19.1 C
Athens
Σάββατο, 13 Απριλίου, 2024

ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΣΣΑΣ: Το μπάσκετ είναι στο DNA του Έλληνα!

Τα συστατικά που οδηγούν στην επιτυχία είναι πολλά… Ικανότητες, σκληρή δουλειά, θετική ενέργεια και στην περίπτωση ενός τεχνικού το ν’ αποτελεί για τους παίκτες του, πηγή έμπνευσης. Ο Κώστας Μίσσας βίωσε το πιο αποτελεσματικό καλοκαίρι της προπονητικής του καριέρας, αλλά με τα τόσα χρόνια θητείας στους πάγκους αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι να εξακολουθεί να έχει το … όραμα, όπως εξηγεί στο all4fun.gr

«Πάνω απ΄ όλα ευχαριστιέμαι αυτό που κάνω και όσο νιώθω έτσι θα συνεχίζω», δηλώνει ο ομοσπονδιακός προπονητής που οδήγησε την εθνική νέων στην κατάκτηση του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος και τις γυναίκες στην ιστορική πέμπτη θέση στο Ευρωμπάσκετ γυναικών.

Οι δύο μεγάλες επιτυχίες του καλοκαιριού θα μπορούσαν να θεωρηθούν και  απαντήσεις σε ορισμένους που τον είχαν ξεχάσει, όμως εκείνος ακολουθεί μια άλλη στάση ζωής. Και θυμίζει ότι καλοί προπονητές δεν είναι μόνο όσο βρίσκονται στα φώτα της δημοσιότητας, επειδή δουλεύουν στην Α1…

– Πριν πάμε στα όσα σπουδαία συνέβησαν το καλοκαίρι να σταθούμε στην τρίτη θέση της εθνικής αντρών στο ευρωμπάσκετ, που ήταν το επιστέγασμα μιας σπουδαίας μπασκετικής χρονιάς…

Αναμφισβήτητα το χάλκινο μετάλλιο ήταν μια πολύ μεγάλη επιτυχία με βάση τις πολύ σημαντικές απουσίες. Και άλλες ομάδες είχαν, όμως όχι τόσο πολλές. Κάποιες, μάλιστα, καταστράφηκαν. Η τρίτη αυτή θέση αποδεικνύει την πολύ ουσιαστική βάση του ελληνικού μπάσκετ. Ακόμη και με τέτοιες απώλειες βρισκόμαστε στις κορυφαίες ομάδες του πλανήτη.

– Αν δεν υπήρχαν τόσοι απόντες θα μπορούσαμε να πετύχουμε κάτι περισσότερο;

Είναι κάτι υποθετικό. Μπορεί π.χ. να κερδίζαμε τη Ρωσία και να ερχόμασταν 2οι στον όμιλο και να μην παίζαμε στα ημιτελικά με την Ισπανία. Μπορεί, βέβαια, να ερχόμασταν πρώτοι, όπως η Γαλλία και να αποκλειόμασταν στα προημιτελικά. Ποτέ δεν ξέρεις.

– Πώς βιώσατε το φετινό πολύ έντονο καλοκαίρι;

Θα έλεγα ότι ήταν πολύ κουραστικό με ιδιαίτερη, όμως, ικανοποίηση λόγω των αποτελεσμάτων τα οποία είχαμε. Ήταν τρεις μήνες στο κόκκινο. Κυριολεκτικά! Το τελικό αποτέλεσμα, βέβαια, ήταν θετικό. Το πιο σημαντικό είναι πως όταν επιτυγχάνεται ο στόχος τα υπόλοιπα τα ξεχνάς. Σου μένει η ικανοποίηση που νιώθεις για τη συνολική επιτυχία. Μια ομάδα δεν είναι μόνο ένα άτομο, αλλά πολλά μαζί.

