24.8 C
Athens
Τρίτη, 16 Απριλίου, 2024

Ο αριστούχος Αζάια που κράτησε περήφανα την ελληνική σημαία

Φόρεσε το άσπρο του πουκάμισο. Έβαλε τα γάντια του, πήρε την ελληνική σημαία και παρέλασε περήφανος. Ο Αζάια είναι ο καλύτερος μαθητής της τάξης του. Και άξιζε να είναι σημαιοφόρος. Η μεγαλύτερη “νίκη” του, όμως, είναι η φιλία του Γιάννη. Κι ας μην είναι το χρώμα του δέρματός τους ίδιο…

Μέσα στη μιζέρια της κρίσης υπάρχει πάντα η Ελλάδα εκείνη που είναι αισιόδοξη, φιλόξενη, μεγαλόκαρδη. Που δε φοβάται το διαφορετικό. Που δεν έχει ίχνος σοβινισμού. Που σε κάθε παρέλαση, τιμά, σέβεται και χειροκροτά όποιον απέδειξε πως ήταν άξιος να κρατήσει την ελληνική σημαία.

Έχουν χαθεί κάπου στη λήθη του παρελθόντος όλα αυτά. Παρέσυρε τα πάντα το τσουνάμι της κρίσης. Κι αν δεν το έκανε, υπήρξαν εκείνοι που το χρησιμοποίησαν προς όφελός τους.

Όμως ένα ηλιόλουστο πρωινό, ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, της εθνικής επετείου και του ΟΧΙ στους Ιταλούς, ένα 12χρονο ψηλόλιγνο αγόρι, ήρθε να θυμίσει αυτή την Ελλάδα, της φιλοξενίας και της αναγνώρισης. Της Ελλάδας που δεν ανέχεται τους ρατσιστές.

Με περηφάνια παρέλασε μαζί με άλλους πέντε συμμαθητές του από το 20ο δημοτικό σχολείο της Αθήνας (που βρίσκεται στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα) στο Σύνταγμα, μπροστά από το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, κρατώντας στα χέρια του την ελληνική σημαία

«Δεν ξέρω πως αισθάνονται οι φίλοι μου, αλλά εγώ ένιωσα πολύ ευτυχισμένος που την κράτησα», είπε στο NewsIt μια μέρα μετά την παρέλαση, ως σημαιοφόρος του σχολείου του, στο Σύνταγμα.

Με ένα μεγάλο χαμόγελο και αγκαλιά με τον καλύτερό του φίλο, τον Γιάννη, πόζαρε μετά το τέλος της παρέλασης στους φωτογράφους.

Ο Αζάια είναι το πρόσωπο της ημέρας. Όχι μόνο στο σχολείο του. Οι φωτογραφίες του έκαναν το γύρο του διαδικτύου και έγιναν εικόνα κατά του ρατσισμού και μάλιστα σε «περίεργες» εποχές.

«Δε σταματάω ποτέ να διαβάζω» λέει. «Το όνειρό μου είναι να γίνω τραγουδιστής και να γράψω τραγούδια για τη Νιγηρία», λέει. Όταν του ανακοίνωσαν πως θα κρατήσει την ελληνική σημαία στην παρέλαση σκέφτηκε ένα πράγμα: «ότι το αξίζω».

Οι γονείς του, Πίτερ και Άνα, κατάγονται από τη Νιγηρία, αλλά το 2000 ήρθαν στην Ελλάδα. Λίγο μετά, γεννήθηκε ο Αζάια και τα αδέρφια του. Η αδερφή του είναι μαθήτρια γυμνασίου και ο μικρότερος αδερφός του πηγαίνει στο νηπιαγωγείο.

«Είμαι περήφανη που τον είδα να κρατά την ελληνική σημαία»

Η μητέρα του, Άνα, δεν κρύβει πόσο περήφανη είναι για εκείνον. «Ο Αζάια διαβάζει πολύ» λέει. «Είμαι πολύ περήφανη και χαρούμενη που κράτησε την ελληνική σημαία» πρόσθεσε και ευχαρίστησε το Θεό.

Αναγκάστηκε να αφήσει τη χώρα της και να αναζητήσει μια καλύτερη ζωή στην Ελλάδα. Εδώ γεννήθηκαν τα παιδιά της. Έζησε ποτέ τον ρατσισμό, ρωτήθηκε από το NewsIt. Η απάντηση ήταν μάλλον αποστομωτική: «ρατσισμός υπάρχει σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο εδώ. Γι’ αυτό δεν έχει τόση σημασία για μένα».

«Είτε εγώ, είτε αυτός, το ίδιο είναι»

Δεν υπάρχει καλύτερος επίλογος από τα όσα είπε ο Γιάννης, ο καλύτερος φίλος του Αζάια. Σε 17 δευτερόλεπτα, ένα παιδί 12 ετών παραδίδει μαθήματα ιστορίας.

Του Λευτέρη Σουχάιμπ στο www.newsit.gr, 29/10/2013 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα