Τον είχα πρωτοδεί πριν από χρόνια στο Μπαμ του Νικόλα Ανδρουλάκη και θυμάμαι πως μου είχε κάνει εντύπωση η ευθύτητα του πάνω στη σκηνή.
Ίσως γιατί ο Νικόλας Βασιλειάδης αποφάσισε ν’ ακολουθήσει την υποκριτική, αφού πρώτα είχε συναναστραφεί με ηθοποιούς. Και κάπως έτσι του κόλλησε το “μικρόβιο” και έκτοτε συμμετέχει ενεργά στο θέατρο, με τη φετινή σεζόν να τον βρίσκει στη μεταφορά που έκανε ο Βαγγέλης Λάσκαρης στην ταινία του Σταύρου Τσιώλη “Ας περιμένουν οι γυναίκες” .
Έχοντας το χάρισμα να είναι και του σαλονιού και του αλωνιού ο Νικόλας θεωρώ πως έχει τις δυνατότητες για να πραγματοποιήσει ακόμα περισσότερα βήματα και στην τηλεόραση, αλλά και στον κινηματογράφο (που απορώ ακόμα πως δεν τον έχουν ανακαλύψει οι διάφοροι σκηνοθέτες και λοιποί casting directors).
* Δεν ήμουν από τα παιδιά που ήθελαν από μικρός να γίνω ηθοποιός. Θυμάμαι τον εαυτό μου κάποιες φορές μικρός να γράφω σκετσάκια αλλά ποτέ δε θα με φανταζόμουν να είμαι ηθοποιός. Δεν το είχα. Νομίζω ότι μου ήρθε όταν άρχισα να συναναστρέφομαι με ηθοποιούς, αλλά σίγουρα το πήρα απόφαση όταν συμμετείχα στους «Στάβλους της Εριέτας Ζαΐμη». Εκεί γνωρίστηκα με ανθρώπους οι οποίοι μου έδειξαν τι πραγματικά σημαίνει να είσαι ηθοποιός. Χαίρομαι γιατί με κάποιους έχω κρατήσει σχέσεις και τους θεωρώ δικούς μου ανθρώπους.
* Τι σημαίνει για κάποιον η αλήθεια; Τι σημαίνει για κάποιον η ελευθερία; Αυτά ακριβώς είναι για μένα η υποκριτική. Η αλήθεια μου μέσα από τον ρόλο και η ελευθερία μου να τον εκφράσω.
* Δυστυχώς στην Ελλάδα, ο καλλιτέχνης αντιμετωπίζεται σαν κάποιος που κάνει το χόμπι του. Κι όμως δεν είναι έτσι. Κάθε μήνα έχουμε την ίδια αγωνία, όπως όλοι. Κι εγώ είμαι από τους τυχερούς γιατί απασχολούμαι και σε άλλο κλάδο, οπότε δεν έχω την ίδια αγωνία με τους υπόλοιπους καλλιτέχνες. Αλλά οι φίλοι μου ανησυχούν για το πως θα βγάλουν τον μήνα ή πως θα κάνουν την τέχνη τους και θα μπορέσουν να ζήσουν από αυτήν.
* Θεωρώ ότι έχουμε μερίδιο ευθύνης και εμείς γιατί έχουμε επιτρέψει να συνεχίζουμε να είμαστε μέρος ενός προβληματικού περιβάλλοντος, δεν έχουμε περιφρουρήσει όσο θα έπρεπε το χώρο μας. Δυστυχώς μας νοιάζει πολλές φορές ο εαυτός μας και όχι το σύνολο, κάτι το οποίο είναι «λογικό» μέσα στην κοινωνία μας, αλλά δεν πρέπει να είναι αποδεκτό. Η αλήθεια είναι ότι η νέα γενιά και όχι μόνο οι καλλίτέχνες προσπαθεί να βάλει τα όριά της πιο ξεκάθαρα. Σ’ αυτό πρέπει να χτίσουμε.
* Όσον αφορά την πολιτεία δεν θέλω να σχολιάσω κάτι γιατί πολύ απλά το μόνο που προσπαθεί είναι να υποβαθμίσει έναν χώρο που μάλλον την ενοχλεί επειδή έχει βήμα και άποψη. Απλά να θυμηθούμε ότι οι τέχνες πήγαν τον κόσμο μπροστά. Έδωσαν μία νέα οπτική στον κόσμο γύρω μας. Αξιοπρέπεια ζητάμε. Όπως όμως και όλοι οι κλάδοι.
* Είμαστε τυχεροί γιατί η παράσταση μας “Ας περιμένουν οι γυναίκες” του Σταύρου Τσιώλη σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Λάσκαρη έχει πετύχει τον στόχο της. Πρώτα απ’ όλα να είναι μία παράσταση, πράγμα δύσκολο γιατί μιλάμε για μία ταινία που έχει φανατικό κοινό και δε θα έπρεπε να τους απογοητεύσουμε. Αυτό άλλωστε ήταν και το πρώτο μας στοίχημα. Δεύτερο μέλημα μας ήταν να έρθει και κόσμος που δεν είναι ταυτισμένος με αυτή την ταινία. Το κοινό και των δύο κατηγοριών είναι ότι έχουν απολαύσει την προσπάθειά μας. Δεν υπάρχει καλύτερο από το να βλέπεις θεατές να φεύγουν χαρούμενοι και να είμαστε υπεύθυνοι εμείς.
* Στην παράσταση ενσαρκώνω τον Αντώνη, το ρόλο που ερμήνευσε στην ταινία ο Σάκης Μπουλάς, οπότε έπρεπε να βρω έναν δικό μου τρόπο. Δε θα μπορούσα να κάνω κι αλλιώς. Το βασικό ήταν να φτιαχτεί πρώτα η παρέα πάνω στην σκηνή και κάτι το οποίο πέτυχε πρώτος από όλους ο Βαγγέλης Λάσκαρης, ο σκηνοθέτης μας και ακολουθήσαμε κι εμείς. Νομίζω ότι παρέα των Πάνου, Μιχάλη και Αντώνη ενσαρκώνεται θεατρικά από μας.
* Η άποψη μου είναι ότι πρέπει να βρεις κοινά στοιχεία με όλους τους ρόλους που καταπιανόμαστε. Ακόμα και με τους χειρότερους χαρακτήρες του παγκόσμιου θεάτρου πρέπει να βρούμε έστω ένα στοιχείο που θα μας ξεκλειδώσει τον ρόλο.
* Σχετικά με τον Αντώνη, νομίζω ότι όλοι μας έχουμε κοινά στοιχεία μαζί του. Είναι ιδεολόγος, εργατικός και παθιάζεται με ότι του αρέσει. Αλλά έχει και τις αναστολές του. Φοβάται αλλά τολμάει να ζήσει. Είναι πραγματικός φίλος ακόμα και στα φαινομενικά αντίθετα μπατζανάκια του. Νομίζω ότι εκεί προσπάθησα να κινηθω.
* Ο Τσιώλης έφτιαξε μία ταινία και δεν ξέρω αν είχε φανταστεί τον αντίκτυπο που θα είχε στο κοινό. Το φοβερό είναι ότι και άνθρωποι που δεν είχαν ζήσει αυτή την εποχή κι όμως κάτι τους λέει και την βλέπουν.
* Έχει τύχει να έρθουν παιδιά 25 ετών και πιο κάτω και μας λένε το πόσο φανατικοί είναι με την ταινία. Είναι άτομα τα οποία δεν έζησαν αυτή την εποχή δεν έμαθαν να ζουν όπως ζουν τα μπατζανάκια μας. Κι όμως για κάποιον λόγο λατρεύουν την ταινία. Μάλλον γιατί κάτι τους αγγίζει.
