24.2 C
Athens
Τρίτη, 21 Μαΐου, 2024

Πινελιές 6: Παραμύθι με λυπημένο τέλος

Ο μπαμπάς μου δεν ήθελε ποτέ να μου λέει παραμύθια. Ήθελε, να ξέρω πόσο άσχημη μπορούσε να γίνει η ζωή. Επαναστάτρια από πάντα εγώ, του έλεγα, ότι το μυστικό για μια όμορφη ζωή, σαν παραμύθι, είναι η ΑΓΑΠΗ. Όλες οι πριγκίπισσες των παραμυθιών ήταν ευτυχισμένες, γιατί ήξεραν να αγαπούν.
 
Αγαπούσαν τα ζωάκια, αγαπούσαν τα λουλουδάκια, αγαπούσαν το βασιλόπουλο και έτσι ζούσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα… Και ήρθε εκείνη η μέρα που άκουσα ένα παραμύθι διαφορετικό από όσα ήξερα μέχρι τότε… Εκείνη η μέρα που ήρθε δίπλα μου μια όμορφη κοπέλα με άσχημα ρούχα και νυχιές στο δέρμα. Την έλεγαν “Κορίτσι” και μου ψυθύρισε στο αυτί: “Απόψε θα σου πω το δικό μου παραμύθι”.
 
Μια φορά και έναν καιρό, σαν σήμερα θα ήταν η μέρα εκείνη, το “Κορίτσι” συνάντησε το “Αγόρι” με το όμορφο χαμόγελο. Τόσο όμορφο και φωτεινό ήταν εκείνο το χαμόγελο που το “Κορίτσι” κατέβασε τα μάτια από ντροπή.
 
Το “Αγόρι” της έπιασε το χέρι και της υποσχέθηκε, να μην σταματήσει ποτέ να χαμογελά για εκείνη. Πέρασαν όμορφα οι εποχές από χειμώνες σε καλοκαίρια. Το Αγόρι και το Κορίτσι έγιναν ένα και η αγάπη τους δυνάμωνε τόσο πολύ, που τα αηδόνια την έκαναν τραγούδι.
 
Έξω από το Βασίλειο, ψηλά σε ένα βουνό, ζούσε μία Μάγισσα κακιά. Αίμα δεν κυλούσε στις φλέβες της. Μισούσε τα πάντα και ήθελε να ξεριζώσει από όλους τους ανθρώπους τις καρδιές τους, για να μην μάθουν ποτέ να αγαπούν. Κάποιο θλιμμένο απόγευμα, πέρασε έξω από το παράθυρό της ένα αφηρημένο αηδονάκι που σιγοτραγουδούσε για το “Κορίτσι” και το “Αγόρι”. Ήταν τόσο το μένος της Μάγισσας και τόσο δυνατή η κατάρα της που τα βουνά σείστηκαν από το δυνατό το ξόρκι. 
 
Το “Αγόρι” αρρώστησε βαριά. Το μικρό τους σπίτι γέμισε από ανθρώπους που τους αγαπούσαν πολύ και προσπαθούσαν με την αγάπη τους αυτή, να νικήσουν τη βαριά αρρώστια. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο “Κύριος που νόμιζε ότι ήταν Βασιλιάς”. Το όνομά του ήταν μακρύ, γιατί ήθελε να μοιάζει βασιλικό, αν και στις φλέβες του δεν κυλούσε γαλάζιο αίμα. Μιλούσε πολύ και καυχιόταν συνεχώς για τα κατορθώματά του.
 
Ένιωθε δυστυχής, όταν δεν ήταν το κέντρο της προσοχής και όταν δεν είχε αυλικούς να θαυμάσουν τις περιβόητες ιστορίες του. Οι κουβέντες του ήταν ντυμένες με βαθυστόχαστο ύφος και σε περίπτωση που κάποιος τύχαινε να διαφωνήσει μαζί του, τότε τον κατηγορούσε πως δεν δέχεται την αντίθετη άποψη. Όμως, η αλήθεια είναι, πως αγαπούσε το “Αγόρι” πάρα πολύ, όπως ένας πατέρας αγαπάει τον γιο.
 
Το “Κορίτσι” ήταν χαρούμενο που ήταν περιτριγυρισμένο από τόση αγάπη. Με αυτήν θα κερδίσουμε τα πάντα σκεφτόταν συνεχώς!  Όλη την ημέρα βρισκόταν στο προσκέφαλο του Αγοριού και, όταν εκείνο κοιμόταν, προσευχόταν στις καλές της νεράιδες, να τον κάνουν καλά.
 
Οι μέρες περνούσαν και το “Αγόρι” δεν γινόταν καλά. Ο “Κύριος που νόμιζε ότι ήταν Βασιλιάς” ήταν συνεχώς στο μικρό τους σπίτι. Βλέποντας το “Αγόρι” στην κατάσταση αυτή άρχισε να χάνει τον έλεγχο και να γίνεται πιεστικός και παρεμβατικός. Έκανε συνεχώς υποδείξεις στο “Κορίτσι” κάνοντας την να αισθάνεται πολύ άσχημα με τον εαυτό της.
 
Άρχισε να μπαίνει ανάμεσά τους, να της υποδεικνύει καθημερινά τον τρόπο που πρέπει να φροντίζει και να αγαπάει το “Αγόρι” κάνοντάς την να αισθάνεται άχρηστη και ανίκανη να βοηθήσει.
 
Το “Κορίτσι” έκανε υπομονή και προσπάθησε να προστατεύσει το “Αγόρι” από όλο αυτό. Του έλεγε, να μην τρομάζει και πως ο “Κύριος που νόμιζε ότι ήταν Βασιλιάς” ήταν απλά λίγο υπερβολικός, επειδή τον αγαπούσε πολύ. Τα πράγματα όμως χειροτέρευαν.
 
Η αγάπη αυτή τους έπνιγε και δεν τους άφηνε να σταθούν στα πόδια τους και να πολεμήσουν μαζί το ξόρκι της Μάγισσας. Δεν άφηνε το “Αγόρι” να ξεχάσει, ότι ήταν άρρωστο και το χαμόγελο άρχισε, σιγά-σιγά, να σβήνει από τα χείλη του. 
 
Ένα βράδυ, που το “Κορίτσι” έκλαιγε κρυφά, για ακόμη μία φορά, κάλεσε τις καλές της Νεράιδες: “Αλίμονο!!! Σας ικετεύω καλές μου Νεράιδες!! Πηγαίνετε ψηλά σε εκείνο το βουνό, να την βρείτε!! Πείτε της να δώσει σε εμένα την αρρώστια και να κάνει εκείνον καλά! Παρακαλέστε! Πληρώνω τη χάρη αυτή με τη ζωή μου!” 
 
Οι καλές Νεράιδες πέταξαν προς το Κάστρο της Μάγισσας. Όταν της μετέφεραν την παράκληση της κοπέλας εκείνη θόλωσε από θυμό!! “Πως είναι δυνατόν να τον αγαπάει ακόμα;; Πως είναι δυνατόν να μην έφυγε;; Πως είναι δυνατόν να ανταλλάσσει τη ζωή της με τη δική του;; Φρουροί φυλακίστε τις ηλίθιες Νεράιδες!! Κατάρα δυνατή και ανίκητη θα ρίξω και στους δύο!! Το “Αγόρι” να μην ξαναγελάσει ποτέ! Η αρρώστια του να τον κάνει αδύναμο και ανίσχυρο! Ο “Κύριος που νόμιζε ότι ήταν Βασιλιάς” να μπει ανάμεσά τους για πάντα και να τους δείξει πόσο άρρωστη μπορεί να γίνει η αγάπη για κάποιον! Πόσο μπορεί να σε πνίξει και να σε κάνει δυστυχισμένο! Το ” Κορίτσι” να χάσει κάθε ίχνος υπομονής!! Η αγανάκτησή της, να φουντώνει καθημερινά και να τη μεταμορφώνει σε λέαινα!! Η αγάπη που έχει για το “Αγόρι”, να μην είναι ποτέ ικανή να νικήσει την κατάρα αυτή!”
 
Έτσι και έγινε. Οι μέρες περνούσαν δύσκολα στο μικρό εκείνο σπίτι. Το χαμόγελο είχε σβήσει για πάντα από τα χείλη του Αγοριού. Ο “Κύριος που νόμιζε ότι ήταν Βασιλιάς” δεν τους άφηνε λεπτό να ξεχάσουν την βαριά αρρώστια.
 
Μια μέρα έπιασε το ” Κορίτσι” να κλαίει και της είπε: ” Βλέπω τις δεύτερες σκέψεις που έχεις για το μέλλον σου με το Αγόρι”. Εκείνη σάστισε! Πώς είναι δυνατόν κάποιος να τολμήσει να πει τέτοια κουβέντα και να αμφισβητήσει τα συναισθήματά της!! Του απάντησε πως κάνει λάθος και τότε εκείνος της είπε: “Ξεχνάς ότι είμαι Βασιλιάς! Ξεχνάς ότι τα ξέρω όλα!! Ξέρω ακόμα και αυτά που δεν λες!!” 
 