– Νιώθετε ότι πήρατε την εκδίκηση σας, επειδή τα τελευταία χρόνια δεν βρισκόσασταν στην πρώτη γραμμή;

Όχι δεν το βλέπω μ’ αυτήν τη λογική. Ως άνθρωπος έχω άλλη φιλοσοφία. Τόσα χρόνια που βρίσκομαι σ’ αυτόν τον χώρο έχω απομυθοποιήσει πολλά πράγματα. Εχει να κάνει το πώς αισθάνεσαι και το πώς αντιλαμβάνεσαι αυτό που κάνεις. Ήταν επιλογή μου να μείνω μακριά. Απλά στην Ελλάδα κάνουμε ένα λάθος. Ακούγονται μόνο κάποιοι προπονητές που δουλεύουν στην Α1. Ισχύει το ίδιο για κάποιον που κάνει παραγωγική και ουσιαστική δουλειά; Όχι. Η προβολή έχει να κάνει με την Α1 και αυτό συζητιέται. Είναι θέμα επιλογής και το πώς αντιμετωπίζεις όλες αυτές τις καταστάσεις. Εχει να κάνει με τη συνολική στάση ζωής.

– Οδηγήσατε την εθνική νέων στην κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και την εθνική γυναικών στην ιστορική πέμπτη θέση της Ευρώπης. Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη επιτυχία;

Δεν κάνω διαχωρισμούς. Απλά θεωρώ σε μέγεθος επιτυχίας τηρουμένων των αναλογιών και συνυπολογίζοντας το επίπεδο του γυναικείου μπάσκετ και του έμψυχου δυναμικού από πλευράς ποσοστού, ότι είναι  μεγαλύτερη επιτυχία αυτή η 5η θέση στις γυναίκες. Φυσικά είναι και θέμα φουρνιάς, όμως, μην ξεχνάμε ότι παραδοσιακά υπάρχει πολύ μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχίας στις μικρές εθνικές ομάδες των αντρών. Από την άλλη το χρυσό παραμένει πάντα χρυσό.

– Τι σήμαινε για τα κορίτσια αυτή η πέμπτη θέση;

Θα έλεγα πως είναι μια δικαίωση. Είναι μια λέξη του ταιριάζει στην προσπάθεια των κοριτσιών. Σ’ ένα πρωτάθλημα δίχως μεγάλο ενδιαφέρον από το ευρύ κοινό και δίχως προβολή από τα ΜΜΕ. Και χωρίς ιδιαίτερα οργάνωση και με λίγες επενδυτικές κινήσεις. Δικαιώθηκαν για τις προσπάθειες τους. Από πλευράς αγοριών αποδεικνύεται πως πέρα από το παρελθόν και το παρόν στο ελληνικό μπάσκετ υπάρχει και μέλλον.

– Ποιες είναι οι διαφορές του να δουλεύεις με άντρες και με γυναίκες;

Υπάρχουν διάφορα κομμάτια όσον αφορά στη ψυχολογία, τη μορφή επικοινωνίας και τη διαχείριση του υλικού.

– Είναι πιο δύσκολο το να προπονείς γυναίκες;

Δε θα έλεγα. Όχι δεν είναι τόσο θέμα όσο νομίζει κανείς,. Είναι όλα δύσκολα. Όχι κάτι πιο πολύ από το άλλο. Σε κάθε σύνολο ατόμων πρέπει να βρεις την επαφή. Όταν το κάνεις και έχεις επικοινωνία όλα τα προβλήματα φτάνουν στη λύση τους.

– Μεγάλες επιτυχίες στις εθνικές ομάδες, όμως δεν αναπολείτε τη δουλειά σ’ έναν σύλλογο;

Αυτό που μπορώ να πω είναι μου λείπει η αδρεναλίνη των αγώνων του Σαββατοκύριακου. Σε καθημερινή βάση όχι, διότι θα ήθελα και ένα ακόμα 24ωρο. Στο αναπτυξιακό πρόγραμμα της ομοσπονδίας δουλεύουμε σε καθημερινή βάση σε όλη την Ελλάδα. Συνεπώς δεν υπάρχει χρόνος, αν αναλογιστούμε και τα ταξίδια που γίνονται. Από την άλλη σου λείπει αυτή η προετοιμασία και η μάχη των αγώνων ενός πρωταθλήματος. Ευτυχώς, όμως, τα βιώνω όλα μαζί το καλοκαίρι (γέλια)

– Υπάρχει ενδεχόμενο να επιστρέψετε στον πάγκο μιας ομάδας;

Σαν άνθρωπος βλέπω διαφορετικά το μπάσκετ σε σχέση με την εικόνα που έχουν οι περισσότερες ομάδες οι οποίες λειτουργούν υπό συνθήκες τέτοιες οι οποίες δε σου παρέχουν ασφάλεια. Ενδεχομένως αν έβρισκα έναν σύλλογο, που θα με άφηνε να ασχολούμαι μόνο με το αγωνιστικό κομμάτι, κάποια στιγμή να επέστρεφα. Από την άλλη ξέρεις καλά ότι εδώ δεν υπάρχει υπομονή. Είναι κάτι που το έχω βιώσει και με την εμπειρία μου.

Υπάρχει πίεση και πολλά προβλήματα. Μετά από 2-3 μήνες συνηθίσεις να κυνηγάς τους απλήρωτους για να παίξουν την στιγμή που δεν έχουν πληρωθεί. Περισσότερο ασχολείσαι με τα παιδιά που έχουν εξωαγωνιστικά προβλήματα. Δυστυχώς ενώ είναι αυτονόητο ο παίκτης να πληρώνεται για τη δουλειά του, κάτι τέτοιο δε συμβαίνει. Αντίθετα στις γυναίκες υπάρχουν ομάδες που επενδύουν χρήματα.

Ο Αθηναϊκός, οι Εσπερίδες, το Παλαιό Φάληρο. Τέτοιες ομάδες δεν βρίσκονται πολλές στους άντρες και ούτε στην Α1. Τουλάχιστον στις γυναίκες πληρώνονται και ας μην παίρνουν πολλά χρήματα. Υπάρχουν, μάλιστα, και σύλλογοι που έχουν μπάτζετ υψηλότερο από ομάδες της Α1, που βρίσκονται κάτω από την εξάδα.

– Μήπως φταίει και ότι το πρωτάθλημα έχει μόνο δύο διεκδικητές του τίτλου;

Δεν υπάρχουν λεφτά και υπάρχει πλέον δίπυλο. Αν υπήρχαν 4-5 ομάδες, που επί ίσοις όροις χτυπούσαν τον τίτλο, θα υπήρχε σαφώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον και μεγαλύτερη προσέλευση. Γενικότερα βλέπεις ενώ δεν υπάρχουν πολλά εισιτήρια στην Α1, στις μικρές κατηγορίες δε συμβαίνει το ίδιο και τα γήπεδα είναι γεμάτα. Ισως είναι και θέμα γειτονιάς και έχει να κάνει το πώς πρέπει ν’ αντιμετωπίζεις συνολικά το μπάσκετ.

– Θυμάμαι, πάντως, ότι τη σεζόν 1993-94 όταν βρισκόσασταν στον Πανιώνιο φτάσατε μια ανάσα από τον τίτλο. Κατά γενική ομολογία εκείνη η ομάδα άξιζε το πρωτάθλημα. Σας έχει μείνει αυτό το παράπονο;

Θεωρώ ότι την τελευταία 16ετία υπήρξαν δύο ομάδες που είχαν τη δυνατότητα να πάρουν τον τίτλο. Η μία ήταν ο Πανιώνιος και η άλλη το Περιστέρι. Στην Ελλάδα, όμως, είναι πολύ δύσκολο τέτοιες ομάδες να φτάσουν μέχρι το τέλος και να αντέξουν. Υπάρχουν 1002 παράγοντες και δεν είναι ελέγξιμοι… Υπάρχει πίκρα, αλλά τα έχω ξεχάσει αυτά. Φρέσκα κουλούρια! Το πίσω δεν το κοιτάς. Απλά αποφασίζεις να μην κάνεις τα ίδια λάθη. Μου έχει μείνει ότι αυτή η ομάδα ήταν η καλύτερη που είχα σε συλλογικό επίπεδο.

– Από τότε, βέβαια, άλλαξε γενικά και το μπάσκετ.

Σίγουρα. Αν θες έχει αλλάξει και η εποχή από τότε μέχρι σήμερα. Μέχρι το 2000 όλες οι ομάδες είχαν τουλάχιστον έναν παίκτη αξίας, που πήγαινε ο κόσμος και τον έβλεπε. Αυτά τα αστέρια προσέλκυαν τον κόσμο. Τότε θυμάμαι υπήρχαν φίλοι του μπάσκετ, που έρχονταν μόνο και μόνο για να απολαύσουν τον Χένρι Τέρνερ. Υπήρχε εισροή κοινού, που του άρεσε το θέαμα. 7-8 χρόνια τώρα αυτό είναι το πρόβλημα. Δεν υπάρχουν πια αυτοί οι παίκτες, ενώ δεν υπάρχουν και Έλληνες πρωταγωνιστές, αλλά ούτε και οι ξένοι του παρελθόντος. Ούτε Μπέρι, ούτε Λίβινγκστον, ούτε Εντι Τζόνσον, ούτε Ντομινίκ, ούτε πολλοί άλλοι.

– Από τα παιδιά που πήραν το χρυσό πόσοι μπορούν να κάνουν καριέρα;

Θεωρώ ότι όλοι οι παίκτες μπορούν να παίξουν στην Α1. Αρκεί φυσικά να βελτιωθούν, να έχουν υπομονή και φυσικά να τους δοθούν ευκαιρίες. Αν είναι ικανοί, θα τις αρπάξουν.

– Στη μη αξιοποίηση ορισμένων νεαρών ταλαντούχων παικτών μήπως φταίνε και κάποιοι ξένοι όχι μεγάλης ποιότητας που βρίσκονται στις ομάδες μας;

Ενδεχομένως, αλλά σαν ομοσπονδία κάνουμε προσπάθειες να μην παίζουν 12 ξένοι. Είμαστε η μοναδική χώρα που έχει δώσει μάχη για να μην ισχύσει κάτι τέτοιο. Σε Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία δεν υπάρχει περιορισμός.

– Πάμε τώρα στο κεφάλαιο Εβίνα Μάλτση. Πρώτη σκόρερ στο ευρωμπάσκετ και MVP, αν και η εθνική μας τερμάτισε πέμπτη.

Θεωρώ ότι η Εβίνα είναι μια αθλήτρια, που δεν της χαρίστηκε τίποτα. Συμβαίνει αυτό με τους καλούς αθλητές. Ό,τι κερδίζουν το κάνουν με ιδρώτα και αίμα. Και φυσικά πρέπει να έχουν και διάρκεια. Η ανάδειξη της ως MVP ήταν το αποκορύφωμα. Δεν ήταν απλά η πρώτη σκόρερ. Ηταν η πρώτη στα κλεψίματα, από τις πρώτες στα ριμπάουντ. Είχε πολλές πρωτιές. Επιπλέον είναι πολύ δύσκολο να κερδίσεις αυτό το βραβείο όταν η ομάδα σου μένει εκτός πρώτης τετράδας. Είναι κάτι σημαντικό και δείχνει πόσο ικανή είναι. Είναι αστέρι, όμως αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το πόσο θέλει να ακούει και να μένει συγκεντρωμένη σ? αυτό που κάνει. Ετσι γίνεται καλύτερη από χρονιά σε χρονιά. Είμαι μεγάλο προσόν.

– Είναι μια σταρ των γηπέδων;

Σίγουρα. Είναι και killer. Εχει τα πάντα στο παιχνίδι της. Φυσικά δεν ήταν μόνη της στην προσπάθεια που έγινε στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Εχει, όμως, τα χαρακτηριστικά του μεγάλου παίκτη. Ο μεγάλος αθλητής έχει τα εξής χαρακτηριστικά: 1) Σωματοδομή και ταλέντο, 2) Καρδιά και να μην κολλάει στα δύσκολα, 3) Το πόσο καλά διαχειρίζεται τη επιτυχία και την αποτυχία. Ανάλογα με το πώς το κάνεις, είσαι μεγάλος αθλητής, όπως η Εβίνα ή, απλά καλός.

– Σ’ όλα αυτά τα χρόνια στους πάγκους δουλέψατε με πολλούς σπουδαίους παίκτες. Υπάρχει κάποιος ή, κάποιοι που είχατε ιδιαίτερη αδυναμία;

Πολλοί. Άλλωστε ο καθένας έχει την προσωπικότητα του. Αγαπημένος παίκτης μου είναι πάντα αυτός που αντιλαμβάνεται τι πρέπει να βελτιώσει για το καλό της ομάδας του. Από πού να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Ο Αλφόνσο Φορντ ήταν ένας. Δυστυχώς έφυγε νωρίς. Ηταν ευτυχία να τον έχεις στην ομάδα σου. Είχε υπομονή στο παιχνίδι του και ήταν ένας winner.

– Με κάποιον που είχατε πρόβλημα;

Oχι δεν είχα κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα με τους λεγόμενους σταρ. Ξέρεις, οι καλοί παίκτες έχουν τις ιδιορρυθμίες τους. Τις γνωρίζεις και τους αντιμετωπίζεις ανάλογα. Είναι γεγονός ότι είχα και δύσκολους ξένους, αλλά ψάχνεις να βρεις μια επαφή μαζί τους. Το 2003 για παράδειγμα στον Πανιώνιο είχα τον Γουάλας. Ηταν περίεργος. Κάποια στιγμή έπρεπε να φύγω εγώ ή, εκείνος. Τελικά έγινε το πρώτο, αλλά μετά από 15 μέρες δημιούργησε και άλλα προβλήματα και έφυγε.

– Η ανεύρεση καλών ξένων δεν είναι και εύκολη υπόθεση.

Εξαρτάται από το μπάτζετ που έχεις. Ανάλογα επιλέγεις και από το ψάξιμο που κάνεις. Θα πρέπει να αναλύσεις πολλά πράγματα και όχι μόνο τα αγωνιστικά. Ο Πανιώνιος για παράδειγμα το έκανε υποδειγματικά από το 1990 έως το 1996, φέρνοντας πολύ καλούς παίκτες. Οφειλόταν στις καλές πληροφορίες που είχε.

– Να επιστρέψουμε στην εθνική γυναικών. Η μεγάλη της επιτυχία μπορεί να σημάνει την ανάκαμψη του γυναικείου μπάσκετ;

Πρέπει να γίνουν και άλλα. Δίνει ένα κίνητρο για να ασχοληθούν νέα κορίτσια, όμως όχι τόσο μεγάλο. Δυστυχώς η τηλεόραση δεν έδειξε τους αγώνες μας. Είναι σημαντικό κομμάτι η προβολή από την ΤV και παίζει μεγάλο ρόλο σε σχέση με την εισροή νέων αθλητριών. Παράλληλα αν δεν αλλάξει και η γενικότερη νοοτροπία, δύσκολα θα γίνουν ριζικές αλλαγές.

– Πού οφείλονται όλες αυτές οι επιτυχίες των εθνικών ομάδων;

Αν το δούμε συνολικά θα έλεγα ότι το μπάσκετ είναι στο DNA του Έλληνα. Το λέμε γενικά, αλλά συμβαίνει. Το μπάσκετ θέλει αντίληψη, επαφή, απόφαση σε μικρό χρονικό διάστημα και παίζει μεγάλο ρόλο και η ψυχολογία. Υπάρχει το μέταλλο για το μπάσκετ, το ένστικτο. Από την άλλη υπάρχει και ένα πρόβλημα. Ενθουσιαζόμαστε και απογοητευόμαστε εύκολα. Αν το ισορροπήσεις και το διαχειρισθείς σωστά, τότε όλα είναι εντάξει. Είμαι θέμα φυλής. Ετσι είμαστε.

– Πλην της δουλειάς στα κλιμάκια της εθνικής δεν πρέπει να υπάρξει ανάλογη και στους συλλόγους;

Σαφέστατα. Οι ομάδες θα πρέπει ν’ αυξήσουν την παραγωγική τους διαδικασία και να αναπτύξουν τα προγράμματα παραγωγής νέων παικτών. Ετσι και γλυτώνεις χρήματα και βγάζεις παίκτες που τους χαρακτηρίζει η επαφή με τον κόσμο της ομάδας. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ταλέντο στην Ελλάδα υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει πάντα. Θα πρέπει, όμως, να υπάρχει και υπομονή. Δεν μπορείς να βγάζεις παίκτες από τη μία μέρα στην άλλη. Αυτό είναι ένα στοιχείο που υπάρχει στην ομοσπονδία σε παράλληλο δρόμο με τους συλλόγους.

