22.3 C
Athens
Πέμπτη, 18 Απριλίου, 2024

Ποτισμένα με αμβροσία κίνησης τα κύτταρά του

Μια θεότητα της κίνησης ήταν ο Μάικλ Τζάκσον. Εκεί ανήκει αυτός ο άνθρωπος. Σ΄ αυτό που λέγεται κίνηση. Κι ένα τέτοιο άτομο δεν το λες ταλέντο. Ταλέντο σημαίνει να έχει κάποιος μια κλίση. Ο Τζάκσον, όμως, ήταν μια θεότητα. Γεννήθηκε έτοιμος. Και είχε, βέβαια, την ατυχία να βγεί από την κοιλιά της μάνας του στην Αμερική…

Αν ο Τζάκσον γεννιόταν στην Μόσχα εκείνη την εποχή που ήρθε στη ζωή, θα τον είχαν αρπάξει από το αυτί από τεσσάρων χρονών, θα τον είχαν χώσει στα Μπαλσόι, στην ακαδημία των ακαδημιών στο μπαλέτο, θα τον είχαν εκπαιδεύσει στο περιβόητο ρώσικο training και θα είχε γίνει το αστέρι των αστεριών σε ένα άλλο είδος τέχνης. Λιγότερο προσιτό και προσοδοφόρο μεν, πιο αναγνωρισμένο και ποιοτικό ως καλλιτεχνικό είδος και στυλ δε!

Μιχάλη, είχες την ευλογία να γεννηθείς θεός, θα του λέγανε. Φέρε, λοιπόν, εδώ αυτή την ευλογία να την διυλίσουμε, να πάρουμε το πολύτιμο ορυκτό από τα έγκατα του κορμιού σου, όπως στα έγκατα της γης υπάρχει το χρυσό πετρέλαιο, να το επεξεργαστούμε και να το δώσουμε στον κόσμο μέσα από ένα άλλο, πιο εκλεκτό, πιο διαχρονικό, πιο παραδεκτό, ας το πούμε έτσι, καλλιτεχνικό “περιτύλιγμα” Τα κυβικά του, δηλαδή, ήταν για ακόμα περισσότερα πράγματα.

Ο φυσικός συγχρονισμός των κινήσεων του Μάικλ Τζάκσον ήταν κάτι τρομερό. Από μικρό παιδάκι! Από νιάνιαρο φαινόταν ότι το είχε. Πριν καν γίνει δέκα χρονών. Ετσι γεννήθηκε το παιδί αυτό. Και πώς φαίνεται το ταλέντο; Από την ευκαμψία του. Από την ταχύτητα και την δύναμη όταν εκτελεί μια χορευτική κίνηση. Από την αντοχή του να κάνει το ίδιο και το ίδιο ξανά, δίχως να κουράζεται. Βλέπεις, δηλαδή, ότι ο άλλος το έχει μέσα του. Πήρε το DNA από τον γονιό κι αυτό το μουσικοχορευτικό DNA, που υπήρχε στην οικογένεια, βγήκε σε τελειοποιημένη μορφή.

Δεν μπαίνω στην λογική να πω για όσα έκανε όταν μεγάλωσε, και ειδικά όταν παραμεγάλωσε ο Μάικλ Τζάκσον. Οτι ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος γεννήθηκε νέγρος και ήθελε να γίνει λευκός, μένοντας παράλληλα για πάντα νέος σώνει και καλά. Με ό,τι κόστος κι αν συνεπαγόταν αυτή η επιθυμία του.

Εμένα κάπου μου γεννάει και σεβασμό όταν βλέπω ανθρώπους να κυριεύονται από τέτοια πάθη και να τα βιώνουν σε κάθε κύτταρο του κορμιού τους από την πρώτη μέρα που γεννιούνται μέχρι την τελευταία που θα πεθάνουν. Να είναι, δηλαδή, ταγμένοι σε χαμένους σκοπούς. Σε σκοπούς που γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν, αλλά να βλέπεις τα άτομα αυτά να προσπαθούν, να ξαναπροσπαθούν και να ξαναπροσπαθούν. Υπάρχει, μάλιστα, με την ευκαιρία, στην καθολική εκκλησία και προστάτης άγιος των Χαμένων Σκοπών.

Εχω νέγρικα ρουθούνια ανοιχτά; Οχι, δεν μ΄ αρέσουν! Θα τα αλλάξω. Κι όχι μόνο αυτά… Όλα θα τα αλλάξω πάνω μου. Ετσι το έβλεπε ο Τζάκσον. Δεν πολεμάς με τοίχους και λαβύρινθους; Δεν θα κολλήσουμε σ’ αυτά τώρα… Διότι και η φημολογία γύρω από την υγεία του οργίαζε και οργιάζει. Κι απ’ αυτά που λέγονται ελάχιστα θα επιβεβαιωθούν διότι πάντα υπήρχε μια μυστικότητα γύρω απ’ όσα έκανε. Συμβαίνει αυτό με τους κορυφαίους του σταρ σύστεμ.

