Μια θεατρική περιπλάνηση αυτήν την εβδομάδα, σε πράγματα πρόσωπα, καταστάσεις που “δεν είναι πια…” Τουλάχιστον όχι, έτσι όπως ξεκίνησαν ή όπως διαμορφώθηκαν. Πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις που άλλαξαν, ωρίμασαν, ή “σάπισαν”,. Μια παγωμένη λίμνη που έλιωσε, ένας φόνος που ακόμα αναζητά εξηγήσεις, η Κυρία Κούλα που “διάβηκε’ το περιθώριο μιας τακτοποιημένης και τυποποιημένης ζωής, η δεσποινίς Τζούλια που ισοπεδώθηκε, και αυτοί οι “Δαιμονισμένοι” που δεν είναι και που ποτέ δεν υπήρξαν…τουλάχιστον στη Στέγη.
Σε ένα μίνιμαλ σκηνικό, στη σκηνή του ΙΛΙΣΙΑ-ΒΟΛΑΝΑΚΗΣ, ο Λεωνίδας Κακούρης, μας μεταφέρει στο μυαλό, στη σκέψη και στην ψυχή ενός αποσυρμένου δασκάλου που ψάχνει να βρει τα βήματά του μέσα από τα ιδιάιτερα μαθήματα σε έναν “ανύπαρκτο” μαθητή και τη γνωριμία με την μητέρα του. Ο δικός του δάσκαλος θα παίξει τον δικο του ιδιαίτερο ρόλο σε αυτήν την πορεία. Το έργο “Μια λίμνη που δεν είναι πιά” του Καταλανού συγγραφέα Νταβίντ Ντεσόλα είναι ένα ατμοσφαιρικό, ψυχολογικό θρίλερ, θεωρώ το καλύτερο του είδους που παίζεται αυτή τη στιγμή στα Αθηναικά θέατρα μιας και η σκηνοθεσία δε βασίζεται σε ψευτοεντυπωσιακά εφέ, αλλά η λιτή γραμμή της εμβαθύνει στους χαρακτήρες και αναδεικνύει την ψυχοσύνθεση των ηρώων που αναμετρώνται με τους φόβους τους. Ο έρωτας είναι φόβος ή λύτρωση;
Συγκλονιστικός όπως πάντα ο Θοδωρής Κατσαφάδος με πινελιές χιούμορ, εύθραυστη και γλυκειά η Βίκυ Παπαδοπούλου (φεύγεις με το υγρό βλέμμα της να συντροφεύει τη σκέψη σου), ανεπιτήδευτος και βαθιά ανθρώπινος ο Λεωνίδας Κακούρης. Έξοχα τα φώτα δημιουργούν τη σωστή ατμόσφαιρα. Μια παράσταση με πλούτο συναισθημάτων.
Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
Σε παρόμοια σκοτεινή ατμόσφαιρα και το θέατρο RADAR, παρουσιάζει το “Φαινόμενο Ρασομόν”, ένα έργο της Αναστασίας Παπαστάθη, βασισμένο σε διηγήματα του Ριονοσουκέ Ακουτάγκαβα. Μεσαίωνας στη Δυτική Ευρώπη, ένας φόνος, μία δίκη στην οποία οι μάρτυρες καταθέτουν ο καθένας μια ξεχωριστή δική του εκδοχή. Μέσα από μια “αστυνομική” πλοκή, το έργο πραγματεύεται με έξοχο τρόπο το ζήτημα της Αλήθειας και το πως την αντιλαμβάνεται ο καθένας. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Κυριακής Πανούτσου είναι χωρίς υπερβολή ό,τι καλύτερο έχω δει σε σκηνική διαμόρφωση ενός τόσο κομψού ομολογουμένως θεάτρου περιορισμένων όμως σκηνικών δυνατοτήτων. Η Αναστασία Παπαστάθη στήνει για μια ακόμη φορά (μετά την συγκλονιστική “Παρεξήγηση” του Καμύ) μια εξόχως ποιητική παράσταση, προσεγμένη σε όλα της: από τα πεσμένα φύλλα, το ρεαλιστικό ηχητικό περιβάλλον μέχρι την απόλυτα πειστική μονομαχία των ηρώων. Στο θέατρο RADAR, γίνονται “πράγματα” καλαίσθητα και ειλικρινή, Και αυτό στις μέρες μας είναι ανεκτίμητο.
Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
Μια κυρία και μια δεσποινίς περιδιαβαίνουν τα θεατρικά δρώμενα της Αθήνας αυτές τις ημέρες και σε καλούν να τις προσέξεις
“Η κυρία Κούλα” η εξαιρετική γραφής και πλούσια συναισθημάτων νουβέλα του Μένη Κουμανταρέα ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Έφης Θεοδώρου στο Faust. Εκεί, στο σταθμό Μοναστηράκι, η Μαρία Ζορμπά περιμένει τον ηλεκτρικό, για να επιβιβαστεί και να ζήσει έναν παράταιρο, εφήμερο έρωτα με τον “συνεπιβάτη” της Κωνσταντίνο Πλεμμένο. Ατμόσφαιρα πραότητας, γλυκύτητας, χωρίς φωνές, χωρίς φανφάρες. Όλα είναι τόσο κανονικά, όσο κανονικοί είναι και οι ήρωες του Μένη Κουμανταρέα. . Με βαθιά συγκινητικές ερμηνείες, χαμηλών ίσως τόνων αλλά προφανώς γι αυτό, τόσο ουσιαστικών που μιλάν απευθείας στη ψυχή σου. Φεύγεις και παίρνεις μαζί σου, τη γλυκύτητα της Μαρίας Ζορμπά, τον εφηβικό θαρρείς αυθορμητισμό του Κωνσταντίνου Πλεμμένου, και τη συγκίνηση που απλόχερα σου χαρίζει η σύμπραξή τους.
Η αποτύπωση εκφράσεων, συναισθημάτων, ατμόσφαιρας από τον επί σκηνής παρόντα Μικέ Γλύκα (είναι πραγματικά σπουδαίος), απογειώνει μοναδικά την παράσταση.
Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
Στο Από Μηχανής Θέατρο, το αριστούργημα του Αυγούστου Στριντμπεργκ “Δεσποινίς Τζούλια”, ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά, με το βλέμμα της Ανδρομάχης Αβδελιώτη. Φέτος έχει στον πλευρό της, αντίπαλο και σύντροφο Ζαν, τον Λάζαρο Βαρτάνη. Λευκό περιβάλλον σε μαύρο φόντο (εύλογοι οι σκηνικοί συμβολισμοί) σε μια σκηνοθεσία όπου η διαφορά βρίσκεται στις λεπτομέρειες (από πχ το μαντήλι της Τζούλια και τον τρόπο που το μεταχειρίζονται η ίδια ο Ζαν και η Κριστίν). Η ανάγνωση επί σκηνής βιβλικών κειμένων, έρχεται να τονίσει όλα αυτά τα ζητήματα “ηθικής” που ο Στριντμπεργκ θίγει τόσο καυστικά στο ταξικό αυτό έργο του.
Η Δεσποινίς Τζούλια της Ανδρονίκης Αβδελιώτη, είναι φρονώ ένα βήμα πιο ώριμη και συνειδητοποιημένη από ένα κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο που συνηθίζεται να παρουσιάζεται η ηρωίδα, και γι αυτό το τέλος φαντάζει ακόμα πιο τραγικό. Ο Λάζαρος Βαρτάνης, καταφέρνει και ξεγελά ακόμα και τους θεατές, ερμηνεύοντας τον Ζαν με αποχρώσεις ευαισθησίας στην αρχή και εξαιρετικής σκληρότητας στην εξέλιξη της υπόθεσης. Η αποκτήνωση του ήρωα γίνεται με τρόπο σταδιακό και εξελικτικό, τι εξαίρετος πραγματικά συμβολισμός/σχόλιο. Η Κριστίν της Ελεάννας Παναγουλέα, ισορροπημένη, ψύχραιμη και κυνική ενσαρκώνει τη φωνή του ρεαλισμού και της ηθικής, και επανατοποθετεί τους ήρωες στη κοινωνική πυραμίδα, τσακισμένους μεν, αλλά και πάλι στη θέση από την οποία ξεκίνησαν.
Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
ΥΓ. Είδα και τους πολυδιαφημισμένους “Δαιμονισμενους” στην Κονσταντίν Μπογκομόλοφ εκδοχή (που απέχει μακράν από το περίφημο βιβλίο του παγκόσμιου διανοητή Φιόντορ Ντοστογιέφσκι) στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση και έχω μόνο ένα σχόλιο να κάνω, δηλώνοντας τον θαυμασμό μου για τις εξαιρετικές πραγματικά ερμηνείες των ηθοποιών που μετείχαν στην παράσταση:
Είναι τελικά τόσο εύκολο να γίνεσαι αιρετικός, “ουσιαστικός” όμως φαντάζει τόσο δύσκολο. Και εκεί είναι η “μαγκιά” του σκηνοθέτη…
γράφει ο Κώστας Ζήσης