– Ναι, αλλά συμβαίνει στην Ελλάδα η επιτυχία στην προπονητική τουλάχιστον να ταυτίζεται μόνο με τις νίκες και τα θετικά αποτελέσματα.

Είναι δύο διαφορετικά πράγματα, η δουλειά και η επιτυχία. Φυσικά όλοι θέλουμε να κερδίζουμε. Από την άλλη, όμως, ως προπονητής πρέπει να αφήνεις στοιχεία στον παίκτη σου. Ν’ αποτελείς έμπνευση σε όποιο υλικό έχεις. Δεν είναι κάτι απλό και χρειάζεται μια διαδικασία για να το επιτύχεις. Θέλει χρόνο.

– Ποιες είναι οι διαφορές του να δουλεύεις με νέους σε σχέση με τους επαγγελματίες;

Γενικά είναι άλλο εθνική ομάδα, άλλο σύλλογοι. Ο προπονητής στις μικρές ηλικίες πρέπει να είναι δάσκαλος. Όχι coach. Αυτή είναι μια ειδοποιός διαφορά. Για να ολοκληρωθεί ένα ταλέντο δεν αρκεί μόνο η αγωνιστική του βελτίωση. Θα πρέπει να πάρει μια κατεύθυνση ζωής, να του δώσεις δύναμη, να τον καθοδηγήσεις σωστά. Η λέξη δάσκαλος θα έλεγα πως καλύπτει την έννοια του προπονητή των μικρών ηλικιών. Δυστυχώς υπάρχει μεγάλη έλλειψη. Υπάρχουν αρκετοί coach, αλλά όχι δάσκαλοι. Εμείς φταίμε. Πόσοι για παράδειγμα γνωρίζουν ποιος πήρε πριν από 2-3 χρόνια το πρωτάθλημα παίδων; Αντίθετα ξέρεις ποιος παίκτης βγήκε από κάποιον σύλλογο. Αυτό μετράει περισσότερο.

– Με τι έχει να κάνει αυτή η έλλειψη των λεγόμενων δασκάλων;

Το βασικό είναι ότι γενικά δεν υπάρχει αθλητική παιδεία. Είναι ένα σημαντικό θέμα. Το συζητούσα πρόσφατα με τον Βαγγέλη τον Αγγέλου. Για παράδειγμα μιλούσαμε για την  αποκέντρωση. Όταν όμως, σε μια πόλη ο κόσμος δεν πάει στο γήπεδο για να στηρίξει την ομάδα που εδρεύει εκεί, αλλά για να δει τον μεγάλο σύλλογο που υποστηρίζει, τότε ποιο το νόημα. Αν μια ομάδα θέλει να έχει υπόσταση πρέπει να έχει συνέπεια, διάρκεια και κόσμο που την ακολουθεί.

Και φυσικά να συνεχίσει να υφίσταται ακόμη και αν έχει έναν πλούσιο που βάζει τα λεφτά του και μετά για κάποιον λόγο φεύγει. Στην Ισπανία π.χ. η οποία έχει το καλύτερο πρωτάθλημα στην Ευρώπη υπάρχει αποκέντρωση. Στην Ευρωλίγκα παίζουν ομάδες σε πόλεις με 20-25 χιλιάδες κόσμο και τα γήπεδα είναι γεμάτα. Εκεί στηρίζουν τους συλλόγους τους και τους αρέσει. Μπορεί στο ποδόσφαιρο να είναι Μπαρτσελόνα ή, Ρεάλ, αλλά στο μπάσκετ υποστηρίζουν την ομάδα της πόλης τους.

– Ο επόμενος στόχος του Κώστα Μίσσα;

Σε πρώτη φάση είναι το παγκόσμιο πρωτάθλημα γυναικών του χρόνου στην Τσεχία στις αρχές Σεπτεμβρίου. Από εκεί και πέρα έχουμε ξεκινήσει να βελτιώνουμε ένα πολύ καλό πρόγραμμα στις μικρές ηλικίες, που δεν υπάρχει όμοιο του στην Ευρώπη Αρχίζει από αυτόν τον μήνα με σκοπό να γίνουμε ακόμα καλύτεροι.

Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 9/10/2009

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα