Συγκλονίζει το βιβλίο της ηθοποιού Σοφίας Αλεξανιάν με τίτλο «Η ζωή αύριο, η ζωή χτες» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος και μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες από την κυκλοφορία του βρίσκεται στα «Πέντε προτεινόμενα βιβλία που πρέπει να διαβάσετε το 2019».
Πρόκειται για μια προσωπική μαρτυρία που έζησε η ίδια στη παιδική ηλικία των εννέα χρόνων, διαμένοντας στην εμπόλεμη ζώνη της Αμπχαζίας. Όσο κι αν φαίνεται εξωπραγματικό για τις μέρες μας να ακούμε ιστορίες πολέμου από ανθρώπους που επιβίωσαν και στέκονται ζωντανοί μπροστά μας! Στο μυαλό μας κατοικεί η εικόνα από ιστορίες που κάποιοι από εμάς ίσως, να τις έχουμε ακούσει από τους παππούδες ή τους προπαππούδες μας. Η Σοφία μας φέρνει μια παρόμοια εικόνα με νεαρούς ήρωες και με σύγχρονη ιστορία που συνέβη το 1992. Μας μιλάει η ίδια για τους λόγους που την οδήγησαν να μοιραστεί την ιστορία της με τον κόσμο και την ανάγκη της να μεταφέρει τα δικά της μηνύματα.
Για όσους επιθυμούν να ακούσουν τη συνταρακτική αυτή μαρτυρία και να γνωρίσουν από κοντά τη Σοφία Αλεξανιάν μπορούν να παραβρεθούν στην παρουσίαση του βιβλίου το Σάββατο 09 Φεβρουαρίου 2019 στις 12:00 μ.μ. στο Βιβλιότυπο Books and Beans επί της Φορμίωνος 2 Α στο Παγκράτι, όπου θα διαβαστούν αποσπάσματα από τους ηθοποιούς Ορέστη Τρίκα, Αλέξανδρο Τρανουλίδη και Αντώνη Τακτικό. Στα τραγούδια θα είναι η Ελεονόρα Μανόνα και ο Μιχάλης Κεχαγιάς, ενώ θα προλογίσει ο σκηνοθέτης Αργύρης Μάρδας.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Η ιστορία διαδραματίζεται στο Σουχούμι της Αμπχαζίας το 1992 – 1995. Ήμουν περίπου οχτώ ετών όταν για πρώτη φορά αποφάσισα να αφήσω τη φούστα της μαμάς μου και να πάω καλοκαιρινές διακοπές με τη μεγαλύτερη αδελφή μου στο βουνό Πετρόβκα. Η πρωτόγνωρη εμπειρία ενθουσιασμού είχε μοιραία εξέλιξη που δεν την περίμενε κανείς. Το ίδιο καλοκαίρι ξέσπασε ένας σκληρός πόλεμος στη χώρα (Αμπχαζία) κι εγώ έχασα κάθε ίχνος επικοινωνίας με τη μητέρα μου. Οι σκέψεις και η αγωνία αν η μητέρα μου ζούσε ή πέθανε μέσα στον πόλεμο, έγιναν ο χειρότερος εφιάλτης για τα επόμενα τρυφερά μου χρόνια. Βρέθηκα να ζω σε έναν νέο πολιτισμό και σε μια νέα φυλή ανθρώπων που μου ήταν άγνωστη μέχρι τότε, τους Πόντιους. Ο πόλεμος μεταξύ Αμπχαζίας και Γεωργίας μου πήρε τη μητέρα, τη μόρφωση, τα όνειρα, τα παιχνίδια, το γέλιο, το μητρικό σπίτι και τους φίλους μου.
Ζώντας σε έναν λάκκο για έναν μήνα, τρία μέτρα κάτω από τη γη, συνειδητοποίησα πως η ζωή χωρίς όνειρα δεν έχει κανένα νόημα ύπαρξης και καλύτερα να τελειώσει μιαν ώρα αρχύτερα. Οι αέναες κι οι ατελείωτες μάχες για την επιβίωση με απομάκρυναν ολοένα και περισσότερο από το όνειρο, που μόνο αυτό μου έδινε ζωή. «Ό,τι κι αν σου συμβεί, μη σταματήσεις να ονειρεύεσαι! Και ποιος ξέρει, μπορεί ό,τι κι αν σου συμβαίνει, να είναι όνειρο.» Οι σφαίρες μου χτύπησαν πολλές φορές την πόρτα, αλλά μια παράξενη τύχη με κρατούσε ζωντανή. Γιατί έπρεπε να φτάσω στο όνειρο που με περίμενε. Άραγε μόνο η πίστη είναι αρκετή για να ανατρέψει όλο το πεπρωμένο;
Στο βιβλίο μου αφηγούμαι σε πρώτο πρόσωπο για τον πόλεμο μεταξύ Αμπχαζίας – Γεωργίας το 1992, για τη ζωή των ανθρώπων πριν και μέσα στον πόλεμο, για τον πολιτισμό των Ποντίων καθώς και τη φυγή τους, για την προσωπική μου μαρτυρία και το βίωμα μέσα στον πόλεμο, για την επιχείρηση «Το Χρυσόμαλλο Δέρας» και για την Ελλάδα. Ένα μεγάλο προσφυγικό πλοίο, το VISCOUNTNES, που εκκένωσε όλο το χωριό τον Αύγουστο του ’93, ερημώνοντας τα πάντα. Ένα πλοίο στη Μαύρη Θάλασσα με προορισμό την Ελλάδα. Αναφέρω για τα μεγάλα προσφυγικά και μεταναστευτικά ρεύματα Ποντίων που κατέφθαναν στην Ελλάδα το 1993 – 1995, καθώς και όλη τους τη ζωή μέσα στον πόλεμο. Ανάμεσα στις σκηνές φρίκης και θανάτου παρεμβάλλονται ευτράπελες και παράδοξες σκηνές που βλέπει ένα παιδικό μυαλό και δημιουργείται ένα ανάλαφρο κλίμα. Ο λόγος είναι απλός, με ανάλαφρο χιούμορ. Περιγράφω τη ζωή πώς ήταν τότε κι όπως ένιωθαν να τη ζουν οι άνθρωποι λίγο πριν το τέλος της. Πως η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει, ακόμα και με την απειλή του θανάτου. Δε σταματάει να ερωτεύεται και να γονιμοποιεί, να ψάχνει για θησαυρό χωρίς να υπάρχουν προοπτικές καν να τον χρησιμοποιήσει. Και ο φόβος της επιβίωσης που γεννάει τα πιο ζωώδη ένστικτα.
«Η ζωή κυλάει. Ο χρόνος τρέχει. Οι άνθρωποι αλλάζουν, κάποιοι έρχονται, κάποιοι φεύγουν για πάντα. Το σώμα σου αλλάζει. Η σκέψη σου για τα πάντα αλλάζει. Μόνο η παρουσία σου μένει για κάμποσο σταθερή κι όλα γυρίζουν γύρω από σένα κι εσύ με τη σειρά σου γυρίζεις γύρω από όλα.»
Στην ιστορία τίποτα και κανείς δεν είναι σταθερός, όλοι περνούν και αφήνουν το λιθαράκι τους. Όπως συμβαίνει συχνά στη ζωή, κάποιος άνθρωπος πέρασε, μας επηρέασε και χάθηκε για πάντα, αφήνοντας κάτι πίσω του. Έτσι κι εγώ αποφάσισα να αφήσω αυτή την αυτοβιογραφία με ιστορικά στοιχεία, γραμμένη σε μυθιστορηματική μορφή που εμπεριέχει στα πρώτα κεφάλαια εγκιβωτισμένες αφηγήσεις από τα παιδικά μου χρόνια την περίοδο της ειρήνης. Μια συγκινητική και μακάβρια μαρτυρία με παιδιάστικη αφήγηση ενός χαρούμενου κοριτσιού που έγινε αγρίμι. Σαφώς μέσα υπάρχουν πολλά πρόσωπα και χαρακτήρες με τη δική τους ιστορία, που παίζουν πολύ καταλυτικό ρόλο. Και η χαμένη μητέρα που στα μισά του έργου δημιουργεί αγωνία αν θα συναντηθεί με την κόρη της ή αν ο πόλεμος θα τους χωρίσει για πάντα. Στο τέλος της ιστορίας παραθέτονται αναφορικά μαρτυρίες άγνωστων ανθρώπων που έπεσαν θύματα του ίδιου πολέμου, κάποιες είναι ονομαστικές και κάποιες όχι. Επίσης σε ξεχωριστό κεφάλαιο αναγράφονται και τα ιστορικά γεγονότα του πολέμου.
