37.3 C
Athens
Πέμπτη, 13 Ιουνίου, 2024

Το πρόσωπο της εβδομάδας: Ελεάννα Φινοκαλιώτη – Ηθοποιός / Τραγουδίστρια

Η επιθυμία της για επικοινωνία την έφερε από μικρή στο θέατρο. Στήνοντας, μάλιστα, την πρώτη της σκηνή στην εκκλησία μιας αυλής στη Νεάπολη της Κρήτης.

Κουβαλώντας καρέκλες από τα σπίτια της γειτονιάς χρέωνε τους θεατές με το συμβολικό ποσό των 100 δραχμών, όχι γιατί ήθελε να τους πάρει τα χρήματα, αλλά γιατί ήθελε να σέβονται τον χώρο του αυτοσχέδιου θεάτρου της.

Η Ελεάννα Φινοκαλιώτη ήταν μόλις 5 ετών, όταν άρχισε να παίζει, δημιουργώντας η ίδια τις δικές της ιστορίες. Ιστορίες, που τις λέει πλέον είτε ως ηθοποιός, είτε ως τραγουδίστρια.

Η φετινή σεζόν τη βρίσκει σ’ ένα φουλ πρόγραμμα, συμμετέχοντας σε δύο παραστάσεις (“Χτυποκάρδια στα Θρανία” σε σκηνοθεσία Λάκη Λαζόπουλου και “Η Παναγία των Παρισίων” σε σκηνοθεσία της Σοφίας Σπυράτου), όμως η ίδια το απολαμβάνει, καθώς της αρέσει να είναι πάντα σε εγρήγορση, διατηρώντας τον ίδιο ενθουσιασμό μ’ εκείνο το μικρό κορίτσι της Νεάπολης…

* Αν πρέπει να ανακαλέσω πως προέκυψε  η ενασχόληση μου με το θέατρο θα πρέπει να γυρίσω πίσω σε μια πρώιμη ηλικία, σαν ανάγκη επικοινωνίας στα τότε παιδικά μου χρόνια. Θυμάμαι είχαμε μόλις μετακομίσει Κρήτη με τους δικούς μου, θα ήμουν γύρω στα πέντε και μέσα στο σπίτι υπήρχε μοναξιά και εγκλεισμός. Aτέλειωτες ώρες ώσπου να επιστρέψουν οι δικοί μου.

* Άρχισα λοιπόν να γράφω τις πρώτες μου ιστορίες και να παίζω (όλους..!) τους ρόλους. Απέναντι από το σπίτι του πατέρα μου στη Νεάπολη υπήρχε (και υπάρχει ακόμα!) μια εκκλησία στην αυλή της οποίας είχα στήσει την πρώτη θεατρική σκηνή. Κουβαλούσα –θυμάμαι- τις καρέκλες από τα σπίτια της γειτονιάς και χρέωνα ένα 100άρικο την είσοδο!  Τους έλεγα «Δεν είναι για κέρδος αλλά για να σέβεστε το χώρο που μπαίνετε!» Αργότερα πολύ κατάλαβα τη σημασία αυτής της παιδικής κίνησης.

Eleana Finokalioti5.jpg

* Το μικρόβιο του τραγουδιού το κόλλησα από τον πατέρα μου, ο οποίος πέρα από αυτοδίδαχτος στην κιθάρα ήταν για ένα διάστημα ψάλτης. Τραγουδούσαμε συνέχεια,όπου και όποτε βρισκόμασταν. Ε και μου μεινε το κουσούρι από τότε..     

* Το θέατρο και η μουσική είναι τέχνες τόσο αλληλένδετες, που δε μπόρεσα ποτέ και ούτε τώρα μπορώ να τις διαχωρίσω. Συνήθως μετά από ένα live ο κόσμος θα με ρωτήσει αν ασχολούμαι με το θέατρο και τούμπαλιν. Θυμάμαι κάποια στιγμή στο θέατρο έναν  τεχνικό μας μετά από πρόβα να με πλησιάζει και να με ρωτάει «Ελεάννα, υπάρχει κάποια ώρα της μέρας που να μην τραγουδάς;»

* Τι είναι για μένα το θέατρο, η μουσική..το ίδιο και το αυτό…  Είναι ανάγκη. Ανάγκη σύνδεσης και επικοινωνίας με κάτι που είναι πέρα από μας. Ένα ταξίδι, τη στιγμή που συμβαίνει σαν είδος ιεροτελεστίας. Είναι σαν αυτή την κορδέλα τη φανταιζί, που αναφέρει ο Σκαρίμπας στη Φαντασία, που «μας τραβάει έξω από την τρικυμία αυτού του κόσμου». Μέσα εκεί είμαι απλά ελεύθερη. Το μόνο που έχω να σκεφτώ είναι η ιστορία που θέλω να πω. Είτε αυτή συνοδεύεται από νότες, είτε όχι.

901384_10151526575682367_35003432_o.jpg

* Επιλογή είναι και το να είσαι καλλιτέχνης αυτό το διάστημα. Σε καιρούς που η επαγγελματική αποκατάσταση έχει γίνει αρκετά δύσκολη, διαισθάνομαι μια ροπή, μια τάση να επαναπροσδιοριστούν οι αξίες σε ατομικό επίπεδο πρωτίστως. Να τα τοποθετήσουμε όλα στο τραπέζι ξανά και να προσδιορίσουμε τι έχουμε. Νομίζω και αυτό που εισπράττω είναι ότι η επαγγελματική αποκατάσταση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με μια καλύτερη κοινωνία με αξίες και ιδανικά.  Όταν νοσεί το ένα νοσεί και το άλλο. Η κοινωνική κρίση προυπήρξε της επαγγελματικής. 

* Δυστυχώς για όσο μας απασχολεί μόνο η επαγγελματική αποκατάσταση θα είμαστε κλεισμένοι στο εγώ μας, παύοντας να είμαστε μέρος του συνόλου,  να δρούμε παραγωγικά για μας και τους άλλους, οδηγούμενοι σε βασικές αξίες και ιδανικά. Το επάγγελμά μας πάντα νοσούσε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Γνωρίζεις μπαίνοντας σε αυτό τις δυσκολίες που ενυπάρχουν. Οπότε όταν ήρθε η κρίση ήρθε για όλους και μας έβαλε σ’ έναν κοινό παρονομαστή όπου καλεστήκαμε να επιλέξουμε. Κάποιοι άλλαξαν επάγγελμα, κάποιοι το έκαναν ιστορία και το είπαν, κάποιοι άλλοι απλά συνέχισαν. Δεν είναι το μέλημά μας οι απαντήσεις αυτές καθαυτές αλλά η τριβή μας σε νέα ερωτήματα και εμπόδια. Και είναι μαγικό να ξεπερνάς τα εμπόδια. Με το όποιο κόστος. Είναι σαν το ξημέρωμα μιας νέας μέρας.

48404249_1984856251598713_8181269140980367360_n.jpg

* Δεν είναι στόχος να δίνει απαντήσεις η τέχνη σε όποια της μορφή. Τέχνη είναι και ο τρόπος που μια καλή μαγείρισσα μαγειρεύει ή σερβίρει ένα φαγητό. Το πόσο σε επηρεάζει ή σε μεταποπίζει αφορά όχι μόνο τον εκφραστή, αλλά κυρίως αυτόν που είναι ο δέκτης. Το ερώτημα είναι ποιος ακούει και πως αφουγκράζεται τα ερεθίσματα που απλόχερα εκφράζονται. Και να έδινε απαντήσεις το ερώτημα είναι ποιός ακούει και πόσο είναι ανοιχτός και έτοιμος να ακούσει, ν’ αναλάβει ευθύνη και τελικά έστω και λίγο να επηρεαστεί από αυτό που είδε, άκουσε. Είτε ηθελημένα είτε όχι κάποιες φορές δίνει αν όχι λύσεις, παίρνει θέση προς μια κατεύθυνση ακόμα και αν αυτή η κατεύθυνση είναι ο δρόμος της ουτοπίας. 

* Πιστεύω στη δύναμη της τέχνης εκείνη τη στιγμή που μεταγγίζεται κάτι άυλα στο υποσυνειδήτο του θεατή και τον ταξιδεύει όπου.. Σαν τα παραμύθια που ακούγαμε παιδιά. Μας έδιναν απαντήσεις; Ίσα-ίσα νέα ερωτήματα αλλά προς έναν κόσμο νέο. Απλώνω τα χέρια μου πιο μακρυά από εκεί που φτάνω. Διαφορετικά τι τον θέλω τον παράδεισο; 

Eleana Finokalioti10.jpg

* Φέτος συμμετέχω σε δυο παραστάσεις, διαφορετικές αρκετά η μια από την άλλη. Η μια είναι τα «Χτυποκάρδια στα θρανία» του Αλέκου Σακελλάριου, σε σκηνοθεσία Λάκη Λαζόπουλου και η άλλη η «Παναγία των Παρισίων» του Βίκτωρος Ουγκώ, σε απόδοση Στρατή Πασχάλη και σκηνοθεσία Σοφίας Σπυράτου.  Στα Χτυποκάρδια του Σακελλάριου υποδύομαι την Αλμάνη, μια από τις συμμαθήτριες της Λίζας. Είναι μια μαθήτρια της ογδόης που μου θυμίζει σε αρκετά σημεία εμένα, ένα κορίτσι ανέμελο, έξω καρδιά, με την κιθάρα μονίμως ανά χείρας, που έχει οπουδήποτε αλλού το μυαλό της παρά στο μάθημα. Τον απολάμβάνω αυτόν το ρόλο και περνάω υπέροχα στην τάξη μας. 

* Στην Παναγία των Παρισίων υποδύομαι τη Μυλωνού, μια από τις γυναίκες του πλήθους, που δε διστάζουν ν’ απαξιώσουν και να καταδικάσουν το διαφορετικό και να το εκφράσουν με λεκτική και σωματική βία. Απέχω έτη φωτός από τέτοιο χαρακτήρα, αλλά είναι μαγικό να μπαίνεις έστω και για λίγο στη θέση ανθρώπων που έξω από τη σκηνή δεν ασπάζεσαι. Γιατί μέσα από τη δουλειά μας ανακαλύπτουμε πλευρές δικές μας που δε γνωρίζαμε.

* Η ανταπόκριση του κόσμου είναι μεγάλη και στα δύο, παρότι πρόκειται για ετερόκλητα εντελώς έργα. Ο κόσμος που έρχεται στα Χτυποκάρδια μεταφέρεται αυτόματα σε μια άλλη εποχή με αναμνήσεις που έχουν καταχωρηθεί στο DNA του, ξεχνάει την καθημερινότητά του μέσα στα ξένοιαστα γέλια της ογδόης –μιας τάξης της εποχής-  και αφήνεται ξανά στο «έρως ανίκατε μάχαν». Θυμάμαι τον σκηνοθέτη μας Λάκη Λαζόπουλο να μας λέει στις πρόβες για τη δύναμη που έχουν οι ποδιές των κοριτσιών όταν απαθανατίζονται στο φακό και πως είναι αρκετός ο κόσμος που λαχταρά να έρθει για να πάρει τη μυρωδιά εκείνης της εποχής.  Στην Παναγία των Παρισίων παρότι παιδική παράσταση δεν προορίζεται μόνο για παιδιά.  

Eleana Finokalioti8.jpg

* Είναι ένα εξαιρετικό έργο γραμμένο την εποχή του ρομαντισμού, ένα κλασσικό παραμύθι με βασικό θέμα αυτό της διαφορετικότητας. Και οι δυο συνεργασίες προέκυψαν κατόπιν ακρόασης και οφείλω να ομολογήσω πως υπήρξα τυχερή καθώς  ήταν αρμονική με όλους τους συντελεστές, υπέροχοι άνθρωποι με αγάπη,μεράκι για αυτό που κάνουν και υπομονή.

* Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στον κινηματογράφο και κάθε φορά που δουλεύω με κινηματογραφιστές  θαυμάζω τον τρόπο που λειτουργούν. υπάρχει μια δυνατή γροθιά συνεργατών στο σινεμά, σφιχτά ενωμένοι, μια πραγματική ομάδα. Θυμάμαι την πρώτη μου απόπειρα πριν χρόνια για την εργασία ενός φοιτητή σκηνοθεσίας, όπου ο ρόλος μου ήταν μιας κακοποιημένης γυναίκας. Θυμάμαι ακόμα την ένταση της σκηνής. Λίγο πριν τη λήψη έσβησαν τα φώτα, ωστόσο εμείς είχαμε ξεκινήσει έναν αυτοσχεδιαμό και με το που ακούσαμε κλακέτα, ξεκινήσαμε κανονικά τη σκηνή. Μέχρι τέλος χωρίς να ξέρουμε ότι δεν υπήρχαν όλα τα φώτα. Όμως είχε τέτοια ένταση η σκηνή που κρατήθηκε παρόλα αυτά στο τελικό μοντάζ και ξεχώρισε σαν η πιο δυνατή σκηνή κι ας ήταν στο ημίφως. 

* Φέτος είχα την χαρά να συμμετέχω στην μεγάλου μήκους ταινία του Στηβ Κρικρή «The Waiter» με πρωταγωνιστές τους  Άρη Σερβετάλη και Γιάννη Στάνκογλου. Εγώ υποδύθηκα σε μερικές σκηνές τη Τζένη Βάνου, σαν κάτι που είναι και δεν είναι αληθινό, ένα παιχνίδι του μυαλού του ήρωα. Ήταν μεγάλη η χαρά μου όταν βρέθηκα στο κόκκινα καθίσματα την ημέρα της πρεμιέρας  στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και αγωνιούσα να δω το αποτέλεσμα μας. Κυριολεκτικά καρδιοχτυπούσα. Χαίρομαι πολύ και για τα βραβεία που έχει ήδη πάρει αλλά και για το τελικό αποτέλεσμα. Τώρα την αναμένουμε στις αίθουσες της Αθήνας.

Eleana Finokalioti6.jpg

* Η τηλεοπτική μου εμπειρία είναι πολύ μικρή.  Οπότε δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια, αλλά μπορώ να θυμηθώ μια ιστορία. Ήμουν ακόμα στη δραματική σχολή και με φώναξε ξαφνικά μια φίλη του βοηθού σκηνοθέτη. Ήταν για δυο επεισόδια  στα «Μαύρα Μεσάνυχτα», όπου έκανα ένα από τα φρικιά φίλους της Πένυς. Τα γυρίσαματα εκείνων των σκηνών ήταν στο Μετς έξω από το σπίτι του Νίκου Κούνδουρου, ο οποίος μας είχε παραχωρήσει ένα δωμάτιο για ν’ αλλάζουμε. Σε αυτό το δωμάτιο ήταν όλα τα έργα του, όλη η ζωή του. Θυμάμαι πως είχα πάθει σοκ με τον τρόπο που ζωγράφιζε. 

* Το γράψιμο είναι το καταφύγιό μου. Στις δύσκολες στιγμές πιάνω μολύβι και χαρτί. Είναι η διέξοδος μου, εκεί ολα επιτρέπονται και δεν μπαίνουν όρια. Όσα γράφω τα φυλάω, επιστρέφω, διορθώνω, τα ξανακοιτάζω μεγαλώνοντας, κάποια παίρνουν μορφή, κάποια παραμένουν ημιτελή. Σίγουρα κάποια στιγμή θα ήθελα να τα συγκεντρώσω και να προκύψει κάτι, αλλά αυτό το αφήνω να το φέρει ο χρόνος.  Σχετικά με το κομμάτι της σκηνοθεσίας, θεωρώ πως απαιτεί πολλά έτη εμπειρίες, ώρες πτήσης στη σκηνή, μελέτης και παρατήρησης πριν καταθέσεις κάτι. Υπήρξε ωστόσο κάποτε η στιγμή που το έκανα, κατ’ ανάγκη  και απλά βούτηξα σε αυτό.

Eleana Finokalioti3.jpg

* Ήταν ένα καλοκαίρι όπου είχα κατέβει για διακοπές στην Κρήτη. Συνέβη μια αναποδιά με το σκηνοθέτη που είχε αναλάβει το θεατρικό μέρος στο εργαστήρι το “Ρόδον”, ένα εργαστήρι έκαφρασης που δημιούργησα με τη μητέρα μου στον Άγιο Νικόλαο, κι έτσι έπεσα στα βαθιά αφού η παράσταση των παιδιών έπρεπε να ανέβει στο τέλος του έτους και κατέληξα στα 19 να σκηνοθετώ την πρώτη παράσταση την «Τελετή» του Παύλου Μάτεση. Ήταν ένα απίστευτο ταξίδι και μάθημα τυτόχρονα  να καλείσαι να καθοδηγήσεις. Μαθαίνεις μέσα από αυτό, παρατηρείς, ωριμάζεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα το αναλάμβανα ξανά, εκτός κι αν είχα τη διακαή επιθυμία να πω μια ιστορία με έναν πολύ πολύ ειδικό τρόπο..

* Ο χορός για μένα είναι η απόλυτη απελευθέρωση. Νιώθω πως όταν χορευώ σταματά ο χρόνος- χορεύω ίσον χάνομαι. Από μικρή ηλικία ξεκίνησα μπαλέτο και σύγχρονο, κι ακόμα συνεχίζω όταν το πρόγραμμα το επιτρέπει. Στο αθλητικό κομμάτι προσπαθώ ν’ ασκούμαι μέσα από συγκεκριμένες τεχνικές σε κάποια είδη χορού, ώστε το σώμα να είναι δυνατό και σε εγρήγορση.

* Μία από τις δουλειές που έχω ξεχωρίσει για πολλούς λόγους και πάντα τη νοσταλγώ είναι αυτή του Μίκη Θεοδωράκη («Ποιός τη ζωή μου»), σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, διότι εκτός από τους εξαιρετικούς συνεργάτες με τους οποίους είχα την τύχη να δουλέψω. Συνάντησα τον ίδιο  και τον είδα πως αντιδρούσε τη στιγμή που έβλεπε τη ζωή του να περνά μπροστά από τα μάτια του. Σκέφτηκα τότε τη βαρύτητα των πράξεων μας στο πέρασμα του χρόνου και όχι με τη έννοια του Νίτσε. Δε θα μπορούσα να μην ξεχωρίσω επίσης τη συμμετοχή μου στο Cabaret του Σωτήρη Χατζάκη, γιατί εκτός του ότι ήταν το πρώτο original Broadway score που πήρα μέρος, ήταν και είναι και το πιο αγαπημένο μου. Αυτό που είχω δει κατ’επανάληψη πάνω από 25 φορές (μπορεί να λέω και λίγες..!) κυρίως για αυτά αξέχαστα μάτια της Λάιζα. Τέλος μια ακόμη συνεργασία που ξεχωρίζω είναι αυτή φέτος με τη Σοφία Σπυράτου, όπου με συγκινεί και με εκφράζει ο τρόπος δουλειάς μέσα από μια ομάδα που συνεργάζονται τόσα χρόνια ώστε να είναι πια μια οικογένεια. Αυτός ο τρόπος με αφορά, αυτού του είδους οι συνεργασίες, όπου όλοι μαζί δημιουργούμε κάτι με τη δύναμη της γροθιάς του συνόλου.

 Eleana Finokalioti7.jpg

* Γεννήθηκα στα Μελίσσια Αττικής, αλλά μεγάλωσα  στην Κρήτη με τον Μαξ, ένα κόλεϊ. Πρώτος σταθμός η Νεάπολη ένα χωριουδάκι στο οποίο μετακομίσαμε σύντομα -και που τότε φάνταζε ερημικό στα μάτια μου μετά το βουητό της μεγαλούπολης- κι έπειτα ο Άγιος Νικόλαος. Ο κέδρος,το θυμάρι, η ελιά, η πέτρα΄ η Κρήτη που έχει απομείνει μέσα μου. Η Κρήτη για μένα είναι ανάσα. Είναι το πρώτο κοίταγμα στον ουρανό της, που μου αρκεί για να ανοίξει η ψυχή μου. Είναι το μέρος που με αποφορτίζει, με καθαρίζει και μου δίνει ενέργεια καθαρή. Για μεγάλα διαστήματα ωστόσο ζούσα και στη Ρόδο με γιαγιά, παππού, ξαδέρφες και θείες.  Εκεί, τα σπίτια έσμιγαν γύρω-γύρω από μια μεγάλη αυλή. Αυτή η αυλή ήταν η ψυχή μου,τα παιχνίδια και οι αναμνήσεις μου. Σε όλα αυτά τα πέρα δόθε οφείλω την αίσθηση που με κυνηγά,  «όπου γης και πατρίς».

* Αν μου αρέσει κάτι στην είναι η διαφορετικότητα που συναντάς και η ιστορία της. Λατρεύω τα σοκάκια και τις γειτονιές της Πλάκας και ψoφάω για μια βόλτα στην Αρεοπαγίτου την ώρα του δειλινού. Αυτό που δε μου αρέσει είναι το γκρι και υπάρχει μπόλικο στην Αθήνα. Και όχι μόνο στις μεσοτοιχίες των κτιρίων, αλλά κυρίως στους ανθρώπους της μέσα τους. Και δεν αντέχω το καυσαέριο όταν το εισπνέω αλλά και όταν ποτίζει το μυαλό…

48378362_1984855964932075_5000623241547481088_n.jpg

* Αυτό που μου αρέσει πολύ στο Αll4fun είναι που απαρτίζεται από νέους ανθρωπους, που κοπιάζουν με μεράκι και χαρά για το θέατρο και τους ανθρώπους του. Και εμπιστεύονται εξίσου νέους, δίνοντάς τους βήμα να μιλήσουν για τις ιστορίες τους. Πάντα μου άρεσε να διαβάζω αυτή τη στήλη ακριβώς για αυτό. Για να μαθαίνω νέες ιστορίες…

& Αναλυτικές πληροφορίες για τα “Χτυποκάρδια στα θρανία” ΕΔΩ:

&& & Αναλυτικές πληροφορίες για την “Παναγία των Παρισίων” ΕΔΩ:

Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 19/12/2018

Eleana Finokalioti9.jpg

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα