Η ταλαντούχα Βασιλεία Δημηνίδου σάρκωσε στο σώμα της τη Marilyn Monroe και κοινώνησε όση ψυχή μπορούσε από την ανεπανάληπτη σταρ με τη ζόρικη ζωή, την ελιά στο μάγουλο και το αμφιλεγόμενο τέλος.
Το θεατρικό έργο που έγραψε και σκηνοθέτησε, σοφά κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της, η καλλονή Βασιλεία Δημηνίδου έκανε πρεμιέρα στο Akroasis στις 24 Απριλίου, σε τόνους σχετικά χαμηλούς. Οι επόμενες παραστάσεις, στις οποίες, το όλο θέμα θα παρουσιαστεί, κρίνω, ακόμα πιο μεστωμένο και συμπαγές, είναι πολλά υποσχόμενες.
Τις εντυπώσεις ήδη κέρδισε η μίνιμαλ και αριστοκρατικήαισθητική της παράστασης που δόθηκε από την κομψή σκηνογραφία, τους έξυπνους φωτισμούς και το υπέροχο ρούχο τη πρωταγωνίστριας.
Προάστιο Μπρέντγουντ , Λος Άντζελες 5 Αυγούστου του 1962. Ενώ η είδηση για τον θάνατο της Μέριλιν Μονρόε έχει ξεκινήσει να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο με ταχύτητα, η ίδια κλεισμένη σε μια ντουλάπα με σκούπες ετοιμάζεται να δώσει την τελευταία της συνέντευξη. Οι δημοσιογράφοι και οι ρεπόρτερ έχουν ήδη αρχίσει από νωρίς να κατακλύζουν την περιοχή γύρω από το σπίτι της αλλά η μεγάλη ντίβα προτιμά την τελευταία της συνέντευξη, την πιο αληθινή, να τη δώσει στον τελευταίο της επισκέπτη, στον μοναδικό που μπορεί ίσως να αντέξει όσα έχει να πει, στο νεκρό κορμί της, το σύμβολό της, το είδωλό της… Τα παιδικά χρόνια, η εγκατάλειψη, η σχέση με τη μητέρα της, ο ανύπαρκτος πατέρας. Έτσι ξεκινά η αφήγηση που διαπερνά όλη τη ζωή της μέσα από έναν τραγικό θεατρικό μονόλογο, αλλά με δόσεις χιούμορ και χάρης , και καταλήγει σε έναν εξίσου τραγικό θάνατο τα αίτια του οποίου δε θα αποκαλυφθούν ποτέ. Αλλά δεν ήταν μόνο τραγική η ζωή της. Στον αντίποδα της μοναξιάς των εξαρτήσεων και των απογοητεύσεων, η Μέριλιν έχει αποκτήσει λάμψη, δόξα, χρήμα, διάσημους και σημαντικούς άνδρες, αλλά ποτέ δεν ευτύχησε ,ίσως επειδή ποτέ δεν κατάφερε να κάνει ένα παιδί.
Ο θάνατος εμφανίζεται, ενίοτε, ως λύτρωση μιας ζωής που ήταν τρεις και τέσσερις φορές Ζωή.
Τελικά η Μονρόε ήταν… κακομαθημένη; Ιδιότροπη; Ανασφαλής; Γενναιόδωρη; Ματαιόδοξη; Εύθραυστη; Ποια ήταν τέλος πάντων η Μέριλιν;
Ένα ωραίο απόσπασμα από το άξιο προσοχής, αν και στα σημεία υπερβολικά γλαφυρό, κείμενο της Βασιλείας Δημηνίδου ίσως και να δίνει την απάντηση:
«Τώρα ξέρω. Όλα είναι μάταια. Όλα είναι μάταια. Τώρα ξέρω. Ήθελα να ξέρω περί τίνος πρόκειται. Η ζωή. Όλα. Τώρα ξέρω. Μόνο, εδώ, για πρώτη φορά, δε νιώθω αγωνία για τίποτα. Η σιωπή του θανάτου απ’ ότι φαίνεται σέβεται τις αδυναμίες της ψυχής μου, την αφήνει ξεσκέπαστη και χωρίς πόνο αυτή τη φορά, απλά υπάρχει, νεκρή η ζωντανή, λυτρωμένη από φόβους και αδυναμίες, απελευθερωμένη από εξαρτήσεις κι απ΄ τις τύψεις μου ακόμα…Τώρα όλα είναι στα χέρια του Θεού. Ακόμα κι αυτές. Τώρα νιώθω να ησύχασα. Φαίνεται μόνο ο θάνατος ησυχάζει τον άνθρωπο… Σε λίγο θα έρθουν να με πάρουν, το φως θα χαθεί, το φως μου απ΄ τον κόσμο αυτό, το φως απ΄τα μάτια μου, σε λίγο δεν θα υπάρχει ζωή για μένα ποτέ ξανά, αλλά αν ξαναβρεθώ εδώ και πάλι βιαστική θα περάσω, και στη σιωπή, ίσως να έχει μείνει το φως μου ακόμα στον κόσμο αυτό και τότε να μπορώ να απολαμβάνω την φήμη μου μέσα απ΄ την ανωνυμία μου χωρίς να χρειάζεται να κρύβομαι πίσω απ΄τα μεγάλα μαύρα γυαλιά μου… Και σαν μια γνωστή άγνωστη θα απολαμβάνω τη φιλοξενία της επιστροφής μου χωρίς να θέλω να φωνάξω: Μ’ αγαπάει κανείς;
Γράφει η Γεωργία Δρακάκη
Δείτε πληροφορίες για την παράσταση:εδώ
