Από 20 Απριλίου μέχρι τις 19 Μαΐου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο ‘’ΕΛΕΡ’’.
Πόσο τρομακτικό (ακόμη), είναι για εμάς τους ανθρώπους του 21ου Αιώνα, να παραδεχτούμε, να αποδεχτούμε την διαφορετικότητα.
Πόσο υπερβατικό και αντίθετο με την παιδεία μας (που πηγάζει από το μεγάλωμα μας από μια συντηρητική και ενίοτε θρησκόληπτη οικογένεια), να κατανοήσουμε ότι, υπάρχουν συνάνθρωποί μας που έχουν μια άλλη σεξουαλική προτίμηση, από αυτήν που όλοι/όλες οι άλλοι/ες, θεωρούμε (την έχουμε ονοματίσει) ‘’φυσιολογική’’.
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Υπάρχει η κοινότητα LGBTQ+ (ΛΟΑΤΚΙ +) που συμπεριλαμβάνει Λεσβίες, Ομοφυλόφιλους, Αμφιφυλόφιλους, Τρανς, Queer και Ίντερσεξ άτομα.
Συνάνθρωποί μας που νοιώθουν συναισθηματική και σωματική έλξη για άτομα του ιδίου φύλου. Αναφορικά το 10% περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού, ανήκει στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητά.
Τη νύχτα της 12ης Ιουνίου του 2016 στο Ορλάντο της Φλόριντα και στο gay – bar ‘’Pulse’’, όπου ήταν χώρος ελευθέρας έκφρασης και συντροφικότητάς των ΛΟΑΤΚΙ, ο 29χρονος Ομάρ Ματίν πυροβόλησε και σκότωσε 49 άτομα και τραυμάτισε 58 ακόμη σε μια ένοπλη επίθεση εκ μέρους του.
Έριξε 200 βολές στον κεντρικό χώρο του κέντρου και άλλες 16 στις τουαλέτες που είχαν καταφύγει αρκετά άτομα θεωρώντας ότι έτσι θα γλυτώσουν. Η επίθεση χαρακτηρίστηκε τρομοκρατική αφού ο Ματίν λίγο πριν πέσει και εκείνος νεκρός από τις βολές των αστυνομικών φώναξε ότι η επίθεση του είναι η σκληρή απάντηση, στους βομβαρδισμούς των Η.Π.Α. στη Συρία και στο Ιράκ.
Με αφορμή και αντλώντας έμπνευση από αυτό το αποτρόπαιο γεγονός ο σημαντικός και βραβευμένος Καταλανός θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος Γκιλιέμ Κλούα (ο ίδιος αναφέρει σε συνέντευξη του, ότι η τρομοκρατική (όπως χαρακτηρίστηκε) αυτή επίθεσηστο κέντρο ‘’ Pulse’’, τον συγκλόνισε), το 2017 γράφει το θεατρικό του έργο ‘’Το Χελιδόνι’’. Έμελλε να πάρει διεθνή αναγνώριση, να ανέβει σε πολλές χώρες και να μεταφραστεί σε ακόμη περισσότερες. Στην Ελλάδα έχει ανέβει δυο ακόμη φορές (και μια στη Κύπρο), για να αναπαρασταθεί και πάλι τώρα, σε μια αξιοπρεπή και ενδιαφέρουσα παράσταση που σκηνοθετήθηκε από τον σημαντικό ηθοποιό, σκηνοθέτη και πρώην Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Κ.Θ.Β.Ε., Γιάννη Αναστασάκη.
Ο κ. Αναστασάκης επιχείρησε να δώσει μια διαφορετική θεατρική προβολή, σκηνοθετώντας την παράσταση,( με βοηθό την Μαρία Κουρή), ακολουθώντας την εξαιρετική μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ. Προσπάθησε να αναπαραστήσει, με την βοήθεια και των δυο ηθοποιών που ερμηνεύουν τους ρόλους, της Μαρίας Τσιμά ως Αμέλια και του νέου ηθοποιού Κυριάκου Μαρκάτου ως Ραμόν, την ουσία, τον λόγο, την αφορμή που ο συγγραφέας έγραψε αυτό του το έργο που έκανε ιδιαίτερη αίσθηση όπου και αν παίχτηκε.
Η παράσταση που παρακολουθήσαμε προ ημερών την πρεμιέρα της, είναι μια ήπια θεατρική προβολή, κυρίως του κειμένου. Κατά την γνώμη των δημιουργών της, σε αυτό εμπεριέχονται όλες οι ρωγμές που δημιουργούνται στον ψυχισμό των ανθρώπων που βίωσαν ένα τραγικό, τρομακτικό γεγονός, με την φυσική παρουσία τους σε αυτό και εν συνεχεία, την συνθήκη επιβίωσης με την απώλεια.
Μια προκαθορισμένη και όχι τυχαία επίσκεψη στο σπίτι της δασκάλας φωνητικής, της Αμέλια από τον ‘’άγνωστο’’ νέο, τον Ραμόν, εκκινεί ένα από τα κυρίαρχα στοιχεία του έργου. Αυτή της επικοινωνίας και της αναφοράς στο προ ηγηθέν τραγικό γεγονός. Για να αποκαλυφθεί επί τέλους, η στενή σχέση των δυο τους. Εκείνος είναι ο σύντροφός του δολοφονημένου γιου της Αμέλια, του Ντάνι, που πήγαν στο συγκεκριμένο κέντρο για να διασκεδάσουν για τον γάμο τους που έχουν αποφασίσει και μπήκε εμπρός του ‘’τρώγοντας’’ εκείνος τη σφαίρα προστατεύοντας τον κατά την τρομοκρατική επίθεση. Εκείνη ζει στον δικό της περιχαρακωμένο κόσμο, στην παραπλάνηση, στην άρνηση του ποιος πραγματικά ήταν ο γιος της. Θα υπάρξει το ποθητό κοινό σημείο μεταξύ τους; Θα υπάρξει η κάθαρση της ενσυναίσθησης και η δικαίωση των πράξεων και των διαφορετικών απόψεων εκατέρωθεν; Του τρόπου που βιώνουν το γεγονός και την απώλεια, διαφορετικά ο καθένας με έντονο όμως το ’’τραύμα’’ που ακόμη αιμορραγεί. Και εδώ βρίσκουμε ένα ακόμη συγκινησιακό, όσο και επίσης καθοριστικό στοιχείο του έργου που επιχειρήθηκε να παρασταθεί και στην παράσταση. Να μετατοπιστεί από την σκηνή και να αγγίξει το θυμικό των θεατών.
Όπως έχει πει και ο ίδιος ο Γκιλιέμ Κλούα, σε συνέντευξή του, το στοιχείο της έκπληξής και η επίλυση ενός γρίφου και της προβολής του μυστηρίου που θα κρατά σε εγρήγορση τους θεατές, είναι ένα από τα κλειδιά που θα ‘’ξεκλειδώσει’’ το ενδιαφέρον του. Και έτσι συμβαίνει. Ένα πέπλο μυστηριακό σηκώνεται σιγά, σιγά για να αποκαλυφθεί η πραγματικότητα. Που είναι η ενδόμυχη αυτοπροστασία και η παροπιδική ματιά απέναντι στην ουσιαστική αλήθεια από μεριάς της μητέρας που ζει και ζωντανεύει τον νεκρό γιο της μέσω των φωτογραφιών του ( ιδιαίτερη μνεία εδώ , για το ευρηματικό σκηνικό της Αλέγιας Παπαγεωργίου, επιμελήθηκε και τα κοστούμια με βοηθό την Δανάη Αλιφραγκή),που επιβάλλεται καθώς φωτογραφίες (του Ντάνι), είναι αναρτημένες στο πίσω μέρος της σκηνής ως μια έκθεση σε γκαλερί και αποκαλύπτονται σιγά, σιγά κατά την διάρκεια της δράσης, δημιουργώντας έτσι την ένταση της παραπλανητικής, εγκλωβιστικής ατμόσφαιράς που δημιούργησε η Αμέλια για να μπορεί να ξεπερνάει το ‘’τραύμα’’ αλλά και την μη αποδοχή της πραγματικότητας). Αυτές οι φωτογραφίες είναι που ‘’θυμώνουν’’ τον Ραμόν και επιτίθεται λεκτικά στην Αμέλια. Πως ότι θυμάται από τον γιο της δεν είναι το αληθινό. Απλά ενσταντανέ είναι, ενός Ντάνι που επί της ουσίας δεν ήταν αυτός και να αποκαλυφθεί επιτέλους (και μέσω των διαλόγων που έχει γράψει ο συγγραφέας) η ζοφερή άσκηση βίας, η ομοφοβική στάση μιας κοινωνίας που μόνο να απορρίπτει ξέρει, που δεν κατανοεί και ξορκίζει ως βδέλυγμα την διαφορετικότητα.
Πως, θα έρθουν κοντά οι δυο αυτοί διαφορετικοί άνθρωποι; Πως θα ξεπεράσουν από κοινού ότι τους καταδιώκει. Πως η συναισθηματική διαχείριση της μέγιστης απώλειας, μπορεί να λειτουργήσει ως βάλσαμο σε δυο καταρρακωμένες ψυχές. Όταν και οι δυο έχουν το δικό τους δίκιο και επιβάλλεται να βρεθεί η κοινή συνιστώσα για να πάει η ζωή τους περαιτέρω.
Θα είναι τελικά εκείνο το ένα τραγούδι που η μητέρα έλεγε στο γιο της και εκείνος το έμαθε και στον σύντροφό του, θα απαλύνει τον ψυχικό τους τρόμο, θα λειτουργήσει ως πανάκεια και συνδετικός κρίκος ενάντια στην αντίθεση απόψεων, κατηγοριών, απαξίωσης προσωπικοτήτων. Ίσως… τώρα που χέρι, χέρι με το βλέμμα στραμμένο στις φωτογραφίες, θα τραγουδήσουν ‘’ το Χελιδόνι’’, μαζί καθώς η παράσταση ολοκληρώνεται ( το συνέθεσε ο Αντώνης Παπανικολάτος σε στίχους της Μαρίας Τσιμά).
Οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί σχεδιάστηκαν από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και την Εβίνα Βασιλακοπούλου που λειτούργησαν καθοριστικά και επιβλητικά.
Μια παράσταση που με τον ήπιο ρυθμό της και την επιθυμία πρόσληψης από τους/τις θεατές των μηνυμάτων που κατατίθενται, τόσο μέσω του κειμένου, όσο και με την παραστατική, δημιουργεί ένα ικανοποιητικό θεατρικό σύμπαν, που παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Γκιλιέμ Κλούα που παρακολούθησε την πρεμιέρα του, μαζί με εμάς.
‘’ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ’’
Του Γκιλιέμ Κλούα
στο Θέατρο ‘’ΕΛΕΡ’’
Φρυνίχου 10 – Πλάκα (Στάση Μετρό: Ακρόπολη)
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Online προπώληση: «Το χελιδόνι» | Εισιτήρια εδώ!
*Η παράσταση είναι αφιερωμένη στη μνήμη της Σοφίας Σεϊρλή, της πρώτης ηθοποιού που ερμήνευσε τον ρόλο της Αμέλια στην πρώτη ελληνική παράσταση του έργου το 2017.
