωνίας. Με αφορμή τη συμμετοχή του στην παράσταση, ο Βλάσης Πασιούδης μιλά για τη διαδικασία, τις προκλήσεις του ρόλου και το πόσο σημαντικό είναι το ταξίδι της προσωπικής εξερεύνησης.
Tι πρωτοσκέφτηκες διαβάζοντας το κείμενο “Οι Λέξεις των Άλλων”;
Η πρώτη σκέψη που έκανα διαβάζοντας το κείμενο ήταν: «Πολύ ωραία γραφή, αλλά ξέρω ακριβώς πού οδηγεί». Φυσικά, αυτό αποδείχτηκε εντελώς λάθος, γιατί η πλοκή πηγαίνει σε μονοπάτια που δεν είχα φανταστεί. Και αυτό είναι, νομίζω, ένα από τα πιο δυνατά σημεία του έργου, σε βάζει σε μια κατάσταση ηρεμίας, χαμηλώνεις τις άμυνές σου και μετά σε χτυπά αλύπητα.
Τι σκέφτηκες όταν σου είπαν ότι σε θέλουν για τον ρόλο που τελικά ”είσαι” επί σκηνής;
Αυτή η πρόταση ήρθε σε μια περίοδο που είχα αποφασίσει να πάρω λίγη απόσταση από το θέατρο. Πριν καν διαβάσω το κείμενο, ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι θα την απορρίψω. Μόλις όμως το διάβασα, άρχισα να σκέφτομαι πώς θα μπορούσα να υλοποιήσω ένα τόσο απαιτητικό εγχείρημα και μάλιστα μέσα στον ελάχιστο χρόνο που είχαμε μέχρι την πρεμιέρα. Οπότε θα έλεγα ότι ένιωσα μια συγκρατημένη χαρά, μαζί με μια δόση δημιουργικού άγχους.
Ποιο είναι το θέμα του έργου;
Το κείμενο του Μάνου Θηραίου, που τόσο αγαπώ, έχει πολλά επίπεδα και το νόημά του εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το ποιος το παρακολουθεί ή το διαβάζει. Για μένα, στο κέντρο του βρίσκονται οι ανθρώπινες σχέσεις και οι “σημαντικοί άλλοι” στη ζωή μας, αυτοί που μας διαμορφώνουν μας καθορίζουν και, τελικά, μας αποκαλύπτουν ποιοι είμαστε.
Από πού σε ξέρουμε;
Μάλλον δεν με ξέρετε, αλλά χαίρομαι που “Οι λέξεις των άλλων” δίνουν την αφορμή να με γνωρίσετε.
Πότε και κάτω από ποια συνθήκη αποφάσισες να ασχοληθείς με το θέατρο;
Η επαφή μου με το θέατρο ήρθε εντελώς τυχαία. Ήμουν γύρω στα 19, στον Βόλο, και έψαχνα τρόπο να πάρω αναβολή από τον στρατό. Κάπου τότε άκουσα για τη Δημοτική Δραματική Σχολή που υπήρχε στην πόλη και πήγα περισσότερο για πλάκα. Ε… αυτό ήταν, κόλλησα.
Έχω διαβάσει κολακευτικές κριτικές. Τις υπολογίζεις;
Φυσικά και είναι πολύ όμορφο να γράφουν τόσο καλά πράγματα για μένα. Όμως, μετά και από μια περιπέτεια που είχα με την υγεία μου, προσπαθώ να κάνω πράγματα που με γεμίζουν, χωρίς να σκέφτομαι -όσο μπορώ- το αποτέλεσμα ή τον αντίκτυπο που θα έχουν στους άλλους. Οπότε, οι κριτικές, είτε θετικές είτε αρνητικές, είναι καλοδεχούμενες, αλλά ο στόχος μου είναι να ευχαριστιέμαι αυτό που κάνω.
Ποιο είναι το καλύτερο σχόλιο που έχεις ακούσει ως τώρα για την παράσταση;
Πιστεύω ότι το θέατρο είναι ομαδικό άθλημα. Τι να την κάνεις μια εξαιρετική ερμηνεία, αν σε όλη την υπόλοιπη παράσταση κοιτάς το ρολόι σου και δεν περνάει η ώρα; Οπότε, τα καλύτερα σχόλια που έχω ακούσει για την παράσταση είναι εκείνα που εστιάζουν στο σύνολό της, στο πώς λειτουργεί η ομάδα, η ενέργεια, η ροή.
Γιατί έχεις αγαπήσει τις “Λέξεις των άλλων”;
Γιατί, για δεύτερη χρονιά, μου δίνουν τη δυνατότητα να κάνω κάτι που αγαπώ -χωρίς εκπτώσεις, χωρίς συμβιβασμούς, και με ανθρώπους που πιστεύουν πραγματικά σε αυτό που δημιουργούμε.
Ποιος είναι ο πιο σημαντικός σου δάσκαλος στο θέατρο;
Η ζωή, με έναν τρόπο, είναι ο πιο σημαντικός μου δάσκαλος -μαζί με το εσωτερικό ταξίδι της προσωπικής εξερεύνησης. Όμως, την πολυπλοκότητα των διαδρομών που μπορεί να ακολουθήσει κανείς μέσα στην τέχνη, με βοήθησε να τη χαράξω η Αντιγόνη Γύρα.
Γιατί πρέπει να έρθω μια Δευτέρα στο Άβατον;
Για να σου δείξουμε τον κόσμο που έχουμε φτιάξει με τόση αγάπη. Ειλικρινά, τι καλύτερο έχεις να κάνεις ένα βράδυ Δευτέρας;
Της Δώρας Μπαρουτάκη, 11/10/2025
Πληροφορίες για την παράσταση εδώ