Η κατάρα της Μάγισσας είχε πιάσει! Το κορίτσι ξεκίνησε να μεταμορφώνεται σε λέαινα! Ήταν εκείνη η στιγμή που έπρεπε να μιλήσει!! Από το στόμα της όμως δεν έβγαινε η γλυκιά της η φωνή. Έβγαιναν κραυγές θυμού και αγανάκτησης!! Προσπαθούσε να εξηγήσει στο “Αγόρι” και δεν μπορούσε! Δεν ήταν πια το “Κορίτσι”. Ήταν ένα αγρίμι! Έφυγε τρέχοντας από το μικρό εκείνο σπίτι!! Έπρεπε πρώτα να λύσει την κατάρα και μετά να γυρίσει πίσω και να ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…
 
Η φυγή της τάραξε το “Αγόρι” πολύ. Η ανασφάλεια και ο φόβος φώλιασαν στην καρδιά του και έθαψαν βαθιά την αγάπη του για εκείνη. Ο “Κύριος που νόμιζε ότι ήταν Βασιλιάς” του έλεγε σνεχώς πως το “Κορίτσι” δεν έκανε για εκείνον. Ήταν ένας ανόητος λαγός που στις δυσκολίες θα έφευγε πάντα. Ήταν ένας αδύναμος χαρακτήρας που δεν μπορούσε να διαχειριστεί τις κρίσεις. Έλεγε συνεχώς στο “Αγόρι” πως δεν θα μπορούσε να έχει ένα ήρεμο μέλλον μαζί της. Άλλωστε εκείνος τα ξέρει όλα.
 
Έβλεπε όμως, πως το “Αγόρι” την αγαπούσε ακόμα. Έτσι λοιπόν, για να είναι σίγουρος πως το “Αγόρι” δεν θα γυρίσει ποτέ σε εκείνη, του πέρασε ένα χρυσό λουρί στο λαιμό και το έδεσε στο χέρι του. “Εγώ σε αγαπώ πολύ και θα σε αγαπάω πάντα.” 
 
Εκείνη περιπλανήθηκε μέρες στο Δάσος. Σκεφτόταν τρόπους να λύσει τα ξόρκια της Μάγισσας. Ήταν μόνη, χωρίς τις καλές της Νεράιδες. Τότε θυμήθηκε!! Η ΑΓΑΠΗ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Έτσι λένε όλα τα παραμύθια που ήξερε!! Έφτασε έξω από την πόρτα του μικρού σπιτιού!! Φώναζε στο “Αγόρι” πως βρήκε το αντίδοτο στη κατάρα! Έπρεπε απλά, να τη βοηθήσει να κάνουν της αγάπη τους όπλο. Εκείνος δεν άνοιγε την πόρτα. Της έλεγε συνεχώς πως δεν κάνει για εκείνον και πως δεν θέλει να είναι μαζί της.
 
Το ¨Κορίτσι¨ πέρασε μέρες και νύχτες ολόκληρες έξω από την πόρτα του, να του φωνάζει τι συνέβη. Να του φωνάζει πόσο τον αγαπάει και να του ορκίζεται πως δεν έφυγε από δίπλα του δευτερόλεπτο!! Έψαχνε απλά τρόπους, να λύσει τα βαριά τα ξόρκια!! Το “Αγόρι” ένα από εκείνα τα βράδια λύγισε και πήγε να ανοίξει στο “Κορίτσι” του. Το χρυσό λουρί όμως που του είχε περάσει με αγάπη ο “Κύριος που νόμιζε ότι ήταν Βασιλιάς” τον τράβηξε πίσω.. Δεν έφτασε ποτέ στην πόρτα..
 
– “Και τι έγινε μετά;;”, ρώτησα με αγωνία το “Κορίτσι”
 
-“Περιμένεις να σου πω πως κέρδισε η αγάπη;”, με ρώτησε εκείνη και άνοιξε τα κουμπιά του πουκαμίσου της.. Μου έδειξε τη θέση που κάποτε είχε την καρδιά της. Η θέση ήταν κενή και τα ράμματα νωπά. “Πρέπει να την έχω αφήσει έξω από ένα μικρό σπιτάκι” μου είπε και έφυγε χαμογελώντας με τα άσχημά της ρούχα να ανεμίζουν και τις νυχιές στο δέρμα της να φαίνονται από μακριά
 
Της Γεωργίας Παντέλη, 15/2/2017
 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα