Προερχόμενη από τον εκπαιδευτικό κλάδο, συγκινούμαι ιδιαίτερα όταν βλέπω κάθε χρόνο εξαίρετους συνάδελφους, αυτούς τους δύσκολους καιρούς και ακόμη δυσκολότερους για την τέχνη και το θέατρο, χωρίς καμία ενίσχυση από την πολιτεία, να προσπαθούν να εμφυσήσουν στα παιδιά την αγάπη για το θέατρο.
Σαφώς και δεν αναφέρομαι σε τμήματα προσχολικής και νηπιακής ηλικίας, στις οποίες αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι εορτών αλλά σε κείνες τις ηλικίες τις δύσκολες, του Λυκείου, που οι μαθητές νιώθουν την πίεση των εξετάσεων, την αγωνία της εισόδου τους στο πανεπιστήμιο, το άγχος τους για την έξοδο στην κοινωνία. Και όμως, υπάρχουν εκείνοι οι καθηγητές που εμπνέουν τα παιδιά και τους δίνουν την ανάσα της απόδρασης μέσα από το θέατρο.
Από τις πολλές σχολικές παραστάσεις που είχα τη χαρά να με καλέσουν οι συνάδελφοι και να παρακολουθήσω θα ήθελα να αναφερθώ στη θεατρική ομάδα «Ασυνήθεις Ύποπτοι» του 1ου Εσπερινού ΕΠΑΛ και 2ου ΕΚ Αιγάλεω υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Αλέξανδρου Γιάγκα. Με μεράκι, επιμονή και επαγγελματική προσέγγιση ο κος Γιάγκας και η ομάδα του, μας χάρισαν ένα εξαίρετο αποτέλεσμα επί σκηνής στον φιλόξενο χώρο του Δήμου Αιγάλεω «Ελληνικό Μολύβι».
Οι «Μικρές Ιστορίες Φόνων» είναι το τέταρτο θεατρικό έργο του Παναγιώτη Μπρατάκου, ένα σπονδυλωτό έργο με έντονα κωμικοτραγικά στοιχεία. Απαρτίζεται από μια σειρά θεατρικών μονολόγων και κάθε αφήγηση να ξεδιπλώνεται ανεξάρτητα η μια από την άλλη.
Διαδραματίζεται μέσα σε ένα κελί όπου φυλάσσεται μια πρώην δημοσιογράφος. Εκεί προσεγγίζεται από έναν νέο συγγραφέα – συνάδελφό της και την καλεί να διαβάσει το νέο του βιβλίο που αφορά αληθινές ιστορίες φόνων, ώστε στο τέλος να την πείσει να διηγηθεί τη δική της πικρή ιστορία. Η κάθε αφήγηση ξεδιπλώνεται μεμονωμένα και ανεξάρτητα, χωρίς ποτέ το ένα άτομο και η δική του αντίληψη των γεγονότων να αλληλεπιδρούν άμεσα με το άλλο.
Έτσι, κατά κάποιον τρόπο παρακολουθούμε μια σειρά από μετά θάνατον “δίκες”, όπου όμως θύμα και θύτης (ιδιότητες όχι οπωσδήποτε ξεκάθαρα περιχαραγμένες) έχουν τη δυνατότητα να απολογηθούν δίχως πια τον φόβο της κατακραυγής και της καταδίκης, να μοιραστούν την προσωπική τους αλήθεια και πιθανώς να ελαφρύνουν την ενοχή και τον στιγματισμό που τους βαραίνουν και τους κυνηγούν ως και στον τάφο, διεκδικώντας έστω κι εκ των υστέρων μια προοπτική δικαίωσης. Η επιλογή του έργου εξαιρετικά σημαντική σε μια εποχή που η απόρριψη της διαφορετικότητας έχει οδηγήσει σε θλιβερά γεγονότα.
Η θεατρική ομάδα έδωσε στο σύνολό της τον καλύτερό της εαυτό. Οι μουσικοί επί σκηνής αποτέλεσαν μια εξαιρετική σκηνοθετική πινελιά. Μια από εκείνες τις θεατρικές ερασιτεχνικές εμπειρίες που φέρουν την ελπίδα στον χώρο της εκπαίδευσης και όχι μόνο, όταν γύρω σκοτεινιάζουν όλα για τη νέα γενιά.
Αποτέλεσμα και επιβράβευση της προσπάθειάς τους ήταν η συμμετοχή και διάκρισή τους στην 9η θέση στο κορυφαίο φεστιβάλ ερασιτεχνικού θεάτρου Ν. Ορεστιάδας που διοργανώθηκε από το θεατρικό εργαστήρι «Διόνυσος» με συμμετοχή από όλη την Ελλάδα. Συγχαρητήρια σε όλους.
Θα ακολουθήσουν και επόμενα άρθρα αφιερώματα σε τέτοιες φερέλπιδες θεατρικές προσπάθειες.
Γράφει η Έλενα Γαζγαλή (φιλόλογος, με μεταπτυχιακό στη Θεατρική γραφή)
