* Αυτό που θυμάμαι είναι τα Σαββατοκύριακα των σχολικών μου χρόνων να μην είναι βόλτες, αλλά πρόβες για μιούζικαλ. Ήμασταν μια ομάδα που παίζαμε παιχνίδια ρόλων και δοκιμάζαμε διαφορετικά ρούχα.. Εκεί ένιωσα για πρώτη φορά ότι μπορώ να βγάλω τις ταμπέλες και να είμαι απλώς ο εαυτός μου. Ένιωσα πως ανήκω σε μια ομάδα και μπορώ να εκφράζομαι ελεύθερα. Αυτή η αίσθηση με οδήγησε, μετά τις πρώτες σπουδές μου, να δώσω εξετάσεις για τη δραματική σχολή.
* Η μουσική ήρθε με ένα… πείσμα. Στα έξι μου ζήτησα επίμονα να ξεκινήσω μαθήματα άρπας. Επειδή όμως οι δάσκαλοι άρπας στην Ελλάδα ήταν τότε σχεδόν «σπάνιο είδος», κατέληξα στο πιάνο. Στάθηκα τυχερή που μεγάλωσα σε ένα σπίτι που η τέχνη ήταν η κοινή μας γλώσσα, και άκουγα συνεχώς νέες μελωδίας από ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, το συνθέτη Γιώργο Βούκανο, που ήταν ο άνθρωπος που μου έμαθε να μην αφήνω ποτέ τα όνειρά μου στην τύχη και παλεύω μέχρι να γίνουν πραγματικότητα.
* Η υποκριτική είναι μια συνεχής αναζήτηση. Ψάχνεις μέσα σου αλήθειες που ίσως φοβόσουν να δεις, και ανακαλύπτεις κομμάτια σου που δεν ήξερες ότι υπάρχουν. Μέσα από τους ρόλους, έχεις τη δυνατότητα να κατανοήσεις βαθύτερα καί τους άλλους, αλλά καί τον ίδιο σου τον εαυτό. Και συνεχίζεις… συνεχίζεις σε ένα δρόμο λίγο άγνωστο που ανακαλύπτεις νέα μονοπάτια.
* Η μουσική είναι το καταφύγιό μου. Εκεί απλώς εκτονώνομαι ή ηρεμώ. Μπορώ να εκφράσω αυτό που νιώθω χωρίς απαραίτητα να το εξηγήσω. Το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, είτε δουλεύω, είτε μελετώ, είτε γυμνάζομαι, είτε χαλαρώνω, το κάνω με τα ακουστικά στα αφτιά μου!
* Νομίζω ότι υπάρχει μια μεγάλη αντίφαση στην Ελλάδα. Από τη μία υπάρχει μεγάλη ανάγκη για τέχνη: ο κόσμος τη ζητάει και τη χρειάζεται και το βλέπεις από το πλήθος των παραστάσεων, των φεστιβάλ, των συναυλιών. Από την άλλη, οι συνθήκες μέσα στις οποίες ο καλλιτέχνης πρέπει να δημιουργήσει δεν είναι πάντα αντίστοιχες αυτής της ανάγκης. Υπάρχει συχνά ανασφάλεια, έλλειψη σταθερότητας και μια υποτίμηση της εργασίας πίσω από το αποτέλεσμα. Πολλές φορές σε μια παρέα λες “Είμαι ηθοποιός” και σε ρωτάνε “Ναι, αλλά τι άλλο κάνεις;” κάτι που δείχνει και το ότι η τέχνη δε θεωρείται κανονική εργασία από την οποία μπορείς να ζήσεις.
* Υπάρχει ανασφάλεια, αλλά ξέρεις τι με κρατάει όρθια; Βλέπω γύρω μου νέους ανθρώπους που δεν κάθονται να περιμένουν το τηλέφωνο να χτυπήσει, αλλά δημιουργούν μόνοι τους τις ευκαιρίες τους. Αντιδρούν όταν τους υποτιμούν. Έχουν φιλοδοξίες και όνειρα. Αυτό που με στενοχωρεί είναι όταν η τέχνη αντιμετωπίζεται ως πολυτέλεια και όχι ως αναγκαιότητα. Και σε προσωπικό επίπεδο, η αβεβαιότητα μπορεί να είναι δύσκολη αλλά προσπαθώ να τη βλέπω ως κάτι θετικό, όχι ως εμπόδιο.
* Η πολιτεία πρέπει να δημιουργεί ένα πλαίσιο που να στηρίζει ουσιαστικά τους καλλιτέχνες με καλύτερες συνθήκες εργασίας και προστασία. Από την άλλη, και ο ίδιος ο χώρος χρειάζεται να λειτουργεί με περισσότερη διαφάνεια και σεβασμό. Όσο δύσκολο κι αν είναι, είναι σημαντικό οι ηθοποιοί να διεκδικούμε, να βάζουμε όρια και να μην αποδεχόμαστε καταστάσεις που μας υποβαθμίζουν. Η ανάγκη μπορεί να μας κάνει να υποστούμε συνθήκες που δεν ταιριάζουν σε επαγγελματίες.
* Ένα πράγμα θεωρώ πολύ σημαντικό: να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον, αντί να λειτουργούμε ανταγωνιστικά. Είναι λογικό και ανθρώπινο να θέλουμε να ξεχωρίσουμε αλλά “οι κατινιές” καλό θα ήταν να μείνουν στην άκρη. Για μένα, η αξία της τέχνης είναι διαχρονική γιατί αγγίζει κάτι βαθιά ανθρώπινο. Η τέχνη μας βοηθά να καταλάβουμε τον εαυτό μας και τους άλλους, να νιώσουμε, να θυμηθούμε, να αμφισβητήσουμε. Σε κάθε εποχή, με διαφορετικό τρόπο, αλλά πάντα με την ίδια ουσία: να μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό που είμαστε αλλά και πιο κοντά στην ομορφιά.
* Αυτήν την περίοδο παίζω στην «Επιταγή» σε κείμενο και σκηνοθεσία της Φωτεινής Νταφοπούλου στο θέατρο Άνεσις μαζί με την Μάρω Χαραλαμπίδου. Η παράσταση βασίζεται σε αληθινές μαρτυρίες από την περίοδο της Κατοχής και τα ναζιστικά στρατόπεδα. Είναι ένα έργο που, χωρίς να μιλά για το σήμερα, καταφέρνει να είναι επίκαιρο. Ζούμε σε μια εποχή γεμάτη αβεβαιότητα και συνεχείς αλλαγές, και το έργο αφήνει χώρο στον θεατή να κάνει τις δικές του συνδέσεις, να δει μέσα σε αυτό ό,τι τον αφορά προσωπικά. Αυτό είναι και που με γοητεύει περισσότερο.
* Θα πρότεινα στους θεατές την “Επιταγή” γιατί δεν σου δίνει έτοιμες απαντήσεις. Σε βάζει σε διαδικασία σκέψης. Ταιριάζει και με τις προτιμήσεις μου, αφού με ενδιαφέρουν περισσότερο οι παραστάσεις που σου αφήνουν κάτι να επεξεργαστείς φεύγοντας, παρά εκείνες που σου εξηγούν τα πάντα με έναν «προφανή» τρόπο. Μου αρέσει να μπαίνω σ’αυτήν τη διαδικασία και να σκέφτομαι μετά το τέλος μιας παράστασης, να προβληματίζομαι και να ψάχνω τα δικά μου νοήματα και απαντήσεις.
* Υποδύομαι τη νεαρή Εύα. Mια κοπέλα με όνειρα, βαθιά αγάπη για τις τέχνες και την αθωότητα του πρώτου έρωτα. Σε αυτή την ηλικία, ο έρωτας είναι σχεδόν ανάγκη! Δίνεσαι ολοκληρωτικά, χωρίς φίλτρα, χωρίς άμυνες … Η διαδρομή της Εύας, όμως, δεν μένει εκεί. Έρχεται αντιμέτωπη με τραύματα που τη σημαδεύουν, βιώνει τον πόλεμο και τις συνέπειές του, και αυτό αλλάζει τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο αλλά και τον εαυτό της. Υπάρχει μια πολύ έντονη μετάβαση: από το παρελθόν στο παρόν και το μέλλον. Aυτή η εσωτερική μεταμόρφωση είναι που με απασχόλησε περισσότερο στον τρόπο που έπρεπε να υποδυθώ την ηρωίδα. Κοινά στοιχεία με το χαρακτήρα της παράστασης έχω την αγάπη για την τέχνη και μια ευαισθησία στον τρόπο που βιώνω τα πράγματα. Διαφέρουμε όμως στον τρόπο που διαχειριζόμαστε τις καταστάσεις: εκείνη λειτουργεί πιο παρορμητικά, ενώ εγώ τα φιλτράρω περισσότερο … μπορεί να το παρακάνω κάποιες φορές. Ίσως γι’ αυτό και με συγκινεί τόσο … γιατί μου θυμίζει μια πιο ακατέργαστη, πιο αληθινή πλευρά.
* Νιώθω ότι στα 18 μου βούτηξα σε βαθιά νερά, αφού έπρεπε να ζήσω μόνη μου στο εξωτερικό, μακριά από την προστασία του σπιτιού μου. Οι σπουδές μου στην Αγγλία ήταν μια εμπειρία που χάρηκα και με βοήθησε πολύ, αφού βρέθηκα σ’ ένα διεθνές περιβάλλον, γνώρισα ανθρώπους από όλο τον κόσμο, ήρθα σε επαφή με διαφορετικές κουλτούρες και αυτό, τελικά, είναι πολύτιμο εργαλείο για έναν ηθοποιό.
* Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μαθήματα με άμεση σχέση με τον κινηματογράφο, από ανάλυση ταινιών και ιστορία κινηματογράφου, μέχρι πιο πρακτικά κομμάτια, όπως η χρήση κάμερας. Έτσ, ήρθα σε επαφή με την ψυχολογία των ανθρώπων και τον τρόπο που σκέφτονται, αισθάνονται και παίρνουν αποφάσεις.
* Το μεταπτυχιακό ήταν πιο απαιτητικό και με βοήθησε να γίνω πιο πειθαρχημένη, και να μάθω να λειτουργώ με πρόγραμμα, κάτι που είναι εξίσου σημαντικό και στη δουλειά του ηθοποιού. Η Δραματική Σχολή στην Ελλάδα ήταν αυτή που αλοκλήρωσε με πιο συστηματικό και ουσιαστικό τρόπο την προσπάθειά μου να κατανοήσω καλύτερα την υποκριτική και το θέατρο.
* Η τηλεόραση είναι ένα μέσο που με ενδιαφέρει πολύ, γιατί έχει έναν δικό της ρυθμό και μια διαφορετική αμεσότητα σε σχέση με το θέατρο, που νιώθεις τις αντιδράσεις του κοινού. Η τηλεόραση σε φέρνει μέσα στο σπίτι του τηλεθεατή, δημιουργώντας μια οικειότητα, που εσύ δε γνωρίζεις πως υπάρχει αλλά μπορείς να την καταλάβεις όταν κάποιος σε πλησιάζει στο δρόμο και σου μιλάει σαν να σε ξέρει. Είναι κάτι πολύ διασκεδαστικό.
* Όταν έπαιξα στο «Ναυάγιο», που ήταν και η πρώτη μου τηλεοπτική δουλειά, είχα τεράστιο άγχος. Στο πρώτο γύρισμα όταν είδα τα μηχανήματα, τους ανθρώπους του συνεργείου, τα φώτα, τα καλώδια, νόμιζα ότι δε θα θυμηθώ τίποτα από τα λόγια μου. Ήταν μεγάλο σχολείο, γιατί είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με εξαιρετικούς ηθοποιούς και να μάθω πολλά. Με βοήθησε να καταλάβω καλύτερα τον τρόπο που λειτουργεί η κάμερα και να νιώσω πιο άνετα μπροστά της.
* Φέτος, στη σειρά «Μια Νύχτα Μόνο», νιώθω πολύ πιο σίγουρη και απολαμβάνω περισσότερο τη διαδικασία. Είναι ωραίο μετά το πρώτο σοκ να νιώθεις ότι πατάς πιο σταθερά. Θα ήθελα πολύ να συνεχίσω να δουλεύω στην τηλεόραση, να δοκιμαστώ σε διαφορετικούς ρόλους και να εξελιχθώ μέσα από κάθε νέα συνεργασία.
* Μου άρεσε από μικρή να εκφράζομαι μέσα από λέξεις, και πιστεύω ότι αυτό το έχω πάρει από τη μαμά μου, που είναι συγγραφέας. Έχω συνήθως μαζί μου ένα μικρό σημειωματάριο και στο σπίτι γράφω τις σκέψεις μου σε ένα λεύκωμα, όπου κολλάω και εισιτήρια, αποδείξεις, προγράμματα ή ό,τι άλλο συνδέεται με τις εμπειρίες μου. Είναι ένας τρόπος να βάζω σε τάξη τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου.
* Η σκηνοθεσία είναι κάτι που επίσης με ελκύει πολύ. Έκανα και την πρώτη μου προσπάθεια στην παράσταση “Ο Χορός των Αιώνων, Η Κόρη των Αθηνών”. Με ενδιαφέρει η συνολική ματιά, το πώς στήνεται ένας κόσμος και πώς αφηγείσαι μια ιστορία πέρα από τον ρόλο του ηθοποιού. Νομίζω ότι οι περισσότεροι ηθοποιοί κάνουν τις δικές τους σκηνοθετικές προτάσεις στο ρόλο τους. Παρ’όλα αυτά, νιώθω ότι είναι ένα πεδίο στο οποίο έχω ακόμη πολλά να μάθω και θέλω να το εξερευνήσω σταδιακά.
* Σε σχέση με τον χορό και τον αθλητισμό, η διαδρομή μου έχει αλλάξει με τα χρόνια. Ξεκίνησα μπαλέτο από πολύ μικρή ηλικία, αλλά στην πορεία ένιωσα ότι δεν με εξέφραζε απόλυτα. Όταν ανακάλυψα τον στίβο ένιωσα μια διαφορετική δύναμη και ελευθερία. Φέτος, μάλιστα, έτρεξα και ημιμαραθώνιο, μια εμπειρία που με δοκίμασε αλλά το καταχάρηκα. Γενικά, είτε μέσα από την τέχνη είτε μέσα από την κίνηση, με ενδιαφέρει να εξερευνώ τα όριά μου και να εκφράζομαι με διαφορετικούς τρόπους. Τώρα νομίζω πως θα στοχεύσω και στον Μαραθώνιο!
* Μ’ εξιτάρει πολύ το ενδεχόμενο να δουλέψω και εκτός Ελλάδας. Το ότι έχω ζήσει στο εξωτερικό, μου έχει δώσει μια εξοικείωση με διαφορετικά περιβάλλοντα και τρόπους δουλειάς, κάτι που κάνει αυτή την προοπτική ακόμη πιο ελκυστική για μένα. Θα με ενδιέφερε να δοκιμάσω τον εαυτό μου σε διεθνείς παραγωγές, να συνεργαστώ με ανθρώπους από διαφορετικές κουλτούρες και να εξελιχθώ μέσα από νέες εμπειρίες. Ήδη κάνω κάποιες συζητήσεις, και το περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία!
* Για το μέλλον με ενδιαφέρουν συνεργασίες με ανθρώπους που έχουν μια ξεκάθαρη καλλιτεχνική ματιά και δημιουργούν ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης και οικειότητας. Μου αρέσουν οι ομάδες που δουλεύουν συλλογικά και τολμούν να πειραματιστούν, γιατί πιστεύω ότι εκεί γεννιούνται οι πιο ουσιαστικές δουλειές. Αυτό ταιριάζει και στον χαρακτήρα μου, αφού μου αρέσει να πειραματίζομαι συνεχώς.
* Μ’ ενδιαφέρει τόσο το κλασικό όσο και το σύγχρονο θέατρο, και ιδιαίτερα το αρχαίο δράμα. Είναι ένας χώρος που με συγκινεί, γιατί συνδυάζει την τεχνική με κάτι πολύ πρωτόγονο και αληθινό.Θα ήθελα να ασχοληθώ με έργα του Ευριπίδη και του Σοφοκλή. Με γοητεύουν ιδιαίτερα οι γυναικείοι χαρακτήρες τους, οι αντιφάσεις και η ένταση που κουβαλούν. Η Μήδεια, η Ηλέκτρα ή η Αντιγόνη είναι για μένα ρόλοι ζωής, γιατί απαιτούν βαθιά εσωτερική δουλειά και αλήθεια. Αυτό που αναζητώ είναι συνεργασίες πουι μου δίνουν την ευκαιρία να δοκιμάζω συνεχώς τα όριά μου.
* Αυτό που μου αρέσει πολύ στην Αθήνα είναι ότι κάθε γειτονιά έχει το δικό της χαρακτήρα. Μπορείς να βρεθείς σε τελείως διαφορετικά περιβάλλοντα μέσα στην ίδια πόλη από μικρά καφέ μέχρι εστιατόρια και βιβλιοπωλεία με ξεχωριστή ταυτότητα και πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να ανακαλύψεις. Μου αρέσει το παιχνίδι αυτό της εξερεύνησης.
* Λατρεύω τις βόλτες στο Κουκάκι και στην Πλάκα αλλά ως γνήσια Νεοσμυρνιώτισσα η πλατεία είναι για μένα σημείο αναφοράς. Από την άλλη, αυτό που με δυσκολεύει περισσότερο είναι η κίνηση και το άγχος που προκαλεί. Είναι δύσκολο να υπολογίσεις πότε θα βρεθείς στον προορισμό σου. Η καθημερινότητα στον δρόμο μπορεί να γίνει πραγματική ζούγκλα. Το να σου δώσουν προτεραιότητα ή να περάσεις ένα δρόμο μπορεί να κρύβει ακόμα και κίνδυνο για τη ζωή σου!
* Στο All4fun μου αρέσει το ότι δεν είναι απλώς ένα site ενημέρωσης, αλλά μια ζωντανή κοινότητα. Δημιουργεί μια πιο ανθρώπινη σύνδεση με τους καλλιτέχνες και τις δουλειές τους. Εκτιμώ επίσης ότι στηρίζει τόσο νέους δημιουργούς όσο και πιο καθιερωμένους, δίνοντας μια συνολική εικόνα του χώρου. Είναι από τα μέσα που μπορείς να παρακολουθείς για να μένεις σε επαφή με το τι συμβαίνει καλλιτεχνικά στην πόλη. Δίνει βήμα σε νέους ανθρώπους και αντιμετωπίζει την τέχνη με μια ζεστασιά και μια ειλικρίνεια που σπάνια βρίσκεις. Σας νιώθουμε δίπλα μας, κι αυτό είναι πολύτιμο και σας κάνει να ξεχωρίζετε.
* Αναλυτικές πληροφορίες για την Επιταγή ΕΔΩ
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 6/5/2026