* Η ταινία άλλωστε μιλάει για τη φιλία, τις σχέσεις και τις αγωνίες των ανθρώπων. Μιλάει για το σπάσιμο της ρουτίνας, την ξεγνοιασιά και το «διάλειμμα» που χρειαζόμαστε όλοι μας. Είμαστε άνθρωποι και χρειάζεται να ρίχνουμε κάποιες φορές ταχύτητα.
* Ο Βαγγέλης κατάφερε να διασκευάσει την ταινία και να την φέρει στο θέατρο. Εμείς απλά ακολουθήσαμε τις σκέψεις του και φροντίσαμε να γίνουμε μία παρέα που θα περνάει καλά και πάνω αλλά κυρίως έξω από την σκηνή.
* Αυτό που μου έκανε εντύπωση ότι στην Θεσσαλονίκη – όπου ξεκινήσαμε τις παραστάσεις – γελούσαν σε διαφορετικά σημεια του έργου απ’ ότι στην Αθήνα κάτι το οποίο περιμέναμε γιατί είναι διαφορετικά κοινά με διαφορετικές προσλαμβάνουσες, αλλά αυτό είναι και το ωραίο. Στο τέλος αυτό που έχει σημασία είναι να περάσει καλά ο κόσμος που σε τιμάει με την παρουσία του.
* Μέχρι τώρα δεν έτυχε να πάρω μέρος σε κάποια κινηματογραφική παραγωγή! Ωστόσο όμως θα ήθελα πάρα πολύ καθώς λατρεύω τον κινηματογράφο. Ανήκω στη γενιά που η έξοδος μας ήταν το σινεμά. Φροντίζαμε λοιπόν να ήταν τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα, έχοντας δει τα πάντα. Αυτό που με χαροποιεί είναι η άνθιση στον ελληνικό κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια με πολύ ωραίες δουλειές και δε θα το κρύψω ότι έχω ζηλέψει αρκετούς ρόλους.
* Η τηλεόραση ήταν η αρχή για μένα σε αυτό το χώρο. Ήταν και η αφορμή να ξεκινήσω τις σπουδές μου, όπως προείπα, καθώς στην πρώτη μου τηλεοπτική δουλειά δεν είχα καν ξεκινήσει να σπουδάζω.
* Θα ήταν λάθος να ξεχωρίσω κάποια από τις συνεργασίες μου γιατί για κάθε μία έχω κρατήσει και κάτι διαφορετικό. Θεωρώ ότι ήμουν τυχερός στις συνεργασίες και έχω δουλέψει με υπέροχους ηθοποιούς. Παράλληλα όμως,έχω συνεργαστεί και γνωρίσει φανταστικούς συνεργάτες και αναφέρομαι σε όσους είναι πίσω από τις κάμερες και είναι υπεύθυνοι για να βγει το πιο καλό αποτέλεσμα για όλους. Στην τηλεόραση γνώρισα ανθρώπους με τους οποίους κάνω παρέα ακόμα και τώρα και αυτό το θεωρώ ευλογία.
* Είμαι γενικά ένας εσωστρεφής άνθρωπος ως αναφορά τα συναισθήματά μου οπότε το γράψιμο ήταν ένας τρόπος να εξωτερικεύω όσα δεν μπορώ να πω,είναι κάτι που πραγματικά θα ήθελα να μπορώ να κάνω. Το προσπαθώ, αλλά προς το παρόν χωρίς επιτυχία. Αλλά θα δείξει. Το παν είναι η προσπάθεια.
* Αυτό που με γεμίζει και με συναρπάζει είναι να παίζω και να εκτίθομαι. Κάθε μέρα πάνω στη σκηνή είναι διαφορετική.Ακόμα με γοητεύει αυτό. Η σκηνοθεσία μου αρέσει, αλλά προτιμώ να την αφήνω σε αυτούς που την ξέρουν καλύτερα. Τώρα για το τραγούδι και τη μουσική, προτιμώ να παραμένω ακροατής και να ταξιδιώτης μέσω αυτής.
* Με τον αθλητισμό ναι, με τον χορό πάλι δεν έχουμε κάποια ιδιαίτερη σχέση. Από μικρός το νερό με τραβούσε κι έτσι ασχολήθηκα για αρκετά χρόνια με την υδατοσφαίρηση. Είμαι σίγουρος ότι ο αθλητισμός μου έδωσε αρκετές βάσεις για το χαρακτήρα μου και στη συνέχεια για τη δουλειά και του θεάτρου αλλά και γενικά σε όποιον χώρο κι αν δραστηροποιείσαι.
* Το πρώτο πράγμα και από τα πιο σημαντικά είναι η πειθαρχία. Αν έχεις υπάρξει μέλος μιας αθλητικής ομάδας λειτουργείς διαφορετικά. Άλλωστε το θέατρο, ο κινηματογράφος και η τηλεόραση είναι ομαδικό άθλημα.
* Ανέκαθεν είχα μία περισσοτερη ζέση για τον Σαίξπηρ, αλλά χωρίς να έχω μανία να παίξω κιόλας σε κάποιο από τα έργα του. Έτυχε στη σχολή ή και αργότερα να ασχοληθώ και να προσπαθήσω να τον κατανοήσω. Οπότε μάλλον θα έλεγα ότι αυτός είναι ο συγγραφέας που με έχει κερδίσει. Για ρόλους τώρα επικεντρωνόμαστε στην παράσταση μας, η οποία παίρνει παράταση μέχρι τέλος Μαρτίου λόγω ανταπόκρισης του κοινού και τα υπόλοιπα έρχονται. Εξάλλου για μένα πάντα ο καλύτερος ρόλος είναι ο επόμενος που δεν τον ξέρεις καν.
* Η Αθήνα είναι μια πολύ όμορφη πόλη που έχεις να δεις πάρα πολλά και ακόμα κι εμείς που έχουμε γεννηθεί και μεγαλώσει εδώ, πάντα θα υπάρχουν και σημεία που δε θα τα έχουμε δει, πάντα υπάρχουν σημεία που σε γοητεύουν. Ας είμαστε όμως ειλικρινής η καλύτερη εποχή στην Αθήνα είναι ο Αυγουστος που την απολαμβάνεις στο 100%.
* Αυτό που δεν αντέχω είναι η κίνηση κάθε πρωί, δεν αντέχω το στρες και τον ήχο της κόρνας αλλά το κυριότερο είναι ότι δεν θέλω να βλέπω σκυθρωπά πρόσωπα. Οι ρυθμοί της Αθήνας, όπως θεωρώ και των άλλων μεγάλων πόλεων, μας κάνουν να ξεχνάμε να απολαμβάνουμε το χρόνο μας. Όπως ακριβώς και τα μπατζανάκια μας στο έργο. Θα μου πεις, αν ζούσες στην επαρχία δε θα τα έβλεπες;
* Η απάντηση είναι όχι καθώς πιστεύω ότι στην επαρχία ακόμα και τις δυσκολίες τις αντιμετωπίζουν με μια πιο ήρεμη διάθεση!
* Αυτό που μου αρέσει στο all4fun είναι ότι προσφέρει βήμα στις τέχνες και μάλιστα χωρίς να περιμένει να κερδίσει κάτι. Είναι ο ιστότοπος που μας κρατάει σε επαφή με όλα όσα γίνονται και με όσα μπορεί να μην έχουμε ακούσει. Επίσης στηρίζει τους καλλιτέχνες όχι μόνο με τα άρθρα και τις στήλες του αλλα και με τις εκδηλώσεις που κάνει. Είναι το μέρος που ακούγεται η φωνή μας.
& Αναλυτικές πληροφορίες για την παράσταση “Ας περιμένουν οι γυναίκες” ΕΔΩ
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 14/3/2026
