Αγαπητό Dt,
Τις προάλλες είχα βγει μια βόλτα με τον κολλητό μου και καθώς περπατάγαμε στο πεζοδρόμιο βλέπουμε έναν κύριο με ένα λευκό σκυλί να περπατάνε και αυτοί με κατεύθυνση προς τα εμάς. Στα 4 μέτρα πριν συναντηθούμε ο κολλητός μου με σπρώχνει προς τα μέσα για να δώσουμε προτεραιότητα στον κύριο με το σκυλάκο… Αφού μας προσπέρασε γυρνάμε και οι δυο και κοιτάμε πίσω μας τον κύριο, όπου βλέπουμε το εξής σκηνικό… ο σκύλος στρίβει δεξιά σε 1 μαγαζί ανεβάζει τα 2 μπροστινά του πόδια στο πρώτο σκαλοπάτι και περιμένει… ο κύριος που τον είχε δεμένο με ειδικό λουρί, καταλαβαίνει την κλίση του σώματος του σκύλου προς τα πάνω και σηκώνει το δεξί του πόδι για ανέβει στο πρώτο σκαλί ….σταματάει χαμηλώνει το χέρι του και χαϊδεύει τον σκύλο του… αυτό το χάδι Dt ήταν το μεγαλύτερο σιωπηλό «ευχαριστώ» που έχω δει ποτέ στην ζωή μου…. Ο κύριος ήταν τυφλός… και όλα αυτά έγιναν στο Λονδίνο… Στην Ελλάδα ποτέ… γιατί απλά οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες δε κυκλοφορούν…
Το παραπάνω email γράφτηκε με μουσική παρέα από Asaga – Berline, και έτσι θα πρέπει να διαβαστεί…
Πολύ συγκινητική και αληθινή η ιστορία σου. Είναι γεγονός ότι στο εξωτερικό οι πολίτες είναι πολύ πιο ευαισθητοποιημένοι σε θέματα ατόμων με αναπηρία. Η αλήθεια είναι ότι το έχω σκεφτεί και ποτέ δε βρίσκω ακριβώς το λόγο. Άτομα με ειδικές ανάγκες υπάρχουν παντού και, ως εκ τούτου, κάθε “πολιτισμένη” κοινωνία θα έπρεπε να είναι εξοικειωμένη και φιλική προς δαύτους. Και δεν εννοώ να συμπεριφέρεται σε τέτοια άτομα ως UFO που έχουν προσγειωθεί από άλλον πλανήτη, απλά να σέβεται την ιδιαιτερότητα του καθενός. Πιστεύω πραγματικά ότι η κατάσταση που επικρατεί στην πρωτεύουσα δεν είναι ενδεικτική του τι συμβαίνει σε όλη τη χώρα. Σε πιο μικρές κοινωνίες υπάρχει περισσότερη ανθρωπιά που στην Αθήνα δυστυχώς χάνεται πίσω από την απρόσωπη συνύπαρξη περαστικών ανθρώπων.
Σε κάθε περίπτωση, πρέπει επιτέλους να προκόψουμε και σε αυτόν τον τομέα. Να σεβόμαστε τις ράμπες αναπήρων ακόμη και αν αυτό σημαίνει 10 κύκλους παραπάνω εις αναζήτηση θέσης πάρκινγκ, να μη σιχτιρίζουμε για τα ειδικά πλακάκια που έχουν τοποθετηθεί -ανεπιτυχώς μεν- στα πεζοδρόμια, να πάψουν να παρκάρουν οι μηχανές στα πεζοδρόμια και γενικά ο Έλληνας να περάσει από το “εγώ” στο “εμείς”.
Και επί τη ευκαιρία θα παραθέσω και τον προσωπικό μου πόνο. Πληζ μην βλέπετε/ενισχύετε γνωστή (δυστυχώς) τηλεοπτική περσόνα που έχει ως αντικείμενο καριέρας να γελοιοποιεί/εξευτελίζει ανθρώπους με στερήσεις νοητικής κυρίως φύσεως. Δεν είναι αστείο, δεν είναι για γέλια και δεν είναι κάτι που θα θέλατε να δείτε να συμβαίνει σε κάποιον “δικό” σας.
PS1: τα σιωπηλά ευχαριστώ είναι πάντα τα μεγαλύτερα σε σημείο που η ίδια η λέξη δε μπορεί να τα περιγράψει επαρκώς!
PS2: δε μου αρέσουν οι υποδείξεις αλλά θα κάνω μια εξαίρεση για ‘σένα και θα το ακούσω…
