* H υποκριτική προέκυψε στα 20 μου περίπου, όταν άρχισα να νιώθω μία αποξένωση στο πανεπιστήμιο και ήθελα ν’ ασχοληθώ με την τέχνη. Ένιωθα ότι πρέπει να κάνω κάτι καλλιτεχνικό. Ασχολιόμουν με τη μουσική από παλιά, επειδή πήγαινα σε μουσικό σχολείο, αλλά μου φαινόταν αδιανόητο και το φοβόμουν το να γίνω μουσικός, οπότε δοκίμασα το θέατρο και μου ταίριαξε πάρα πολύ. Έκανα μαθήματα προετοιμασίας με τον Κωστή Μπερικόπουλο ο οποίος με μάγεψε και με εισήγαγε στο κόσμο της υποκριτικής με πολλή αγάπη. Τώρα ευτυχώς έχω την τύχη να συνδυάζω και τη μουσική στη δουλειά μου.
* Υποκριτική για μένα σημαίνει τέχνη, σημαίνει δουλειά, σημαίνει έκφραση, σημαίνει διάβασμα, ωραίο διάβασμα και σημαίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του ανθρώπου.
* Η αλήθεια είναι ότι είμαι πολύ φορτισμένος με το θέμα πως αντιμετωπίζεται ένας καλλιτέχνης στην Ελλάδα του σήμερα. Θεωρώ ότι οι καλλιτέχνες στην Ελλάδα πολλές φορές αντιμετωπίζονται ως χομπίστες, αισθάνομαι μια υποτίμηση και συχνά από παραγωγούς ειδικά σε σχέση με νέους η με όχι «γνωστούς» συναδέλφους. Δουλεύουμε πάρα πολύ, το ξέρω από τους συναδέλφους και από τον εαυτό μου, αυτή η δουλειά μας απασχολεί όλη την ημέρα και πάλι πολλοί από μας δυσκολευόμαστε να τα βγάλουμε πέρα οικονομικά.
* Το θέατρο, το σινεμά και γενικά οι παραστατικές τέχνες είναι μία ανάγκη. Μια κοινωνία χωρίς θέατρο, μουσική, σινεμά, λογοτεχνία είναι μια κόλαση. Αισιοδοξία μου προκαλεί το φιλότιμο και η αλληλεγγύη που συναντώ στους νέους συναδερφους και το γεγονός πως είναι πολύ πιο γειωμένοι σε σχέση με τη δουλειά. Έχουν απομυθοποιήσει πράγματα και έχουν βάλει περισσότερα όρια. Ρέπουμε σε πιο υγιείς πρακτικές της δουλειάς.
* Μόλις τελειώσαμε με την παράσταση “Σκίτσο 3: το χρονικό μιας εξημέρωσης” σε σκηνοθεσία Σταυρούλας Σιάμου και ξεκινάμε πρόβες με το Μιχάλη Πητίδη. Και πραγματικά ό,τι ξέρετε για το τι θα κάνουμε και τι να περιμενετε τα ιδια ξέρω και εγώ. Πάντως θα είναι κατι καλό, αυτό μπορώ να το πω με σιγουριά, γνωρίζοντας τον Μιχάλη.
* Αυτό που συμβαίνει φέτος στην πειραματική του Εθνικού Θεάτρου είναι πολύ ενδιαφέρον, διότι ο θίασος είναι σταθερός και έρχονται σκηνοθέτες ετεροκλητοι και δουλευουν με τη ομαδα. Είναι όλοι πολύ ωραίοι καλλιτέχνες, ιδιαίτεροι ο καθένας με τον δικό του μοναδικό τρόπο και αυτού του είδους η ζύμωση έχει κάτι να πει. Θα πρότεινα στους θεατες να δούν τις «παραστάσεις» διότι είναι είναι « σκίτσα» πράγμα που σημαίνει ότι εμείς, δουλεύουμε ένα μήνα και παρουσιάζουμε μια δουλειά in progress η οποία αφήνει στον θεατή τον χώρο να στοχαστεί, να φανταστεί και να ψάξει μαζί μας τις απαντήσεις.
* Μέχρι στιγμής στα δύο «σκίτσα» που έχουμε κάνει αλλά και στην διαρκή ανοιχτή πρόβα κάνουμε δουλειά συνόλου οπότε δεν έχουμε ακριβώς ρόλους. Μπορώ να πω όμως ότι στο σκίτσο 3 με τη Σταυρούλα Σιάμου βάσισα τον δικό μου ρόλο και την συμπεριφορά μου σκηνικά, πάνω στο χαρακτήρα από το θείο τραγί του Γιάννη Σκαρίμπα. Μπορώ να καταλάβω πολυ και να συναισθανθώ τον χαρακτήρα αυτόν και εντοπίζω κοινά στοιχεία. Πιστεύω αν άφηνα και εγώ όλα τα αναγκαία προσωπεία που φοράει κανεις για να μπορεί να είναι ένα ενεργό μέλος του συστήματος θα μοιάζαμε πάρα πολύ.
* Έχω κάνει τηλεόραση, και θα ξανακάνω. Στα γυρίσματα περνάμε πολύ ωραία είναι ένας διαφορετικός τρόπος δουλειας, είναι πολύ κουραστικός αλλά είναι κι αυτός απολαυστικός. Από ρόλους που ξεχωρίζω είναι ο Δημητρός που είχα κάνει στη σειρά “Η παραλία” στην ΕΡΤ.
* Θεατρικά δεν γράφω, ούτε λογοτεχνικά, ενίοτε ομως γράφω ποιήματα. Θα ήθελα πολύ να δοκιμάσω την σκηνοθεσία και να ασχοληθώ με αυτήν. Έχω στο μυαλό μου κάποιες ιδέες οι οποίες μαγειρεύονται, ελπίζω στο μέλλον να γίνουν πράξη. Η μουσική είναι μέσα στη ζωή μου από πολύ μικρή ηλικία και μ’ αρέσει να παίζω, να τζαμάρω ή και να συνθέτω. Ωστοσο σχέση που έχω μαζί της λίγο περίεργη και δεν ξέρω αν μπορώ να την εξηγήσω γραπτώς.
* Αθλητισμό κάνω από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Πάρα πολλά, από ενόργανη, κολύμβηση, ποδόσφαιρο, πολεμικές τέχνες κ.α οπότε έχω μια σχέση με το σώμα μου καλή. Απο χορό έχω κάνει λίγο μπρέικντάνς όταν ήμουνα στο γυμνασιο. Έχω μια εξοικείωση με τα ακροβατικα και ότι άλλο έχω κάνει ηταν στη σχολή και στη δουλειά. Τέλος και τα δύο τελευταία σκίτσα που κάναμε στην πειραματική ήτανε βασισμένα στο σωματικό θέατρο και στον χορο.
* Η αλήθεια είναι ότι τα χρόνια στη σχολή ήταν τόσο πυκνά που πραγματικά θυμάμαι πράγματα αλλά πιστεύω ότι έχω ξεχάσει και πάρα πολλά. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι ήτανε τα πιο έντονα και χρήσιμα χρόνια για μένα και είμαι πολύ ευγνώμων για πάρα πολλά πράγματα και πάρα πολλούς ανθρώπους που με ενέπνευσαν.
* Θυμάμαι κούραση, θυμάμαι άγχος, θυμάμαι αστεία σκηνικά που ήταν πολλά. Αν μου λείπει κάτι νομίζω είναι αυτή η ξεγνοιασιά, το ότι ασχολούμασταν έτσι με πάρα πολύ ωραία υλικά της παγκόσμιας δραματουργίας, είχαμε συνέχεια πράγματα να ψάξουμε, να ασχοληθούμε να διαβάσουμε, Να κάνουμε πρόβες, να κάνουμε λάθη να δοκιμάζουμε, να μαθαίνουμε. Εχω συνεργαστεί με συμμαθητές μου και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό, και πιστεύω ότι θα συμβαίνει συχνά αυτό στο μέλλον, το θελω πολυ. Είναι ένα δώρο η βιογραφία που έχουμε και δίνει πάρα πολλά στη σκηνή.
* Η καθεμία από τις μέχρι τώρα συνεργασίες μου έχει τη μαγεία της πιστεύω και από όλες πήρα πάρα πολλά. Σίγουρα ξεχωρίζω την πρώτη, κάναμε την Χάιντι στο εθνικό θέατρο σε σκηνοθεσία Ιούς Βουλγαρακη με μία υπέροχη ομάδα. Ήταν η πρώτη μου δουλειά και είχαμε ταιριάξει όλοι φοβερά, πράγμα που έκανε τη δουλειά να μοιάζει με πολύ δημιουργικό παιχνίδι. Πάντως θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό Και είμαι τρομερά ευγνώμων για τις συνεργασίες μου. Τώρα στην πειραματική συνεργάζομαι με ανθρώπους που θαυμάζω πολυ, και παίρνω πάρα πολλά.
* Μ’ αρέσουν πολύ οι Γερμανοί συγγραφείς, ο Μπέκετ, μαρέσει πολυ ο Τσέχωφ αλλά έχω δύο ρόλους που θα ήθελα οπωσδήποτε να κάνω κάποια στιγμή στη δουλειά, από όταν μπήκα στη σχολή. Ο ένας είναι ο Άμλετ του Γουίλιαμ Σαίξπηρ και ο άλλος είναι ο Τρέπλιεφ από τον Γλάρο του Τσέχωφ.
* Πολλές φορές έχει τύχει να ασχοληθώ με τα μουσικά σε παραστάσεις που παίζω ή και σε παραστάσεις που δεν παίζω και αυτό θεωρώ ότι είναι πολύ χρήσιμο για έναν καλλιτέχνη να μπορεί να μπαίνει και σε άλλα ποστα. Προσωπικά με γειώνει και με κανει να εχω καλυτερη εικονα της δουλειάς. Οι καλλιτέχνικοί συντελεστές που ειναι πισω απο τη σκηνη ειναι τρομερά χρήσιμοι για ολους μας και μπορούν να απογειώσουν ενα εργο. Είναι ομαδικό σπορ άλλωστε και πιστεύω ότι χωρίς αυτούς δε γίνεται.
* Η κεντρική φωτό της συνέντευξης είναι της Ελίνας Γιουνανλή.
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 3/2/2026
