Η περασμένη εβδομάδα μπήκε με βραβεία. Τη Δευτέρα 30 Οκτωβρίου το Θέατρο Βέμπο φιλοξένησε τα 36α Κορφιάτικα Βραβεία 2017 ενώ και η εβδομάδα που διανύουμε είναι εβδομάδα βραβείων αφού το Αθηνόραμα θα απονείμει τα δικά του βραβεία κοινού, την Τρίτη 7 Νοεμβρίου, στο Μέγαρο Μουσικής. Τις υποψηφιότητες μπορείτε να τις δείτε ΕΔΩ και να διακρίνετε την εντυπωσιακή ομοιότητα με τις δικές μας υποψηφιότητες των 5ων Βραβείων Κοινού All4fun που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου στο Θέατρο ΙΛΙΣΙΑ. “Μυρίζομαι” ότι και οι βραβεύσεις θα είναι σχετικά οι ίδιες, πράγμα που αποδεικνύει το αλάνθαστο κριτήριο του θεατρόφιλου κοινού.
Κατά τα άλλα, η Δευτέρα μου, κύλησε στο ατμοσφαιρικό ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ, για την παράσταση “Άνθρωπος στη σοφίτα” σε σκηνοθεσία της Γλύκας Στόιου. Μια παράσταση σκέτη γλύκα, ενός πικρού, συγκινητικού έργου, βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα για την ανθρώπινη φύση και τη διάβρωσή της σε τραγικές συνθήκες πολέμου. Αφαιρετικά σκηνικά, βαθιά “ανθρώπινες” ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς με την ικανότατη Νίκη Μαυροειδή να υποδύεται μοναδικά τον πλέον αντιπαθητικό χαρακτήρα του έργου. Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
Στο δρόμο προς το Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης για την επίσημη πρεμιέρα του “Οίκου Μακ-Μπεθ” του Παναγιώτη Μέντη, σκεφτόμουν ότι από την ατμόσφαιρα του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, θα περάσω σε ατμόσφαιρα του σύγχρονου οικονομικού που έχει εξαπολυθεί στην ανθρωπότητα. Το διψασμένο για εξουσία Σαιξπηρικό ζευγάρι, μεταλλαγμένο σε σύγχρονη πια όψη, κυκλοφορεί, δολοπλοκεί και διαπρέπει στα σαλόνια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και η αληθινή ζωή, ομολογείται από ποιόν άλλον; από μια πόρνη, από τα “κατακάθια” της κοινωνίας. Ο λόγος, στομφώδης “σαιξπηρικός” από τη μία, ελληνικός επιθεωρησιακός από την άλλη και η σκηνοθεσία του Κωστή Καπελώνη απόλυτα εναρμονισμένη με τα “θέλω” του συγγραφέα. Η παράσταση αναμφισβήτητα αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση. Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
Η Τρίτη αφιερώθηκε, επιτέλους, στην αγαπημένη μου Μάνια Παπαδημητρίου και τη “Γυάλα” της Τζένης Δάγλα σε σκηνοθεσία της Άσπας Τομπούλη στο θέατρο Φούρνος. Για τη Μάνια, δε θέλω να πω πολλά γιατί από τη μία είναι γνωστά και τετριμμένα πλέον και από την άλλη ίσως να μη φανώ αντικειμενικός, αφού την θεωρώ μια από τις σπουδαιότερες σύγχρονες Ελληνίδες ηθοποιούς, με στόφα και “αέρα” των παλιών ιερών τεράτων του Ελληνικού Θεάτρου (τελικά τα είπα). Το έργο σύγχρονο, με σύγχρονη ελληνική προβληματική και θεματογραφία, καταπιάνεται με ό,τι κατατρώει τη ζωή του Έλληνα της διπλανής πόρτας: από τη μοναξιά, την κρίση, τις απολύσεις στη δουλειά, την ανεργία, τη ζωή στην Αθήνα έως το προσφυγικό, όλα αυτά που τον μετατρέπουν σε βουβό, παθητικό, χρυσόψαρο στη γυάλα του. Μαζί της, ο “πρόσφυγας” Ευθύμης Χρήστου σε έναν σπαρακτικό μονόλογο. Η παράσταση δικαίως συνεχίζει για δεύτερη χρονιά. Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
Την Παρασκευή βρέθηκα σε ένα ακόμη ανέβασμα του εμβληματικού έργου του Σάμιουελ Μπέκετ “Περιμένοντας τον Γκοντό” στο θέατρο ΑΛΦΑ-ΙΔΕΑ. Είπα ένα ακόμα ανέβασμα; Είναι ΤΟ ανέβασμα. Σύγχρονο, φρέσκο, ευφυές, με ερμηνείες καθηλωτικές από όλους ανεξαιρέτως, αποτυπώνει στο έπακρο τον κλαυσίγελο του συγγραφέα. Όταν ο Μπέκετ σου μιλάει κατάματα….Όταν ο λόγος του γίνεται κτήμα σου…τι άλλο σπουδαιότερο να σου προσφέρει μια παράσταση; Η σκηνοθεσία ανήκει στον Στέλιο Γιαννακό και μαζί του διαπρέπουν επί σκηνής οι Θανάσης Ισιδώρου, Σταύρος Μαρκάλας και Δημήτρης Μαμιός. Μην χάσετε αυτήν την παράσταση που ήδη έχει ένα βραβείο στο ενεργητικό της, το πρώτο βραβείο του Duet Yourself Festival Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ.
Σάββατο απόγευμα επισκέφθηκα την προτελευταία παράσταση του μονολόγου “Ο γυιός μου Νικόλαος Μάντζαρος”, γραμμένος και ερμηνευμένος από τη Χρύσα Σπηλιώτη, στον Πολυχώρο Vault. Μονόλογος που είναι ενταγμένος σε μια θεματική ενότητα που παρουσιάζεται στο φιλόξενο αυτό θέατρο, όπου επτά γυναίκες-μητέρες μιλούν για τα παιδιά τους που εμείς γνωρίζουμε σαν μεγάλες προσωπικότητες. Το κείμενο της Χρύσας Σπηλιώτη, γραμμένο με ευαισθησία, αγάπη και τρυφερότητα, η ερμηνεία της σπιρτόζα, παιχνιδιάρικη, ο λόγος της γάργαρος και χειμαρρώδης με την επτανησιακή προφορά και τα ιταλικά “στολίδια”. Τα μάτια της να σπινθιροβολούν σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, πότε πονηρά, πότε εύθυμα, πότε πικραμένα, να χορεύει, να τραγουδά, να εξιστορεί. Ο Αυγουστίνος Ρεμούνδος, ανέστησε με τον πλέον ποιητικό τρόπο επί σκηνής τη Ρεγγίνα Μάντζαρου, βγάζοντας την από το κάδρο της λησμονιάς και ζωντανεύοντας την ίδια και τον κόσμο της με συμβολικά τρυφερά αντικείμενα, μπιμπλό θα έλεγες μιας άλλης εποχής: ένα πλεκτό πετσετάκι, μια Αμαλία, ένα μονόκλ, μια ομπρέλα, στρατιωτάκια και μια σβούρα που την κρατά με περισσή τρυφερότητα να εκπροσωπεί το δικό της Νικόλα Μάντζαρο. Από τις παρατάσεις που αποχωρείς από το θέατρο “γεμάτος” και γι αυτό φρονώ ότι ο κύκλος της δεν πρέπει να κλείσει εδώ. Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ.
Η εβδομάδα έκλεισε την Κυριακή χαρούμενα με την παιδική παράσταση της Μαριάννας Τόλη και τον “Μολυβένιο στρατιώτη” της στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου. Πέρα από τη φαντασμαγορία του θέαματος που προσφέρεται, τα όμορφα κοστούμια, και τις ωραίες φωνές και ερμηνείες, ένα σχόλιο έχω να κάνω μόνο: Είναι πραγματικά εντυπωσιακό, το γεγονός πως η Μαριάννα Τόλη, με πρόφαση ότι στήνει μια παράσταση για παιδιά, στην ουσία “κλείνει” πονηρά το μάτι στους γονείς τους και στη νιότη τους που μοιάζει πια χαμένη. Και αυτό είναι ανεκτίμητο! Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ
γράφει ο Κώστας Ζήσης
