Το πολιτιστικό κέντρο Al Mishal, ένας τους λίγους χώρους πολιτισμού που είχαν απομείνει για τους Παλαιστίνιους στη Γάζα, βομβάρδισαν στις 9 Αυγούστου τα ισραηλινά πολεμικά αεροσκάφη.
Στο κτίριο στεγάζονταν μία βιβλιοθήκη, γραφεία καλλιτεχνικών οργανισμών, αλλά και το θέατρο όπου φιλοξενούνταν οι παραγωγές του παλαιστινιακού θεατρικού οργανισμού Ashtar με έδρα τη Ραμάλα.
Η ανακοίνωση της καλλιτεχνικής διευθύντριας το θεατρικού οργανισμού Ashtar, Iman Aoun, στις 12 Αυγούστου αναφέρει:
Χάσαμε το θέατρό μας στη Γάζα.
Με μεγάλη οργή και βαθιά θλίψη ο θεατρικός οργανισμός Ashtar καταδικάζει τη βίαιη επίθεση στο Θέατρο Al Mishal της Γάζας από τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής. Αποτέλεσμα της επίθεσης ήταν η πλήρης ισοπέδωση του εξαώροφου κτιρίου όπου στεγαζόταν το θέατρο.
Το Al Mishal ήταν από το 2008 η βάση της ομάδας Ashtar στη Γάζα και είχε φιλοξενήσει πολλές θεατρικές παραγωγές της, όπως οι Μονόλογοι από τη Γάζα, ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα στη Γάζα, Χανίν, τα παιδιά του Ηρακλή και άλλα πολλά.
Οι θηριωδίες της ισραηλινής κατοχής έχουν κλιμακωθεί και δεν φαίνεται να έχουν τέλος.
Στη χώρα μας, το Θέατρο Ashtar είχε γίνει γνωστό κυρίως λόγω της συνεργασίας του με το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση. Αφορμή υπήρξαν οι Μονόλογοι από τη Γάζα, κείμενα παιδιών, 13 έως 17 ετών, που έζησαν τους βομβαρδισμούς των Ισραηλινών στη Γάζα από τον Δεκέμβριο του 2008 μέχρι τον Ιανουάριο του 2009.
Οι μονόλογοι αυτοί απασχόλησαν καθηγητές και μαθητές σε περισσότερες από 40 χώρες του κόσμου, ενώ στις 29 Νοεμβρίου 2010 παρουσιάστηκαν στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη από μαθητές όλων αυτών των χωρών.
Το πρώτο επαγγελματικό ανέβασμα των μονολόγων πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα, αρχικά στο Θέατρο Επί Κολωνώ κι έπειτα στο Θέατρο Κνωσσός, σε σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου, την περίοδο 2011-2012 από την ομάδα Familia.
Στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, η Μάνια Παπαδημητρίου είχε επισημάνει στο σημείωμά της:
Μέσα σ’ ένα κλίμα οδύνης, οργής και ανησυχίας για τα δεινά που περιμένουν και τον Έλληνα πολίτη, πιστεύοντας ότι το θέατρο δεν είναι μόνο ένα όπλο συνειδητοποίησης και αντίστασης, αλλά και τρόπος για να ερευνήσει κανείς την αλήθεια, επιλέξαμε να ακούσουμε τις φωνές παιδιών που κάνουν θέατρο σε μία πολιορκημένη πόλη. Γιατί υπήρξαμε και εμείς κάποτε παιδιά και κάναμε θέατρο κάθε Μάρτιο με θέμα την πολιορκία του δικού μας Μεσολογγίου. Πώς μπορούμε τώρα που κάτι τέτοιο γίνεται δίπλα μας να κάνουμε ότι δεν συμβαίνει; Πώς μπορούμε να κοιτάξουμε στα μάτια τους ανθρώπους που υποφέρουν όταν οι ίδιοι δεν είμαστε ικανοί ούτε να οργιστούμε αρκετά γι’ αυτό που τους συμβαίνει;
Επιμέλεια, Λουκία Σταύρου
