Το 2012 που αποφοίτησα από τη δραματική με την οικονομική κρίση να βαράει κόκκινο ήξερα ότι δεν μπορώ να ζητήσω πολλά. Ότι αυτό το επάγγελμα είναι για λίγους, ότι αν έχεις μέσον και γνωριμίες και γλύφεις κόσμο θα πας μπροστά.
Η τηλεόραση νεκρή τότε, όχι ότι τώρα είναι ζωντανή αλλά αυτή την κουβέντα θα την κάνουμε άλλη ώρα. Τώρα επείγει κάτι άλλο.
Άρχισα λοιπόν να νιώθω ότι πρέπει να συμβιβάσω τη ζωή μου σε αυτό το μοτίβο της ανεπάρκειας και του λίγου. Ήξερα ότι η τέχνη που μέσω αυτής εκφραζόμουν καλύτερα από ο,τιδήποτε άλλο δεν θα μου προσφερθεί απλόχερα, δεν θα έχει αντάλλαγμα αυτή η συναλλαγή, θα είναι μόνο δώσε και το πάρε θα έρχεται μόνο από τη χαρά της δημιουργίας και ολίγων ευρώ που δεν επαρκούν για τον βιοπορισμό σου μέχρι να κάνεις όνομα που λένε στην πιάτσα.
Με έμαθαν ότι θα πρέπει να ανέχομαι κακότροπους σκηνοθέτες, να παίζω χωρίς να πληρώνομαι, να κάνω το μαλάκα γιατί έτσι κι αλλιώς θα χαίρομαι που κάνω αυτό που αγαπώ. Από όλα αυτά τα πρέπει την ένιωθα την εκμετάλλευση στο πετσί μου και δυσανασχετούσα. Έλεγα στον εαυτό μου ότι αν είναι έτσι δεν θέλω να συμμετέχω σε αυτό το πανηγύρι. Αλλά δεν το έβαλα κάτω, δεν το βάζω κάτω εύκολα γι’αυτό και τα γράφω όλα αυτά τώρα.
Ερχόμαστε στο σήμερα που όλα αυτά που μου έμαθαν στη σχολή, όλα αυτά που μου έλεγε ο κοσμος όταν άκουγαν ότι σπουδάζω σε δραματική, όλη αυτή η υποτίμηση του επαγγέλματός μου, έρχονται και κουμπώνουν με τη σημερινή αντιμετώπιση που έχουμε από το κράτος σήμερα.
Γαλουχημένοι στην ανασφάλεια και στο συμβιβασμό είμαστε και έρχεται το σήμερα να μας το τρίψει στα μούτρα για να καταλάβουμε ότι ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΧΑΡΗ.
Είμαστε ο πολιτισμός, είμαστε κομμάτι του, είμαστε η έμπνευσή του και η δημιουργία του.
Καιρος να πετάξουμε από πάνω μας αυτό το παλιομοδίτικο σκόροφαγωμενο παλτό που φοράμε χρόνια ώστε να μας προσδιορίσουμε εκ νέου στη κοινωνία.
Χρόνια τώρα αντιμετωπίζεται το επάγγελμα μας ως χόμπι και εμείς οι ίδιοι το έχουμε επιτρέψει αυτό.
Μήπως ήρθε η ώρα της ανταμοιβής; Μήπως ήρθε η στιγμή να αλλάξουμε; Αυτό που συμβαίνει στον πλανήτη και στον άνθρωπο τους τελευταίους μήνες ρίχνει φως. Ρίχνει φως σε ό,τι βάζαμε κάτω από το χαλάκι, σε όλα όσα αδιαφορούσαμε σε όσα υπήρχαν αλλά κάναμε πως δεν τα βλέπαμε. Θέλω να μπορώ να πω το επάγγελμά μου επάγγελμα. Θα τα καταφέρω; Θα τα καταφέρουμε; Θα μπορέσουμε; Μήπως να μπορούσαμε;
Ηρώ Πεκτέση, 2/5/2020
Επιμέλεια άρθρου: Δώρα Μπαρουτάκη
