Από ένα «αθώο» ψέμα της μητέρας της στο ταμείο ενός θεάτρου ξεκίνησαν όλα. Μετά ήρθε η έντονη συγκίνηση της ως θεατής. Και μετά τα αυτοσχέδια σκετς στην Αίγινα με τις γειτόνισσες της γιαγιάς της να την απολαμβάνουν και να τη χειροκροτούν, όταν ανεβαίνοντας στο τραπέζι τις διασκέδαζε, παίζοντας επιτυχίες της τηλεόρασης.
Ουσιαστικά η Ευσταθία Τσαπαρέλη ζει έντονα αυτό που κάνει, γιατί μέσω της υποκριτικής εκτός του ότι αναμετράται με τον ίδιο της τον εαυτό, εξελίσσεται ως προσωπικότητα, γίνεται πιο γενναιόδωρη και συμπονετική. Μέρος του όλου, της ομάδας, αλλά και δίνοντας μια άλλη αναμέτρηση, εκείνη με τον χρόνο. Και εκεί στο πέρασμα του να της σκάνε ατάκες που έχει πει στο παρελθόν από το πουθενά, ακόμη και στον ύπνο της.
Την Ευσταθία την έχω συναντήσει από κοντά μόλις μία φορά και αυτό μάλιστα συνέβη κατά λάθος, αλλά ως θεατής την έχω απολαύσει σε δύο παραστάσεις (Καντίντ και Μάγισσες της Σμύρνης), όπου ξεχώριζε για την πολύ καλή της σχέση με την κωμωδία, χωρίς να γίνεται ούτε ψεύτικη, ούτε υπερβολική.
Αυτήν την περίεργη χρονική στιγμή προετοιμαζόταν για την πρεμιέρα της παράστασης ο «Θεός της Σφαγής», ένα πολύ σημαντικό και επιτυχημένο έργο της Γιασμίνα Ρεζά. Δυστυχώς μετά τα όσα θλιβερά ανακοινώθηκαν το μεσημέρι του Σαββάτου και με τα θέατρα να κλείνουν η παράσταση θα ξεκινήσει, όταν με το καλό αρθεί η απόφαση της κυβέρνησης. Προς το παρόν απολαύστε τα όσα μας είπε μια προσωπικότητα με πολλές πτυχές (όπως π.χ. πρώην πρωταθλήτρια στο μπιλιάρδο) άκρως ενδιαφέρουσες και ελκυστικές (πρόσφατα έγραψε μάλιστα και ένα υπέροχο άρθρο για τον γιο της, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε )
* Θα απαντούσα πως ήθελα να γίνω ηθοποιός από την στιγμή που είδα στο θέατρο τον Κιμούλη να παίζει Ιβάνωφ. Ήμουν μικρότερη από 8 χρονών και η μητέρα μου προφανώς δεν είχε που να με αφήσει και δεν ήθελε να χάσει και την παράσταση. Είπε ψέματα λοιπόν στο ταμείο ότι είμαι μεγαλύτερη για μ’ αφήσουν να μπω. Ήταν ακατάλληλο το έργο για μικρούς. Κατευθείαν «φόρεσα» την μεγαλύτερη ηλικία για να πείσω. Μπήκαμε, μαγεύτηκα, ακόμη θυμάμαι την αυτοκτονία επί σκηνής και την καρδιά μου που πήγαινε να σπάσει. Πήγαν να με πιάσουν τα κλάματα αλλά αμέσως θυμήθηκα τον «ρόλο» μου. Γύρισα να δω τους θεατές. Ήταν ήσυχοι στις θέσεις τους. Έτσι κατάπια το συναίσθημα μου και την απόγνωση ότι μόλις είδα έναν άνθρωπο να πεθαίνει. Δεν καθόμουν στο κάθισμα. Ήμουν όρθια και στήριζα το κεφάλι μου πάνω στη σκηνή.
* Όταν βγήκαμε από το θέατρο πήγαμε να συγχαρούμε τον Κιμούλη. Ήταν τεράστιος για μένα. Θυμάμαι να μου δίνει το ιδρωμένο χέρι του και εγώ να του λέω συγχαρητήρια. Για πολλά χρόνια μετά ένιωθα ότι έχει μοιραστεί μαζί μου ένα μυστικό. Τα απογεύματα στην Αίγινα στο σπίτι της κας Άννας, μιας γειτόνισσας και φίλης της γιαγιάς μου. Μαζευόμασταν στην αυλή της μαζί με τις άλλες κυρίες, την κα Δήμητρα και την κα Αυγούστα και εγώ στη μέση ανεβασμένη σε ένα τραπεζάκι τις διασκέδαζα παίζοντας επιτυχίες της τηλεόρασης. Ακόμη τις θυμάμαι να ξεκαρδίζονται και να χτυπούν τα χέρια τους στα γόνατά τους. Περνούσα ωραία διασκεδάζοντάς τες. Η μητέρα μου, μου έχει περιγράψει τα βαφτίσια μου. Αφού τελείωσε όλο το τελετουργικό και αφού είχα κλάψει, τόσο όσο, γύρισα στον κόσμο και είπα γελώντας, πάει!!! Μάλλον εκείνο το μικρό κοριτσάκι μπορούσε να καταλάβει πως όλο αυτό ήταν μια παράσταση. Με τους θεατές και τους πρωταγωνιστές της. Απορώ πως δεν υποκλίθηκα κιόλας.
* Υποκριτική για μένα είναι αυτό που αγαπώ να κάνω. Είναι η δουλειά μου, αλλά είναι και ο τρόπος που βλέπω τη ζωή και τους ανθρώπους. Είναι ένα παιχνίδι, δύσκολο και απαιτητικό. Είναι τεχνική. Είναι αναμέτρηση με τον εαυτό μου. Με το μυαλό και το σώμα μου. Με την αναπνοή και τη φωνή μου. Συνεχής παρατήρηση του ανθρώπου και των εκφάνσεών του και της ζωής. Αδιάκοπη δουλειά. Είναι η ελευθερία μέσα σε πολύ σφιχτό πλαίσιο. Είναι η χαλαρότητα μέσα στην ένταση και την αδρεναλίνη. Είναι η ευκαιρία να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, πιο ανοιχτός, πιο γενναιόδωρος και συμπονετικός. Να γίνομαι μέρος του όλου, της ομάδας, της παράστασης. Ν’ αφήνομαι στην στιγμή και στους συνεργάτες μου χωρίς όμως να παραιτούμαι. Να είμαι μαλακή και δυνατή ταυτόχρονα. Έξυπνη και αθώα. Φρέσκια και αληθινή μέσα από την επανάληψη.
* Είναι η αναμέτρηση με τον χρόνο. Με έναν άλλο χρόνο. Είναι η ατάκα που για χρόνια θα ζει μέσα στο κεφάλι μου. Όταν θα έχει πια τελειώσει η παράσταση και σε έναν ανύποπτο χρόνο σε μια ανύποπτη στιγμή, με αφορμή κάτι που άκουσα, που είδα, που ένιωσα μου αποκαλύπτεται ο τρόπος που έπρεπε να ειπωθεί. Κάτι που θα με ξυπνήσει στον ύπνο μου. Αλλά και αυτό που με τα χρόνια έχω μάθει να μη με καθορίζει.
* Είναι ζωντανή η σχέση μου με την υποκριτική, εξελίσσεται και ωριμάζει καθώς εξελίσσομαι πέρα από αυτή. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου. Μου φαίνεται μάταια δύσκολο. Μου φαίνεται μάταιο. Αναρωτιέμαι κι εγώ γιατί το κάνω αυτό. Τι κάνω; Τι προσφέρω; Γιατί το κάνω. Άλλοτε πάλι αισθάνομαι τυχερή. Για τους ανθρώπους που συναντώ σε αυτές τις περιπέτειες. Για τους δεσμούς που δημιουργώ. Για τα δακρυσμένα μάτια από γέλιο ή από κλάμα κάποιου θεατή.
* Αυτήν την στιγμή αισθάνομαι πως ακροβατώ με όλα αυτά που συμβαίνουν. Ότι βρίσκομαι σε πόλεμο και καλούμαι να επιστρατεύσω την ψυχραιμία μου και τις δυνάμεις μου για να ανταπεξέλθω. Προσπαθώ να βρω τι θα κάνω για ν’ αντέξω αυτή την αβέβαιη συνθήκη. Ξέρω ότι θα χρειαστεί να κάνω όσο περισσότερα πράγματα μπορώ. Νομίζω πως ο καθένας από εμάς ήρθε αντιμέτωπος με θεμελιώδη ερωτήματα για αυτό που κάνει, για τους λόγους που το κάνει και αν αξίζει τον κόπο να συνεχίσει να το κάνει σε μια χώρα που που απ΄ό,τι φαίνεται δεν έχει χώρο για τους καλλιτέχνες.
* Θεωρώ πως η τέχνη μπορεί να ρίξει φως στα σκοτεινά σημεία, να μιλήσει για αυτά που αποσιωπώνται, να κρατήσει ζωντανά όσα η κοινωνία μας αφήνει να πεθάνουν.
* Οταν επιστρέψουμε στο θέατρο θα παρουσιάσουμε το έργο «ο Θεός της Σφαγής» της Γιασμίν Ρεζά. Είναι ένα έργο, που έχει γνωρίσει τεράστια επιτυχία και όχι τυχαία. Παρακολουθούμε την συνάντηση δυο ζευγαριών που συναντιούνται για να διευθετήσουν τον άγριο τσακωμό μεταξύ των παιδιών τους. Οι «ώριμοι» ενήλικες αποτυγχάνουν παταγωδώς να σταθούν με ωριμότητα απέναντι στο ζήτημα. Με αφορμή αυτό, αποκαλύπτεται η παθογένεια της σύγχρονης κοινωνίας, η σύγκρουση των φύλων, η μοναξιά, οι προβολές των γονέων πάνω στα παιδιά τους, η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας, η ταξικές διαφορές, ο θυμός και η ματαιότητα που συντροφεύουν τον σύγχρονο άνθρωπο και ξεσπούν με τους πιο ανορθόδοξους τρόπους.
* Ο ρόλος μου είναι της Ανέτ. Είναι μία εργαζόμενη μητέρα που ο γιος της έχει χτυπήσει άσχημα το άλλο παιδί. Η Ανέτ είναι μίαχειραφετημένη γυναίκα που εργάζεται ως οικονομικός σύμβουλος. Προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες, αλλά το κόστος είναι πολύ μεγάλο για την ψυχική της ακεραιότητα. Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον η διαδρομή της στο έργο. Ξεκινάει ως μία συγκροτημένη γυναίκα, σχεδόν «σφιχτή» που εκτροχιάζεται εντελώς και χάνει κι εκείνη την αυτοκυριαρχία της. Μοιάζει να γίνεται εκείνη παιδί που χρειάζεται προστασία.
* Ένα άλλο στοιχείο είναι η φαινομενική χειραφέτηση. Και εδώ μπαίνει για μένα ένα πολύ ενδιάφερον ζήτημα που καλείται να διαπραγματευτεί η σύγχρονη γυναίκα. Που αρχίζει και που τελειώνει αλήθεια η χειραφέτηση μας. Πόσο αντέχει η κοινωνία, πόσο είναι έτοιμη για την ουσιαστική γυναικεία χειραφέτηση. Η γυναίκα σήμερα καλείται να ανταπεξέλθει σε πάρα πολλούς ρόλους και το βάρος αυτής της ευθύνης είναι δυσβάσταχτο. Είναι πολύ απαιτητική παράσταση που δουλεύεται μέχρι και την τελευταία ανάσα.
* Η κωμωδία προκύπτει χωρίς να εκβιάζεται μέσα από την τραγικότητα της κατάστασης. Ο θεατής που θα έρθει θα δει πτυχές της ζωής του, αλήθειες που μας βολεύει να κρύβουμε και μοιραία θα αναστοχαστεί πάνω σε πράγματα που η κοινωνία μας και ο τρόπος ζωής μας, μας οδηγούν να τα παραβλέπουμε. Τι κρύβει ο καθένας μας, πίσω από μία καλή δουλειά, ένα ωραίο σπίτι, ένα πολιτισμένο και φιλελεύθερο προφίλ, μία καθώς πρέπει οικογένεια…
* Η συγκεκριμένη δουλειά είναι μία ακόμη ευτυχής στιγμή στην επαγγελματική μου πορεία. Είναι μία απολαυστική συνεργασία. Πράγμα που είναι πολύ σημαντικό γενικότερα στη δουλειά μας αλλά και ειδικά αυτή τη χρονική περίοδο που τα πράγματα στον χώρο μας είναι τόσο επισφαλή. Είναι δώρο να δουλεύεις με την Μυρτώ Αλικάκη. Την θαυμάζω σε πάρα πολλά επίπεδα. Και ως ηθοποιό, και ως συνεργάτη αλλά επειδή είμαστε και οι δύο μητέρες συνδεόμαστε πολύ και σε αυτό το σημείο. Εκεί πραγματικά την χαίρομαι. Είναι μία μητέρα που πραγματικά απολαμβάνει αυτόν τον ρόλο.
* Η Μυρτώ είναι έμπνευση. Ο Κωνσταντίνος Κάππας είναι φανταστικός συνεργάτης. Είναι δοτικός, θετικός, αυθόρμητος, είναι η χαρά της ζωής. Και ο Θανάσης Πατριαρχέας που υποδύεται τον άντρα μου είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να μου τύχει. Θαυμάζω την ψυχραιμία του και την νηφαλιότητά του. Αισθάνομαι πολύ ασφαλής μαζί του στη σκηνή. Αλλά και ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης που συνεργάζεται στην σκηνοθεσία είναι για μένα τεράστια χαρά και ευτυχία να δουλεύω μαζί του. Το βάθος στην προσέγγιση του, η επιμονή στη λεπτομέρεια και η βαθιά ευγένεια με την οποία δουλεύει είναι ποιότητες πολύτιμες για τον χώρο μας. Η Χρύσα Κλούβα ως βοηθός σκηνοθέτη είναι η ήρεμη δύναμη και σούπερ οργανωτική. Πολύτιμη η βοήθεια της.
* Ελπίζω όταν επιστρέψουμε ξανά στα θέατρο το κοινό να μας δώσει το φιλί της ζωής. Χρειαζόμαστε τον κόσμο. Τα θέατρα τηρούν με ευλάβεια όλον αυτόν τον καιρό όλα τα απαιτούμενα μέτρα για τον covid. Το έργο μας είναι μικρό σε διάρκεια, οπότε η χρήση μάσκας δεν γίνεται κουραστική. Ελπίζω και εύχομαι γρήγορα να επιστρέψουμε στην σκηνή και ο κόσμος ν’ αγκαλιάσει την δουλειά μας τώρα που το χρειαζόμαστε πιο πολύ από ποτέ.
* Είχα την τύχη βγαίνοντας από την σχολή να δουλέψω στο σινεμά με τον αγαπημένο Περικλή Χούρσογλου στην ταινία «ο διαχειριστής». Ήταν ένα τρελό όνειρο που πραγματοποιήθηκε. Μετά ήρθαν κι άλλες ταινίες, «O κόκκινος ουρανός» της Λάγιας Γιούργου και αργότερα πιο μικρές συμμετοχές στις ταινίες «Wild duck» του Γιάννη Σακαρίδη και στο «Μusa the film» του Νίκου Νικολόπουλου και σε κάποιες μικρού μήκους.
* Το σινεμά το αγαπώ πολύ. Έχει κάτι μαγικό, μια μυσταγωγία που με συγκινεί. Επίσης εκτιμώ πολύ τις προσπάθειες που γίνονται στο ελληνικό σινεμά. Οι κινηματογραφιστές παλεύουν μόνοι τους και παρά την εγκατάλειψη του κράτους καταφέρνουν να κάνουν αξιόλογες ταινίες με διεθνείς αξιώσεις. Θα ήθελα πολύ να ξανακάνω σινεμά.
* Η πρώτη μου τηλεοπτική δουλειά ήταν πέρυσι στο «κρατάς μυστικό» του Alpha σε σκηνοθεσία Αντώνη Αγγελόπουλου. Ήταν πολύ ωραία εμπειρία. Ήταν μια δουλειά για την οποία αισθάνομαι περήφανη. Ήταν προσεγμένη και τίμια. Αν ξανακάνω τηλεόραση θέλω να γίνει με τους ίδιους όρους. Το σενάριο είναι πολύ βασικό. Με ενδιαφέρουν τα πρότζεκτ που θα έχουν κάτι τι που θα με προκαλεί να το κάνω. Και όσο γίνεται να ξεφεύγει από τα τετριμμένα και σε επίπεδο σεναρίου και σκηνοθεσίας.
* Το τραγούδι το εξασκώ εδώ και τρία χρόνια. Κάνω μαθήματα που με έχουν βοηθήσει πολύ. Εκεί να δεις αναμέτρηση με τον εαυτό σου. Εκτιμώ πολύ τους τραγουδιστές. Γενικά τους μουσικούς. Τους θαυμάζω και τους ζηλεύω. Ονειρεύομαι τη μέρα που θα μπορώ να τραγουδήσω πάνω στη σκηνή χωρίς να τρέμει η φωνή μου από το άγχος. Έχω καταφέρει να απολαμβάνω το τραγούδι
* Γράφω όταν με απασχολεί κάτι. Μου αρέσει να γράφω αλλά όχι σταθερά. Τα τελευταία χρόνια γράφω στίχους. Φέτος συνεργάστηκα με μία πολύ ιδιαίτερη καινούρια γυναικεία μπάντα, τις Bbqueens the band. Μου έστειλαν μουσική τους και έγραψα πάνω στίχους. Έφτιαξαν κάτι φανταστικά τραγούδια! Ανυπομονώ να τα ακούσω σε κάποιο live τους με κόσμο!
* Αυτό είναι κάτι που νομίζω πως θα μπορούσα να κάνω. Με φαντάζομαι σ’ ένα ωραίο σπιτάκι που θα βλέπει θάλασσα να γράφω στίχους, ακούγοντας μουσική και χαϊδεύοντας μια γάτα με τις πατούσες μου. Κάποιοι στίχοι βγήκαν από μέσα μου σα χείμαρος. Κάποιοι άλλοι γλυκά, γλυκά και αργά. Όπως κι αν είναι, είναι οργασμική διαδικασία. Ενίοτε επώδυνη αλλά πάντα απολαυστική. Η σκηνοθεσία δεν μ΄ ενδιαφέρει. Προτιμώ να είμαι όργανο παρά μαέστρος. Αλλά μπορεί να αλλάξει αυτό στο μέλλον..
* Η γυμναστική είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Μπορεί να περάσω μία περίοδο που θα τρέχω, μέτα μια περίοδο που θα κάνω μόνο γιόγκα. Τώρα κάνω γιόγκα και πιλάτες ταιριάζει περισσότερο με τον εσωτερικό μου παλμό σε αυτή τη φάση. Το πιο δυναμικό πράγμα που κάνω είναι το κολύμπι. Κολυμπάω ακόμη. Φέτος έχω βάλει στόχο να κολυμπήσω όλο το χειμώνα.
* Η θάλασσα με παρηγορεί. Ο ουρανός και η θάλασσα είναι το δώρο που κάνω κάθε εβδομάδα στον εαυτό μου. Προχθες έφερε η μάνα μου μια τσάντα με πράγματα που είχα αφήσει στο πατρικό μου. Βρήκα κάτι κύπελλα. Τα είδε ο γιος μου και τρελάθηκε. Με ρώτησε αν είναι δικά μου και του είπα ναι. Θυμήθηκα λοιπόν ότι στην εφηβεία μου έκανα πρωταθλητισμό στο μπιλιάρδο και με έπιασαν γέλια. Ωραίο το μπιλιάρδο. Ψυχραιμία και στρατηγική. Τώρα μου ζητάει να τον μάθω μπιλιάρδο κι ο γιος μου! Μπλέξαμε σκέφτηκα..
* Θεατρικά θέλω πολύ να δουλέψω με κάποιους ανθρώπους στο θέατρο που αισθάνομαι ότι θα με βοηθήσουν να προχωρήσω. Με κάποιους γιατί ξέρω πως ο τρόπος δουλειάς απαιτεί μία τεχνική καλλιέργεια και θέλω να διευρύνω κι άλλο τις τεχνικές μου δυνατότητες και με άλλους γιατί ξέρω πως είναι καλοί άνθρωποι και ωραίοι συνεργάτες. Μου αρέσει να δουλεύω με ωραίους και υγιείς ανθρώπους. Με ανθρώπους που δεν κάνεις ασκήσεις ψυχραιμίας για να βγάλεις την πρόβα. Ονειρεύομαι ρόλους με αρχή, μέση και τέλος. Που να μπορείς να κάνεις μια πορεία. Ολοκληρωμένη. Αλλά πιο πολύ ονειρεύομαι όμορφες συναντήσεις με ωραίους ανθρώπους.
* Στην Αθήνα μου αρέσουν οι εκπλήξεις της. Ο χαρακτήρας των Εξαρχείων. Μου αρέσουν κάποιοι δρόμοι που κουβαλούν την ιστορία γενεών. Η μητέρα μου, μου έχει μάθει να βλέπω έτσι την Αθήνα, είναι λαογράφος. Κάποιοι δρόμοι με κάτι ξεχασμένα μαγαζάκια, τα οποία μυρίζουν άλλη εποχή. Κάτι γειτονιές με χαμηλά σπίτια που αρνούνται να παραδοθούν στην ανάπτυξη, στο μέλλον. Μου αρέσει η συνομιλία του παλιού με το καινούριο. Μου αρέσουν τα μικρά μπαρ που έχουν την δική τους ιστορία, τους θαμώνες τους, που είναι σα μικρά καταφύγια. Μου αρέσει που σε μισή ώρα είσαι στη θάλασσα ή που ανά πάσα στιγμή μπορείς να κάνεις βόλτα στου Φιλοπάππου ή στον Υμηττό ή στο Λυκαβητό και στην Πνύκα. Μου αρέσουν τα πολλά επίπεδα που έχει η Αθήνα. Που μπορείς να τη δεις από ψηλά. Δεν μου αρέσει η βρωμιά. Και οι περιοχές που λες και έχει αποφασίσει η πολιτεία να τις εγκαταλείψει.
* Η Θεσσαλονίκη είναι σαν μια παλιά φίλη. Μπορεί να έχουμε καιρό να τα πούμε αλλά όταν επιστρέφω θα το πιάσουμε από εκεί που το αφήσαμε. Η παραλία μ’ έχει δει σε όλες μου τις φάσεις. Έχω δει πρώτη φορά τη φάτσα μου στην μεγάλη οθόνη σε γεμάτη αίθουσα στο Φεστιβαλ Θεσσαλονίκης.
* Έχω μεθύσει, έχω ερωτευτεί, έχω κλάψει, έχω γελάσει με την ασφάλεια ότι δεν είμαι σπίτι μου, δεν είμαι στην πόλη μου. Δεν με ξέρει κάνεις. Και με ξέρουν μόνο όσοι πρέπει. Η Θεσσαλονίκη είναι το μέρος που γνώρισα τον πιο αγαπημένο μου φίλο. Της το χρωστάω αυτό. Επίσης εκεί γνώρισα τον Αντρέα Βουτσινά, που ακόμη τον κρατάω μέσα μου σαν φυλαχτό.
* Η Θεσσαλονίκη έχει μια ατμόσφαιρα ανεπανάληπτη, κινηματογραφική. Έχω ακούσει φανταστικές μουσικές και έχω χαθεί ολόκληρες μέρες στα Φεστιβαλ Κνηματογράφου μέσα σε σύμπαντα άλλα. Μου λείπει. Βρίσκω διάφορους λόγους για να ανέβω! Ο πιο σημαντικός είναι το βαφτιστήρι μου! Ένα φανταστικό πλάσμα που κάνει βιολί στην Άνω Πόλη! Και πάω μαζί του για να θυμηθώ πως ήμουν τότε στα 20 που περπατούσα στην Άνω Πόλη με τη σιγουριά πως θα κατακτήσω τον κόσμο.
* Στο All4fun πάνω απ’ όλα μου αρέσει ο Κυριάκος. Που με την συνέπεια του και την προσωπική του συνεχή εμπλοκή αισθάνομαι πως, για κάποιον δικό του ιδιαίτερο και παράξενο λόγο, αγαπάει το θέατρο και τους ανθρώπους του…
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 3/11/2020