Ποτέ, λοιπόν, δεν μάθαμε πως είναι ο Μάικλ Τζάκσον ως ενήλικας όσον αφορά την εμφάνισή του. Μόνο από παιδικές φωτογραφίες μπορούμε να υποθέσουμε πώς θα γινόταν όταν μεγάλωνε κι εφόσον δεν τροποποιούσε τα πάντα πάνω του. Κι όσο, βέβαια, περνούσαν τα χρόνια όλο κι έδειχνε λιγότερο ευτυχισμένος και περισσότερο εγκλωβισμένος. Ούτε θα αραδιάσουμε τα βιογραφικά του στοιχεία. Το πιάνουμε το φαινόμενο Μάικλ Τζάκσον, διότι για φαινόμενο πρόκειται, από άλλη σκοπιά. Από την σκοπιά των φυσικών προδιαγραφών αυτού του καλλιτέχνη.

Με ταχύτητα

Ο Τζάκσον, άλλωστε, και παντελώς αδιάφορος αν σου είναι μουσικά είναι πολύ μεγάλο μέγεθος για να μην ασχοληθείς. Οταν, λοιπόν, λέμε ότι ο Τζάκσον ήταν μια κινητική θεότητα, τι εννοούμε; Οτι είχε ανεπτυγμένο σε υψηλό επίπεδο τον συνδυασμό εκπληκτικών κινήσεων με απίστευτη ταχύτητα. Κι αυτό είναι ακόμα και πέραν της τεχνικής! Διότι ο Τζάκσον δεν ξεκίνησε σαν χορευτής. Βασικά, απλά ξεκίνησε… Τι ήταν; Μόνο τραγουδιστής; Συνόδευε μια κομπανία;

Δεν ήξερε τι ήταν, ούτε κι ανέπτυξε κάποια χαρακτηριστικά του ακόμα περισσότερο, άλλο ότι μετά εξελίχθηκε σε σόουμαν της ποπ, η οποία ποπ από την φύση της είναι λίγο απ’ όλα. Ο άνθρωπος, δηλαδή, έγινε κορυφή, έφτασε στο απόγειο, έγινε το σούπερ όνομα, αποδείχθηκε ότι ήταν και καλός συνθέτης, λατρεύτηκε από εκατομμύρια κόσμο, όμως οι προδιαγραφές του ήταν άνετα για ακόμα μεγαλύτερα πράγματα! Απλά, δεν έπεσε πάνω σ’ αυτούς τους ειδικούς όταν ήταν μπόμπιρας. Και μπορεί να μην ήθελε και ο ίδιος να πέσει, άλλωστε. Διότι η ποπ μιλάει στους νέους, έχει πολλά λεφτά, δόξα ατέλειωτη. Δεν είναι και μικρό πράγμα.

Να βρίσκει τη γνώση

Αυτό που λέμε ειδικός είναι ό,τι πολυτιμότερο υπάρχει. Και ειδικός σε ένα αντικείμενο δεν πάει να πει ότι έχει την απάντηση αν τον ρωτήσεις κάτι. Αν σου απαντούσε αμέσως σε κάτι που τον ρωτάς δεν θα’ ταν ειδικός. Ο ειδικός θα ψάξει, θα πάει σε βιβλιογραφίες, θα κάνει τις αναζητήσεις του πριν βγάλει ένα και από το στόμα του. Και γι’ αυτό είναι ειδικός. Επειδή ξέρει να μαθαίνει. Ξέρει να βρίσκει τη γνώση. Δεν είναι ειδικός, δηλαδή, αυτός που θα μιλάει σα να άνοιξε μια εγκυκλοπαίδεια και βρήκε το λήμμα της λέξης τάδε. Οταν, λοιπόν, κάποιος λειτουργεί με ειδικούς, είτε είναι καλλιτέχνης, είτε είναι αφεντικό ομάδας, είτε επιχειρηματίας, τότε θα λειτουργήσει η επιτυχία. Αναπόφευκτα…

“Τα βήματα”

Η πλαστικότητα στις αρθρώσεις του Μάικλ Τζάκσον, η συνεργασία εγκεφάλου – μυών, η ταχύτητα εκτέλεσης των κινήσεων ήταν κάτι το απίστευτο. Το κινητικό του προφίλ, δηλαδή, είχε ποιοτικά χαρακτηριστικά βγαλμένα από την ψηλότερη κορυφή στον Ολυμπο. Σα να είχαν ποτιστεί τα κύτταρα αυτού του παιδιού με την αμβροσία του ρυθμού. Τι ευλυγισία, τι συγχρονισμός, πόσο “αέρινος”, πόσο “ελαφρύς”, με τι δυναμισμό και σιγουριά έβγαιναν τα βήματά του. Να τον βλέπεις 10 και 13 χρονών και να τρίβεις τα μάτια σου. Κι όλα αυτά ακατέργαστα. Τα στοιχεία κατεργάστηκαν στην πορεία από διάφορους χορογράφους για να προωθηθεί ο Τζάκσον ως είδωλο της μουσικής για τους πιτσιρικάδες και να γίνει ποπ σταρ. Και για να το πούμε σωστά, ο Τζάκσον ήταν η προσωποποίηση του σόου.

Πιο μεγάλα κι από τα “τανκς”

Δεν γίνεται να απουσιάζει ο χορογράφος, διότι ο σύγχρονος καλλιτέχνης πρέπει να αναπτύξει πολύπλευρα τα ταλέντα του. Φωνητικά, χορευτικά, υποκριτικά. Και γι’ αυτό ο καλλιτέχνης χρειάζεται κάποιους ανθρώπους δίπλα του. Και να μην νιώθει ότι τους χρειάζεται, οι ειδικοί θα προσφερθούν από μόνοι τους! Οπως βρήκαν τον Μάικλ αυτοί κάποια στιγμή, κι όχι οι άλλοι που είπαμε στην αρχή.

Ετσι, για να αναφέρουμε και κάτι για την Ελλάδα, με την ευκαιρία. Η Μαρινέλλα. Αυτή η τρομερή φωνή που όλοι μπροστά της υποκλίνονται, και σωστά. Δεν χρειάζεται, όμως, να ακούς την Μαρινέλλα για να καταλάβεις! Βλέποντας απλά το πρόσωπό της και τις κινήσεις της διακρίνεις ότι αυτή η μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού έχει μια φυσική υποκριτική ικανότητα. Αν, λοιπόν, αυτό το ταλέντο είχε καλλιεργηθεί εξ’ αρχής, τότε το πιθανότερο είναι να είχε γίνει δέκα φορές πιο μεγάλο όνομα στο Χόλυγουντ! Κι αν το συνδύαζε και με τη φωνή; Αλλες πέντε φορές πάνω…

Η, η Ρένα η Βλαχοπούλου. Τρομερή ηθοποιός. Φωνάρα, όμως. Πραγματική φωνάρα και δίχως ίχνος υπερβολής. Σαν τραγουδίστρια ξεκίνησε, μέχρι και βασίλισσα της τζαζ την αποκαλούσανε, κι έπειτα αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Ουσιαστικά, δηλαδή, μόνη της βγήκε στο σανίδι του θεάτρου και στο πανί του σινεμά.

Δεν γίνεται, λοιπόν, ένα οκτάχρονο και δεκάχρονο παιδάκι τόσο χαρισματικό, όπως ο Τζάκσον, να μην βρει ακόμα και μόνο του έναν δρόμο. Κι ένα ακόμα χαρακτηριστικό γνώρισμα του ταλέντου είναι η αντιγραφή. Αρκεί να δει κάτι και να μπορεί να το μιμηθεί ίσως και καλύτερα από τον άλλον που το έκανε. Το ταλέντο, δηλαδή, διακρίνεται κι από την ταχύτητα μάθησης. Βλέπει κάτι και το ξεσηκώνει με τη μια.

Πάει τυχαία, ας πούμε, ένα παιδάκι πέντε χρονών δίπλα σε μια παλαίστρα. Δίχως να ξέρει τι είναι πάλη. Και βλέπει δυο τύπους στο ταπί να κάνουνε προπόνηση με λαβές. Μπαίνει μετά ο μπόμπιρας και κάνει γέφυρα. Κινητική ιδιοφυϊα, δηλαδή. Σφουγγαριάζει τα πάντα και ύστερα τα εκτελεί στην εντέλεια. Ούτε σχολεία χρειάζονται γι’ αυτό, ούτε τίποτα. Ο Μέσι. Από πιτσιρίκι το’ χε. Κόπιαρε ό,τι έβλεπε. Και δεν το συναντάμε αυτό μόνο στον αθλητισμό.

Εγραψε κάποτε ένας Αγγλος συνταγματάρχης, δηλαδή ένας του πολεμικού συναφιού, την βιογραφία του Ρόμελ. Αυτός ήταν η Αλεπού της Ερήμου του γερμανικού στρατού. Και ο Ρόμελ, ο οποίος δεν έγινε ποτέ οπαδός ή, μέλος του εθνικοσοσιαλιστικού χιτλερικού κόμματος, είχε καρύδια πιο μεγάλα κι από τα τανκς που διοικούσε.

Το Γέννημα

Και γράφει ο Αγγλος μια κουβέντα: Ο Ρόμελ ήταν ένα γέννημα της φύσης. Τίποτα άλλο δεν χρειάζεται να διαβάσεις από την βιογραφία. Γεννήθηκε στρατηγός, σου λέει. Ούτε ήταν τυχαίο ότι ο Ρόμελ ήταν ο πρώτος που έφτιαξε στρατηγική και τακτικές για έναν τρόπο πολέμου άγνωστο μέχρι εκείνη την εποχή. Τον πόλεμο με άρματα μάχης. Αρματα υπήρχαν, όμως δεν είχε φτιαχτεί τακτική ακόμα, μέχρι να την σκεφτεί ο Ρόμελ και να την μάθουνε όλοι μετά. Και μέχρι να την μάθουνε, ο Ρόμελ, αυτό το Γέννημα της Φύσης, έκοβε κεφάλια στον πόλεμο. Κέρδιζε, δηλαδή. Ναι, αλλά η κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει κάθε φορά πότε ο θεός θα αποφασίσει να στείλει μια φυσιογνωμία σε κάθε είδος, είτε είναι τέχνη, είτε είναι αθλητισμός, είτε είναι πόλεμος, είτε είναι διανόηση. Δεν γίνεται δουλειά έτσι. Γι? αυτό βγήκαν οι σχολές? (το φινάλε τέρμα αριστερά).

Από σχολή

Τι θα κάνει η μουσική βιομηχανία; Θα περιμένει πότε θα γεννήσει η μάνα του Τζάκσον έναν Μάικλ που να έχει στην ψυχή του τον χορό, το τραγούδι, το σόου; Τι θα κάνει η ποδοσφαιρική βιομηχανία; Θα περιμένει πότε ο θεός θα πει ήρθε η ώρα να βγεί από το αυγό ο Ντιέγκο Μαραντόνα;. Τι θα κάνει η στρατιωτική βιομηχανία; Θα πει κάποτε θα έρθει σ? αυτόν τον κόσμο ένας π.χ. Ρόμελ που είναι γεννημένος ηγέτης πάνω στη μάχη;

Δεν μπορεί η κοινωνία να δουλέψει με τέτοιους ρυθμούς. Οι κοινωνίες, δηλαδή, δεν γίνεται να περιμένουν την τύχη για να γεννηθεί ο διαλεκτός. Γι? αυτό υπάρχουν οι στρατιωτικές σχολές. Οι μουσικές σχολές. Οι ποδοσφαιρικές ακαδημίες?

Και οι σχολές θα πάρουν τον μέτριο για να τον εκπαιδεύσουν ώστε να γίνει ηγέτης. Τι θα κάνω, δηλαδή, σαν ανθρωπότητα; Θα περιμένω πότε θα πατήσει το πόδι του γη ο Μαραντόνα της ιατρικής; Και μέχρι τότε, τι θα γίνει; Δεν θα δούμε άσπρη μέρα; Κι έτσι η κοινωνία αποφάσισε να φτιάξει σχολές. Και το κακό με τις σχολές δεν είναι ότι παραλαμβάνουν τον μέτριο και τον κάνουν καλύτερο. Το πρόβλημα είναι ότι παίρνουν και τον τίποτα για να τον κάνουν μέτριο. Κι ακριβώς γι? αυτό το λόγο έχει φρακάρει η πιάτσα σε όλα τα αντικείμενα που έχουν σχέση με έμπνευση, με δημιουργία, με ικανότητες ξεχωριστές.

Οσο υπνωτισμένη, όμως, κι αν έχει γίνει η ανθρωπότητα μπορεί να διακρίνει ακόμα και σήμερα τον πραγματικά Εκλεκτό. Αυτόν, δηλαδή, που έχει όλες τις προδιαγραφές να γίνει κάτι. Και γι? αυτό ακόμα κι όσοι δεν γουστάρουν τη μουσική του Μάικλ Τζάκσον παραδέχονται ότι το παλικάρι αυτό, που τζάμπα και βερεσέ έφυγε τόσο νωρίς από τη ζωή, γεννήθηκε ξεχωριστό. Κι επειδή ήταν Εκλεκτός, γι? αυτό όλοι όσοι τον εκτίμησαν για τις ικανότητές του τον συχώρεσαν για τα λάθη του.

Του Βασίλη Γαλούπη, δημοσιογράφου από την στήλη Ντόπερμαν του Φιλάθλου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα