Ο γΚΟΥΡΟΥ

Πρόσωπα της επικαιρότητας που ξεχωρίζουν σε Ελλάδα και εξωτερικό στον χώρο του αθλητισμού, ομάδες οι οποίες παρουσιάζουν ενδιαφέρον, αλλά και διάφορα αφιερώματα θα απασχολούν τον γΚΟΥΡΟΥ. Σκοπός της στήλης δεν είναι μόνο η καταγραφή των γεγονότων, αλλά και μια ευρύτερη προσέγγιση των θεμάτων της επικαιρότητας.

Αυγ
31

Κουίζ: Ποιος είναι ο Φερναντίνιο και ποιος ο Φερνάντο;

Eίναι και οι δύο Βραζιλιάνοι. Γεννήθηκαν στα ηπειρωτικά της χώρας. Από το 2014 είναι συμπαίκτες στη Μάντσεστερ Σίτι. Έχουν διαφορά μόλις δύο χρόνων και 4 εκατοστά στο ύψος. Το όνομα τους είναι σχεδόν ίδιο, ενώ παίζουν και οι δύο στη μεσαία γραμμή.
 
Ο ένας, ο μεγαλύτερος σε ηλικία λέγεται Φερναντίνιο. Και ο  μικρότερος, που ωστόσο μοιάζει πιο μεγάλος ονομάζεται Φερνάντο.
 
Κάποια στιγμή, μάλιστα, φόρεσαν και το νούμερο που έχει στη Σίτι ο Φερναντίνιο (25), όταν ο Φερνάντο έπαιζε ακόμα στην Πόρτο.
 
Θα μπορούσαν πολύ εύκολα να είναι αδέρφια και είναι χαρακτηριστικό ότι στην Αγγλία είχε γίνει θέμα τον Ιανουάριο, όταν ο Τσάρλι Νίκολας μετά από ένα γκολ του Φερναντίνιο κόντρα στην Εβερτον είχε αναφέρει στη ζωντανή μετάδοση του αγώνα ότι για εκείνον είναι το ίδιο, όποιος εκ των δύο σκοράρει. 
Απρ
02

Τι πετυχαίνεις όταν είσαι ενωμένος…

Οι Έλληνες καλλιτέχνες (ηθοποιοί, σκηνοθέτες, χορευτές κλπ.) πήραν την κατάσταση στα χέρια τους, κινητοποιήθηκαν μέσα σε ελάχιστες ώρες με εντυπωσιακό μάλιστα τρόπο και συγχρονισμό, οδηγώντας τελικά τον Γιαν Φαμπρ στην παραίτηση. Ο Βέλγος σαν άλλος αποικιοκράτης είχε αποκλείσει απαξιωτικά σχεδόν κάθε τι ελληνικό στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.
 
Τι αποδεικνύει αυτή η κινητοποίηση; Αρχικά το ότι η αντίδραση σε ό,τι σου σερβίρουν μπορεί να αποδώσει καρπούς. Και μάλιστα πολύ άμεσα. Όπως και το ότι ένας κλάδος μπορεί να ενωθεί όταν νιώσει πως του παίρνουν τα αυτονόητα.
 
Αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος, η ευχάριστη και ελπιδοφόρα...
Μαρ
03

Περί βραβείων και διχογνωμιών

Από το 2009 που άρχισα ν’ ασχολούμαι πιο συστηματικά με τα βραβεία παρατηρώ – ενδεχομένως να μοιάζει και λογικό -  μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τα βραβεία Μερκούρη (το θεωρώ πιο δύσκολο να κατακτηθεί λόγω του ότι οι γυναίκες ηθοποιοί είναι πολύ περισσότερες) και Χορν σχεδόν κάθε φορά να επικρατούν διχογνωμίες.

Ποια/ποιος έπρεπε να είναι, αλλά δεν είναι, ποια/ποιος δεν έπρεπε να είναι, αλλά τελικά είναι, γιατί η/ο τάδε, γιατί όχι η/ο τάδε, τι μέσο είχε αυτή/αυτός, γιατί δεν είδαν και εκείνη/ον που παίζει σε παιδικό, σε off-off παράσταση κλπ.

Η αλήθεια είναι ότι το να κρίνεις μια ερμηνεία είναι καθαρά υποκειμενικό θέμα. Πόσο μάλλον όταν τα μέλη της επιτροπής είναι σχεδόν δεδομένο πως με κάποιον τρόπο συνήθως γνωρίζουν προσωπικά τους υποψήφιους.

Άρα εδώ θέλοντας και μη μπαίνει αυτόματα το στοιχείο της μη απόλυτης αντικειμενικότητας. Αν και σε τελική ανάλυση πού είμαστε όλοι μας ανεξαιρέτως αντικειμενικοί 100% για να ισχύει κάτι τέτοιο και στην περίπτωση των εκάστοτε βραβείων;
 
Ωστόσο αυτό το οποίο επιβεβαιώνεται και με την πράξη είναι ότι ειδικά όσες έχουν πάρει βραβείο Μερκούρη από το 2007 που θεσπίστηκε έως σήμερα έχουν καταξιωθεί στον χώρο, καμία δε χάθηκε, όλες τους δουλεύουν συστηματικά και με επιτυχία.  
 
Οι περισσότερες είναι πρωταγωνίστριες, γεμίζουν θέατρα, είναι μεταξύ των κορυφαίων της γενιάς των 30+ και οι πιο πολλές απολαμβάνουν της πλήρους αποδοχής της αξίας τους. Ακόμη, όμως, και όσες ήταν απλά υποψήφιες συνήθως διεκδικούσαν δικαίως το σχετικό βραβείο, διαγράφουν τη δική τους ρότα, έστω και αν για κάποιες θα έπρεπε να είχαν δοθεί περισσότερες ευκαιρίες και ειδικά σε μεγάλα θέατρα.
Ιαν
31

Δημιουργία δεδικασμένου

Από τέλη Μαρτίου και αρχές Απριλίου πρόκειται να πραγματοποιηθεί το φεστιβάλ της πειραματικής σκηνής του Εθνικού Θεάτρου με θέμα τον εμφύλιο. Ήταν πολλές οι προτάσεις, που κατατέθηκαν, δύσκολη η τελική επιλογή και είναι αλήθεια πως όχι μόνο εγώ, αλλά και πολύς κόσμος περιμένει με μεγάλη ανυπομονησία το συγκεκριμένο φεστιβάλ. Όχι μόνο για το ότι το θέμα προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά και γιατί δεν έχουν γίνει και πολλές απόπειρες καταγραφής των γεγονότων εκείνης της εποχής στο θέατρο. Θυμάμαι π.χ. το εξαιρετικό «Γιοι και κόρες» του Γιάννη Καλαβριανού – από τις καλύτερες παραστάσεις που έχω δει – και το επίσης σημαντικό «Κάρβουνο» στο θέατρο Κωφών.

Πώς, όμως, μπορεί αυτό το φεστιβάλ να πάρει σάρκα και οστά, όταν εν έτει 2016 παράσταση της νέας Πειραματικής σκηνής του Εθνικού κατεβαίνει, επειδή υπήρξαν αντιδράσεις από κάποιους; Και τι θα συμβεί όταν π.χ. στο φεστιβάλ για τον εμφύλιο θα αντιδράσουν απόγονοι των οικογενειών των θυμάτων του; (είτε από τη μία πλευρά, είτε από την άλλη). Πέρα από τους πολλούς λόγους που ήδη έχουν αναφερθεί σχετικά με τη λανθασμένη απόφαση για το κατέβασμα της «Ισορροπίας του Nash» δημιουργείται δεδικασμένο. Γιατί το ένα φέρνει το άλλο και κάθε λίγο και λιγάκι κάποιος θ’ αντιδρά, κάποιος θα απειλεί και οι παραστάσεις θα κατεβαίνουν. Και όταν το ίδιο το Εθνικό Θέατρο δεν μπορεί να υπερασπιστεί τις επιλογές του, τότε τι πρόκειται να συμβεί σε άλλες σκηνές;

Δεκ
09

"Πάρτε μια κάμερα και κάντε μια ταινία..."

Χρειαζόμαστε παραγωγές, όπως το «Ουζερί Τσιτσάνης». Ταινίες του Παντελή Βούλγαρη, του Τάσου Μπουλμέτη, του Τάσου Ψαρρά. Και του στιλ του Παπακαλιάτη και εκείνο του Λάνθιμου και των12348445 907144752703207 438788858 n σκηνοθετών τύπου Κούτρα που δυστυχώς έχουν μικρότερο μπάτζετ για να δείξουν τη δουλειά τους.

Κατ΄αρχάς γιατί απασχολούν κόσμο, ανοίγουν δουλειές και δίνουν τη δυνατότητα σε νέα πρόσωπα ν’ αναδειχθούν.

Κατά δεύτερον γιατί έτσι μπορεί ο κόσμος ν’ αρχίσει να βλέπει περισσότερο ελληνικό σινεμά και όχι μόνο χολιγουντιανές ταινίες και φιλμ του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Και αναφέρομαι σε ταινίες που να τον αφορούν, να μην είναι εύκολες και ανόητες, όπως συμβαίνει με πολλές ελληνικές σαχλοκωμωδίες (στις οποίες παίζουν πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι) και να αναδεικνύουν κείμενα από βιβλία και μυθιστορήματα.