16.7 C
Athens
Σάββατο, 18 Μαΐου, 2024

To πρόσωπο της εβδομάδας: Κική Μαυρίδου – Ηθοποιός / Ποιήτρια

Το να σε νοιάζονται και να μοιράζονται μαζί σου στιγμές είναι όμορφο. Η χαρά διπλασιάζεται από την στιγμή που δυστυχώς βρίσκεσαι και σε μια τόσο εγωκεντρική, αδιάφορη κοινωνία.
Η Κική Μαυρίδου νιώθει μέλος μιας οικογένειας στο Vault.  Σ’ έναν χώρο, που της δίνει την απαραίτητη ελευθερία για να εκφράσει την αλήθεια της μέσα από ανθρώπινες συνθήκες. Τον παρομοιάζει με μια πολυκατοικία γεμάτη διαμερίσματα, όπου η τέχνη κατοικεί ως παράγωγος της ψυχής.
 
Γιατί για την Κική η ψυχή είναι αυτή που παίζει ρόλο. 
 
Όχι τα εφήμερα πράγματα, τα υλικά αγαθά, η δόξα… 
 
Μετά τη συμμετοχή της στο απόλυτα επιτυχημένο «Η μαμά μού ποτέ δεν πεθαίνει» (κορυφαία παράσταση για τους αναγνώστες του All4fun της θεατρικής σεζόν 2012-13) συνεχίζει στο Vault με την επίσης εξαιρετική “Πνιγμονή”. Με το ίδιο σχεδόν καστ και με σκηνοθέτη ξανά τον Δημήτρη Καρατζιά. 
 
Η ίδια αγαπάει τους ανθρώπους, ειδικά όταν της βγάζουν τη θετική της πλευρά. Εκτός από μια πολύ καλή ηθοποιός είναι και ποιήτρια (ένα δικό της απόσπασμα είχε εντάξει σε παράσταση του στην Επίδαυρο ο Γιάννης Κακλέας) και ετοιμάζει σύντομα την έκδοση της δεύτερης της συλλογής. 

“Ο έρωτας είναι η ζωή και ζωή είναι ο έρωτας”, αναφέρεται στο σχετικό σημείωμα της πρώτης της συλλογής. Μία ακόμα ένδειξη της ευαισθησίας της, η οποία πάντως συνοδεύεται και με το απαραίτητο χιούμορ. 

Παράλληλα μετά από ένα προσωπικό τάμα ξεκίνησε ν΄αγιογραφεί. Στις 3 Φεβρουαρίου, μάλιστα, στο Vault θα παρουσιαστεί και η πρώτη της έκθεση. Για τους δικούς της πολύ σημαντικούς προσωπικούς λόγους θα φέρει το όνομα «Ελισάβετ»…
 
* Η υποκριτική προέκυψε αβίαστα σε μια ηλικία που η μνήμη δεν μπορεί να εντοπίσει.
 
* Υποκριτική σημαίνει ελευθερία να είσαι παιδί, να συνεχίζεις να υποδύεσαι, όπως όταν ήσουν μικρός, διάφορους ρόλους, χωρίς να θεωρείσαι τρελός, αντιθέτως να πληρώνεσαι γι’ αυτό. Νομιμοποιεί το παιχνίδι σε όλες τις ηλικίες. Επίσης η υποκριτική όταν γίνεται υπεύθυνα ανοίγει δρόμους αυτογνωσίας καμιά φορά αρκετά δύσβατους. 

* Το επάγγελμα του ηθοποιού, που δεν έκανε τηλεόραση ή δεν έπαιζε σε εμπορικούς θιάσους, ήταν ανέκαθεν σε κρίση. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η φράση του λαού μας, ότι ”ο ηθοποιός πεθαίνει στην ψάθα”. Έτσι οι ηθοποιοί αναγκάστηκαν να είναι πολυπράγμωνες. Από σερβιτόροι μέχρι πωλητές κλπ. Όσον αφορά αυτά τα άλλα επαγγέλματα που αναγκάζεται να κάνει, ναι βιώνουν την κρίση όσο και οι υπόλοιποι. Εγώ ανήκω σ’ αυτή την κατηγορία. Για την άλλη ρώτα τους άλλους.
 
* Η τέχνη ποτέ δεν έδωσε λύσεις στις πολιτικοοικονομικές κρίσεις. Η τέχνη υπογραμμίζει το πρόβλημα. Έχει τη δύναμη της παρότρυνσης. Μπορεί να ξεσηκώσει τα κοιμώμενα πλήθη. Να σταθεί στους δυνατούς και να τονώσει τους αδύναμους. Όλα αυτά βέβαια απαιτούν το ”ελάχιστο” ενός μυαλού που παιδεύεται… Η τέχνη είναι σαν τα σταυρόλεξα, εσύ βρίσκεις την λύση.
 
* Δεν θα συμβούλευα κάποιον να έρθει στο Vault. Απλά θα τον προσκαλούσα να έρθει, γιατί τον πιστεύω αυτόν τον χώρο. Είναι μία μικρή πολυκατοικία όπου στα διαμερίσματα της κατοικεί πραγματικά η τέχνη ως παράγωγο της ψυχής. Νέοι άνθρωποι που κοιτούν την ουσία και όχι το φαίνεσθαι. Ο Δημήτρης Καρατζιάς και ο Μάνος Αντωνιάδης καταθέτουν πρώτοι την ψυχή τους και μας καλούν στην ίδια κατάθεση. Ο ρόλος μου τώρα, στην Πνιγμονή, είναι ο ρόλος της μεγαλύτερης κόρης (κατά τον Λόρκα της Αγκούστιας). Όπως και οι υπόλοιπες γυναίκες σ΄ αυτό το σπίτι, αποζητά, ελπίζει και επιδιώκει την ελευθερία των αισθήσεων που οδηγούν στην πραγματική ζωή. Αυτό όμως είναι ένα υποσυνείδητο παιχνίδι που στην επιφάνεια βγαίνει με την μορφή της επιδίωξης ενός γάμου ως διέξοδο δρόμου.
 
* Ήταν όμορφη και σκληρή εμπειρία για μένα το έργο ”Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει” αφού στην διάρκεια των παραστάσεων έχασα την μητέρα μου. Αυτό το έργο είναι καθρέφτης των ενδόμυχων σκέψεων μας στην σχέση μας με την μητέρα μας αλλά και αντιστρόφως. Οι θεατές είχαν απόλυτη ταύτιση. Δεν θεωρώ ότι έκλεισε ο κύκλος αυτού του έργου. Σαν το καλό κρασί μεστώνει μέσα μας για να ”ανοιχτεί” κάποτε στο μέλλον. Όσο για την τιμητική ανάδειξη από το All4fun ως καλύτερη θεατρική παράσταση της σεζόν 2012-13, σημαίνει αναγνώριση, χαρά και δύναμη για την επόμενη μέρα.

* Ο Δημήτρης Καρατζιάς είναι καταρχάς ένας πολύ καλός και όμορφος άνθρωπος. Εμμένει πολύ στην αλήθεια του ηθοποιού. Δουλεύει επίμονα μαζί του. Προσαρμόζει τον ρόλο στο δυναμικό που έχει και προστατεύει τον ηθοποιό του. Είναι ένας άνθρωπος που χαίρεσαι να δουλεύεις μαζί του. Περνάμε όμορφα. Θα γελάσουμε, θα τσακωθούμε, θα ξαναγελάσουμε μα πάνω απ όλα θα δουλέψουμε. Όλα τα κορίτσια που γνώρισα είναι ευλογία! Εγώ αγαπώ τους ανθρώπους. Πόσο δε όταν αυτοί μου βγάζουν την καλή τους πλευρά. Είμαστε οικογένεια, έτσι λέμε και έτσι νιώθουμε. Ακόμη κι αν αύριο δεν συνεργαστούμε και δεν βλεπόμαστε συχνά, όπως τώρα με την Ιωάννα Πηλιχού, αυτό που μας έδεσε δεν χάνεται. 
 
* Το να δουλεύεις με φίλους δεν γίνεται επικίνδυνο όταν δεν το αγνοείς και έχεις επαγγελματική συμπεριφορά. Το Vault είναι για μένα ένας χώρος που μου δίνει την ελευθερία να εκφράσω την τέχνη μου, μέσα σε ανθρώπινες συνθήκες. Σε μία τόσο εγωκεντρική και αδιάφορη κοινωνία είναι όμορφο να σε νοιάζονται και να μοιράζονται μαζί σου χαρά, λύπη και βέβαια την ιεροτελεστία της δημιουργίας. 
 
* Από παιδί ζωγράφιζα. Η αγιογραφία όμως προέκυψε ως ”τάμα” για την υγεία της μητέρας μου. Εκείνη έφυγε. Η αγιογραφία έμεινε. Άλλωστε η έκθεση θα φέρει το όνομά της, ”Ελισάβετ”. Οι αγιογραφίες μου έχουν την ανθρώπινη μορφή των αγίων. Κρατούν μεν τη βυζαντινή μορφή αλλά όχι τις απόλυτες αυστηρές γραμμές της τεχνοτροπίας της. Η έκθεση θα κάνει εγκαίνια στις 3 Φεβρουαρίου στο Vault και θα χαρώ πολύ να σας έχω κοντά μου.  
 
* Γράφω από μικρή. Την πρώτη σκηνοθεσία μου την έκανα στα 16 με αυστηρές επαγγελματικές συνθήκες όταν ζούσα στην Γερμανία. Αυτή τη στιγμή δε μ’ ενδιαφέρει η σκηνοθεσία. Αντιθέτως το γράψιμο και να θέλει δεν αποβάλλεται από μέσα μου. Ήδη έχω εκδόσει την πρώτη μου ποιητική συλλογή ”Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο”. Tο 2014 θα είναι η χρονιά που θα εκδοθεί η δεύτερη συλλογή μου με συνεργασίες όπως της Ν. Μποφίλιου, του Γ. Ξανθούλη, Γ. Κακλέα, Γ. Σκαφιδά, Λ. Φωτοπούλου κ.α 
 
* Τηλεόραση έχω κάνει κάτι πολύ μικρές συμμετοχές. Κινηματογράφο δυστυχώς όχι. Ναι θα ήθελα πολύ να κάνω κινηματογράφο. Μακάρι να το φέρει η ζωή. Καλά να είμαστε! 
 
* Τη συνεργασία που φυλάω ως κόρη οφθαλμού είναι εκείνη με τον Βαγγέλη Οικονόμου σ’ έναν μονόλογο στην Θεσσαλονίκη. Και σίγουρα οι ”μαμαδές”. Γενικά θεωρώ τα πάντα σημαντικά με την έννοια της συνέπειας που επιφέρει η εμπειρία…Τη μάθηση, και του καλού και του κακού. Οι συνεργασίες που μ’ ενδιαφέρουν γενικά είναι με ανθρώπους που αγαπούν και σέβονται τον εαυτό τους, άρα και τους άλλους και αυτό που κάνουν. Θα προτιμούσα να απέχω -όπως έκανα- από το να έχω απέναντι μου υπερόπτες και κενούς ανθρώπους που αποβλέπουν μόνο σε τίτλους και επιδοκιμασίες. Η ζωή είναι μικρή για να ανέχεσαι τον κομπλεξισμό και τις μικρότητες των άλλων, ακόμη και αν είναι ταλαντούχοι.
 
* Τη λατρεύω την Θεσσαλονίκη. Για μένα δεν είναι απλά μια πόλη. Είναι άνθρωπος. Της μιλάω, μου μιλάει. Μου λείπει. Κάποτε θα επιστρέψω. Εκεί θέλω να χαθώ. Εκεί ανήκω! Είμαστε δυο ερωτευμένοι σε απόσταση…
 
* Στην Αθήνα μου αρέσει η ενέργεια της! Είναι η πόλη όλων μας, ο τόπος που αναδείξαμε κάποτε τα καλά μας στοιχεία. Είναι η ψυχή της Ελλάδας και μέρος του παγκόσμιου πολιτισμού . Αυτά τα καλά. Τα άσχημα; Τι να πρωτοπώ; Θα περιοριστώ μόνο στο εξής: Την παρομοιάζω σαν ένα πανέξυπνο και όμορφο παιδί με κάκιστους γονείς και δασκάλους που το παραμορφώνουν! Ελπίζω κάποτε να πέσει στα χέρια άξιων ανθρώπων που θα της δώσουν την μορφή και την νοοτροπία που της αξίζει! 
 
* Στο Αll4fun μου αρέσει ότι έχει ένα ανθρώπινο δυναμικό πίσω του με ψυχή (πάντα επιμένω πολύ στην ψυχή) και αυτό φαίνεται και στις σελίδες του και στους ανθρώπους του όταν τους γνωρίζεις. Ότι ενδιαφέρεται πραγματικά για την τέχνη και δίνει βήμα και χώρο σ’ αυτήν αλλά και σε νέους καλλιτέχνες. Εύχομαι να συνεχίσετε έτσι, να συμπορευτούμε γιατί στο μαζί η χαρά διπλασιάζεται… Σ’ ευχαριστώ πολύ Αll4fun!
 
& Αναλυτικές λεπτομέρειες για την «Πνιγμονή» ακολουθούν στον σχετικό σύνδεσμο: http://www.all4fun.gr/fun/theater/7683-2013-11-06-19-43-05.html
 
Του Κυρ. Κουρουτσαβούρη, 30/12/2013

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα