* Ήθελα να γίνω ηθοποιός ασυνείδητα από πολύ μικρή ηλικία. Συνειδητά απο τα φοιτητικά μου χρόνια. Μια φίλη μου, μου είπε ότι υπάρχει θεατρική ομάδα στη σχολή. Πήγα, υπήρξα για 3 χρόνια μέλος της φοιτητικής ομάδας “οι Επισκέπτες” του Γεωπονικού Πανεπιστημιου Αθηνων. Εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ σημαντικά καθώς συνέβησαν ζυμώσεις που οδήγησαν αρκετούς από έμας που ήμασταν μέλη, ν’ αποφασίσουμε να δώσουμε σε δραματικές σχολές, και πλέον να είμαστε συνάδελφοι ηθοποιοί.
* Εκεί ήταν ο πρώτος χώρος που ανοίχτηκα, άγγιξα, αγκάλιασα, αγκαλιάστηκα, γέλασα, έκλαψα, κινητοποιήθηκα, αγάπησα και αγαπήθηκα. Βρήκα χώρο να γνωρίσω εμένα και τον Άλλο. Είδα ότι ο Άλλος είμαι εγω. Και ευχαριστώ πολύ τον πρώτο μου δάσκαλο Δ. Μικιό, για αυτό.
* Για μένα υποκριτική σημαίνει πολλά. Το να έχεις το θάρρος να βουτήξεις βαθύτερα στον εαυτό σου και να τον επικοινωνήσεις με ειλικρίνεια. σε κοινή θέα και να συναντηθείς με τον άλλον. Να βιώνεις την διαστολή του χώρου και του
χρόνου. Ενας φιλικότερος τρόπος να ζω τον εαυτό μου και τον κόσμο γύρω μου Με παιχνίδι, εξερεύνηση, περιέργεια, υπενθύμιση ότι υπάρχουν πράγματα μεγαλύτερα από μένα. Η υποκριτική με κινητοποιεί, με διευρύνει και με γεμίζει ενέργεια. Αποτελεί ανάγκη μου.
* Ό,τι αντιμετωπίζουμε εδώ το κάνουμε με ό,τι μπορεί και αντέχει ο καθένας μας. Με θυμό, χιούμορ, απογοήτευση, επιμονή και δουλειά. Με πίστη.
* Η πεποίθηση εξάλλου ότι ο χώρος είναι “δύσκολος” επαγγελματικά ίσχυε και ισχύει.Θα ήθελα ιδανικά ο όρος
“δύσκολος”να αφορά μόνο το σκάψιμο,τη ν διαδικασία εξερεύνησης και σύνθεσης της καλλιτεχνικής διαδικασίας,κάτι καθόλου εύκολο, και όχι των εργασιακών συνθηκών και δικαιωμάτων. Τα τελευταία χρόνια έχουν αναδυθεί πολλές παθογένειες που εκκολάπτονταν εδώ και πολύ καιρό και συντηρούνταν για γεννιές καλλιτεχνών. Δε λύθηκαν, αλλά τουλάχιστον φανερώθηκαν.
* Προφανώς και οι συνθήκες διαμορφώνονται από τους ανθρώπους. Εν προκειμένω και των ίδιων των καλλιτεχνών. Αλλαγές δεν μπορούν να συμβούν απο την μια μέρα στην άλλη, ούτε κατα μεμονωμένες περιπτώσεις. Φέρουμε και οι ίδιοι μερίδιο ευθύνης για τις συνθήκες που επιλέγουμε ατομικά να συντηρούμε ή όχι . Ασκούμε ένα επάγγελμα και ως τέτοιο θα πρέπει να αντιμετωπίζεται απ’ όλους τους συμετέχοντες που συνάπτουν μια συν-εργασία. Ξαναλέω όμως ότι ο μόνος δρόμος για ουσιαστική αλλαγή και εγκαθίδρυσή νέων συνθηκών, μπορεί να επέλθει μόνο με συλλογικές προσπάθειες και θέσεις. Ελπίζω στην βελτίωση των συνθηκών, όμως κρατάω μικρό καλάθι καθώς πρόκειται για νοοτροπίες πολύ βαθιά ριζωμένες.
* Δυστυχώς το μοντέλο του καλλιτέχνη που πρέπει να υποφέρει, να ανέχεται, να πονάει και που υφίσταται τα ασαφή όρια μεταξύ του σκηνικού ρίσκου – που είναι ζητούμενο για την εργασία μας – και της εν τέλη εργασιακής επισφάλειας, καλά κρατεί. Ταυτόχρονα δεν χρήζουν όλοι οι καλλιτέχνες της ίδια αντιμετώπισης ούτε των ίδιων ευκαιριών.
* Η όποια αισιοδοξία μου λοιπόν ακουμπάει μόνο στο οτι ως “γενιά” μπαίνουμε με λίγη περισσότερη συνειδητότητα στον επαγγελματικό χώρο σχετικά με τις υπάρχουσες, τις επιτρεπτές και τις επιθυμητές συνθήκες καλλιτεχνικής εργασίας. Γίνονται συλλογικές προπάθειες, ελπιδοφόρα ανοίγματα και κινητοποιήσεις για την αντιμετώπισή των ζητημάτων του χώρου και αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό πρώτο βήμα.
* Τώρα σε ότι αφορά την πολιτεία και το μερίδιο της, έχει έναν μοναδικό τρόπο να το διατηρεί σταθερά και αυξητικά μέσα στα χρόνια. Υπάρχει πλήρης απαξίωση του πολιτισμού σε οποιαδήποτε έκφανσή του, γιατι ένδειξη πολιτισμού είναι και οι συνθήκες διαβίωσης των πολιτών, το σύστημα υγείας, η παιδεία και εδώ δυστυχώς η αισιοδοξία μου είναι ελάχιστη αν όχι ανύπαρκτη.
* Το περασμένο καλοκαίρι ο Γιώργος Αδαμαντιάδης επικοινώνησε μαζί μου και μου μίλησε για το έργο που έγραφε. Το “Σχέδιο Προμηθεύς”ειναι μια πολιτική τραγωδία. Η παράσταση μας διαδραματίζεται τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου του 67 σε ένα πολιτικό γραφείο νεολαίας, ένα μήνα πριν τις εκλογές. Μια ομάδα μελών του, ανακαλύπτει ένα δέμα που περιέχει στοιχεία που αποκαλύπτουν την ομάδα αξιωματικών που ετοιμάζεται να καταλύσει την δημοκρατία μέσα στις επόμενες ώρες.
* Οι ήρωες ανάμεσα σε ιδεολογικές συγκρούσεις, πολιτικό και ηθικό αδιέξοδο βρίσκονται αντιμέτωποι με το ακραίο ερώτημα “Μπορεί μια πράξη βίας να σταματήσει την δικτατορία πριν την γέννησή της;’.
* Περίμενα με πολλή χαρά αυτη τη συνεργασία. Θαυμάζω πολύ τη συγγραφική ικανότητα του Γιώργου και η χρονική περίοδος που πραγματευόμαστε πρόκειται για μια ιδιαίτερα κομβική στιγμή για την Ιστορία.
* Είναι πολύ συγκινητικό να συναντιέσαι σκηνικά, επαγγελματικά πλέον με ανθρώπους με τους ποίους εκπαιδεύτηκες, πόσο μάλλον με καποιον που υπήρξε βασικός καθηγητής του έτους μου, αλλα και με συμφοιτητές μου,βλέποντας την εξέλιξη και την καλλιτεχνική διαδρομή που έχουν διανύσει. Είναι κάπως σα να επιστρέφεις σπίτι σου.
* Θα πρότεινα σε κάποιον να έρθει να δει την παράσταση γιατι παίζω εγώ και δεν είναι να παιζεις με αυτα,δεν ξερεις ποτε θα ξαναπαίξεις χαχαχα. Στην πραγματικότητα όμως θα έλεγα σε κάποιον να έρθει γιατί αν και η παράσταση αναφέρεται σε μια μακρινή για εμάς χρονική στιγμή, δεν είναι και τόσο μακρινή.
* Σήμερα συμβαίνουν θηριώδη γεγονότα για την ‘διασφάλιση της δημοκρατίας’ και εμείς τα παρακολουθούμε να συμβαίνουν από τα κινητά μας. Ταυτόχρονα έχει πραγματοποιηθεί έρευνα για τα γεγονότα και την περίοδο οπότε και για το νεότερο κοινό που δεν έχει την όποια επαφή με την εποχή, είναι μια ευκαιρία να μπει σε αυτόν τον κόσμο. Προκειται για μια ενδιαφέρουσα πλοκή με δυνατους χαρακτήρες.
* Ο ρόλος μου στην παράσταση είναι αυτός της ιδιαιτέρας του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου. Πρόκειται για μια γυναίκα που δεν μένει αμέτοχη στα γεγονότα που εκτυλίσσονται μπροστά της. Αγαπάει πολύ και πιστεύει κάποια πράγματα απόλυτα και αδιαπραγμάτευτα. Σε αυτό συναντιόμαστε. Αντιμετωπίζει πολύ λογικά την ζωή. Αυτή είναι η διαφορά μας.Και φυσικά φέρει πεποιθήσεις που με βρίσκουν εντελώς αντίθετη.
* Ο κινηματογράφος ήταν αυτός που με ώθησε να στραφώ στην υποκριτική. Από πολύ μικρή ηλικία έβλεπα ταινίες μανιωδώς και μέχρι και σήμερα είναι αυτό που απολαμβάνω να κάνω με τον εαυτό μου, χειμώνα, καλοκαίρι. Μου αρέσει πολύ να πηγαίνω μόνη μου σε προβολές, στα φεστιβάλ εντός και εκτός Αθηνών. Νιώθω υπέροχα όταν βουλιάζω στο κάθισμα και αφήνω την τεράστια οθόνη να με ρουφήξει στο σύμπαν της!
* Θέλω πάρα πολύ να μου δοθεί η ευκαιρία να ζήσω αυτη την εμπειρία του να γίνω μέρος μιας ταινίας, να ζήσω την εμπειρία των γυρισμάτων. Νομίζω είναι ο διακαής πόθος μου. Θαυμάζω αρκετούς έλληνες κινηματογραφιστές και ηθοποιούς και θεωρώ ότι ο ελληνικός κινηματογράφος έχει ακόμα, παρά τις αντίξοες συνθήκες που αντιμετωπίζει, πολλά να δώσει. Αγαπημένα μου σύμπαντα, αν και δεν έχουν τίποτα κοινό, είναι του Γιάννη Οικονομίδη και του Στέργιου Πάσχου.
* Όπως ανέφερα και προηγουμένως με συναρπάζει ο κόσμος των στούντιο και των γυρισμάτων, οπότε πέρα από το σινεμά, θα ήθελα να εκπαιδευτώ και στο μέσο της τηλεόρασης. Ταυτόχρονα όντας millenial ,ανήκω σε μια γενιά που το χιούμορ της και το πώς αυτό διαμορφώθηκε, έχει αναφορές σε ατάκες τηλεοπτικών σειρών,οπότε θα ήταν ψέμα να πω οτι η τηλεόραση δεν υπήρξε στη ζωή μου.
* Μεγαλώνοντας, ως θεατής έχω απομακρυνθεί από το μέσο, παρόλα αυτα θεωρώ ότι τα τελευταία χρόνια γίνονται ενδιαφέρουσες δουλειές με πολύ καλό δυναμικό που δίνει ποιοτικά αποτελέσματα Πιστεύω ότι υπάρχει χώρος και για ακόμα πιο σύγχρονες και φρέσκιες δουλειές που μιλούν για το σήμερα.
* Η μουσική και το τραγούδι υπήρξαν η πρώτη μου επαφή με τις τέχνες. Ξεκινώντας πιάνο στην τρίτη δημοτικού και συμμετέχοντας σε διάφορες χορωδίες και μουσικά σύνολα. Αυτή την περίοδο συμμετέχω στο εργαστήριο From Εar to Body που διευθύνει η καταπληκτική Δ.Τρυπάνη.
* Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη για αυτό το σεμινάριο, απο τα πιο ωραία και σημαντικά που έχω παρακολουθήσει. Τώρα απολαμβάνω την περίοδο των εντατικών μας προβών για τις δυο παρουσιάσεις που θα πραγματοποιήσουμε αρχές καλοκαιριού. Με το πιάνο η σχέση μου έληξε λίγο άδοξα λίγο πριν τις πανελλήνιες. Βεβαια ποτέ δεν είναι αργά. Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερο σκέφτομαι να επαναπροσδιορίσω την σχέση μας.
* Σε ό,τι αφορά το γράψιμο, αποτελεί μέχρι στιγμής περισσότερο τρόπος αποσυμφόρησης και παιχνίδι εσωτερικής κατανάλωσης ,που συμβαίνει σποραδικά στη ζωή μου. Προς το παρόν δεν με έχω σκεφτεί σε ρόλους που αφορούν στην συγγραφή ή την σκηνοθεσία.
* Ο χορός και ο αθλητισμός υπάρχουν πολύ πιο έντονα τα τελευταία χρόνια στη ζωή μου. Κατά περιόδους έχω ασχοληθεί με παραδοσιακούς και σύγχρονους χορούς. Θα ήθελα όμως να έχω ασχοληθεί πολύ περισσότερο και πιο συστηματικά με την κίνηση και είναι κάτι που προσπαθώ να αναπληρώσω και να εξελίξω στο σήμερα.
* Μέχρι στιγμής υπήρξα πολύ τυχερή με τους ανθρώπους που έχω συναντήσει. Αγαπούν το θέατρο και εργάζονται σκληρά για αυτό. Δύο συνεργασίες κατέχουν ξεχωριστή θέση. Η παράσταση ‘Σπαραγμός’μια αφήγηση για το πένθος, σε σκηνοθεσία του Ν.Μάνεση, που παρουσιάσαμε στο Άργος και στην Αθήνα. Περάσαμε ενα καλοκαίρι μαζί όλη η ομάδα, δεθήκαμε πολύ και είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε εκτός Αθηνών. Επίσης η πολύ προσωπική παράσταση, Επαναρχία, σε σύλληψη και σκηνοθεσία του πολύ καλού μου φίλου Σ. Δημόπουλου. Σίγουρα τη συμμετοχή σε έναν Χορό αρχαίου δράματος είτε και σύγχρονου έργου θα την ήθελα πολύ!
* Πέραν αυτού δεν νομίζω ότι έχω συγκεκριμένα έργα ή συγγραφείς με τους οποίους θα ήθελα να καταπιαστώ. Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι οι άνθρωποι,οι σκηνικές συναντήσεις και οι ομαδικές δουλειές.
* Η επαγγελματική ενασχόληση μου με την γεωπονική σταμάτησε πριν ξεκινήσει! Σαν επιστήμη είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και υπήρξε σημαντικός δάσκαλος για εμένα. Όντας μεγαλωμένη στην Αθήνα, αποτέλεσε την πρώτη άμεση επαφή μου με την φύση και γή. Μου έμαθε την αναγκαιότητα και την νομοτέλεια του χρόνου, την μοναδικότητα και την λειτουργία που επιτελεί κάθετί γύρω μου και όπως ανέφερα και παραπάνω μου υπενθυμίζει οτι είμαι ένα ελάχιστο κομμάτι ενός σύμπαντος πολύ μεγαλύτερου απο εμένα. Με εξοικιώνει πολύ με την θνητότητα.
* Ο εθελοντισμός διαδραματίζει σημαντικό ρόλο για μένα. Είναι κάτι στο οποίο θέλω να επιστρέψω. Ειναι ωραίο να προσφέρεσαι και να μαθαίνεις. Αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αντικαταστάσει τις κρατικές δομές και το ρόλο που χρειάζεται να λάβει η πολιτεία.
* Η Αθήνα είναι σαν άνθρωπος. Πολλές αντιθέσεις. Κάθε σημείο της διαφορετικό και μοναδικό, αλλά ποτέ αδιάφορο. Ζωντανή όλες τις ώρες. Μου άρεσει να περπατάω την Αθήνα, μου αρέσει ο ήλιος της, ο νυχτερινός ουρανός της, τα μπαλκόνια, οι γειτονιές της. Τον τελευταίο καιρό όμως νιώθω όλο και περισσότερο οτι η κίνηση, η διαρκής μείωση πρασίνου και ορίζοντα καθώς και οι συνεχώς αυξανόμενες δυσκολίες που αναδύονται στο κέντρο λόγω έλλειψης υποδομών, να μου προκαλούν δυσφορία καθιστώντας την αφιλόξενη και όλο και λιγότερη ελκυστική.
* Το All4fun αποτελεί ενεργό σημείο ενημέρωσης για τους καλλιτέχνες. Δίνει χώρο και στήριξη σε νέους καλλιτέχνες να επικοινωνήσουν την δουλεία τους, ενώ συμπεριλαμβάνει μεγάλο εύρος παραστάσεων και ενδυναμώνει το δίκτυο καλλιτεχνών. Το ευχαριστώ λοιπόν πολύ, μαζί με τον Κυριάκο για τον χώρο που μου έδωσε.
Αναλυτικές πληροφορίες για το “Σχέδιο Προμηθεύς” ΕΔΩ
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 22/4/2026
