Οι καλλιτέχνες γράφουν

Μαρ
13

Ο Χρήστος Καπενής γράφει για τον "Μηχανισμό του Δωματίου"

Ο "Πορτιέρης" κρατώντας ένα πόμολο, φυλάει την πόρτα ενός δωματίου. Απαγορεύει την είσοδο στο δωμάτιο σε οποιονδήποτε δεν έχει άδεια εισόδου. Είναι επίσης υπεύθυνος για τη διαφύλαξη της μυστικότητας των δρώμενων εντός του τα οποία και ο ίδιος δηλώνει υπεύθυνα στη σύμβαση που υπέγραψε για να πάρει αυτή τη δουλειά, οτι θα αγνοεί. Φυλάει ένα δωματιο όπου δε γνωρίζει τι συμβαίνει στο εσωτερικό του και επισης δεν έχει περιέργεια να μάθει τι συμβαίνει εντός του χώρου αυτού. Τηρεί πιστα το συμβόλαιό του, κατά γράμμα, έχοντας πλήρη εικόνα για τη θέση του, τη στάση του και τις αρμοδιότητές του.

Έχει συνειδητά αποφασίσει να κανει τη δουλειά του άψογα. Τα πράγματα όμως ανατρέπονται απο την πρώτη κι ολας σκηνή, του έργου, οταν ο "επισκέπτης" ένα άγνωστο στον πορτιέρη πρόσωπο, ζητά να μπει στο δωμάτιο, διότι πρέπει να αφήσει κάτι μέσα. Ο πορτιέρης του απαγορεύει την είσοδο και ο επισκέπτης τον απειλεί με το αντικείμενο που έπρεπε να αφήσει στο δωμάτιο, το οποίο είναι ενα όπλο. Ακολουθεί ενας πυροβολισμός κι ένα πτώμα βγαίνει από το δωμάτιο. 
Φεβ
28

Ο Χάρης Μπόσινας γράφει για τη "Φανταστικότητα"

Η πόρτα στην αμυγδαλιά ή Πώς να μπείτε στη Φανταστικότητα

Αυτήν τη φορά η πόρτα εμφανίστηκε κρεμασμένη στο πιο ψηλό κλαδί μιας ανθισμένης αμυγδαλιάς. Ο Βαγγέλης δεν ξαφνιάστηκε όταν την είδε, πιο πολύ προβληματίστηκε. Η πόρτα ήταν αρκετά ψηλά και οι ικανότητές του στο σκαρφάλωμα ήταν μάλλον σκουριασμένες. Τηλεφώνησε στο Γρηγόρη, που είχε εμπειρία σε παράξενες πόρτες και ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να τον πιστέψει και να τον βοηθήσει. Δεν ήταν φίλοι, αλλά είχαν και οι δύο την ίδια αδυναμία στα αναπάντεχα μυστήρια. 
 
Ο Γρηγόρης έφτασε αστραπιαία στο σημείο με μια ξύλινη σκάλα στο σωστό ύψος για τη συγκεκριμένη αμυγδαλιά, σα να το ήξερε. Με αξιοθαύμαστη ισορροπία ανέβηκαν και οι δύο τα ξύλινα σκαλοπάτια για να φτάσουν το ασημένιο πόμολο της πόρτας.

Δεν είχαν ιδέα τι κρυβόταν από πίσω της, αλλά δε φοβόντουσαν καθόλου, είτε από άγνοια, είτε από καθαρή γενναιότητα. Αυτά τα πράγματα είναι σχετικά έτσι κι αλλιώς.

Η πόρτα άνοιξε χωρίς κανένα τρίξιμο, φαινόταν καλολαδωμένη. Ο Βαγγέλης μπήκε πρώτος και ο Γρηγόρης τον ακολούθησε με ελαφρά πηδηματάκια και την αίσθηση μηδενικής βαρύτητας. 

Η πόρτα οδηγούσε στο δωμάτιο 43 ενός μοτέλ. Ήταν γεμάτο παλιά έπιπλα και στη μέση του φύτρωνε ένα θερμοκήπιο προς ανάπτυξη της βιοποικιλότητας του χώρου και του χρόνου. 

Ιαν
25

Η Μαρία Μπρανίδου γράφει για την παράσταση "Κλυταιμνήστρα;" στο Θέατρο ΜΠΙΠ

Αυτό που μου αρέσει στον ρόλο της Κλυταιμνήστρας στο έργο του Ανδρέα Στάικου είναι ότι πρόκειται για έναν πολύπλευρο θεατρικό χαρακτήρα. Είναι μια θεατρίνα, από αυτές που συμμετείχαν στα “μπουλούκια”, που υποδύεται την τραγική ηρωίδα και άλλοτε ταυτίζεται μ’ αυτήν και την υπερασπίζεται με πάθος και άλλοτε την σχολιάζει, την υπονομεύει, τη διακωμωδεί. Σου δίνει, λοιπόν, ο ρόλος, αλλά και το ίδιο το έργο, τη δυνατότητα να παίξεις μέσω ενός ρόλου πολλούς: την Κλυταιμνήστρα των αρχαίων τραγικών αλλά και την μοιραία γυναίκα της γειτονιάς, την εύθυμη πόρνη, την λαϊκή θεατρίνα, την ερωτευμένη εξαπατημένη, την μάνα που προσπαθεί να συνδεθεί με την κόρη της και άλλοτε γίνεται σκληρή και ανταγωνιστική, άλλοτε εκλιπαρεί για αποδοχή.
Ιαν
24

Θα συνεχίσω να ονειρεύομαι

Ραγίζει η καρδιά μου να βλέπω ανθρώπους γύρω μου, νέους, παιδιά, μεγαλύτερης ηλικίας, να κάθονται σε μια γωνία του δρόμου και να περιμένουν την ελεημοσύνη μας - να βλέπω συνομήλικούς μου που έχουν σπουδάσει, εργαστεί, αγωνιστεί να λένε ότι πλέον δεν έχει σημασία τι θα κάνουν αφού δεν μπορούν να κάνουν αυτό που θέλουν - να βλέπω την πίστη να χάνεται στα μάτια των ανθρώπων και η παραίτηση να είναι η μόνο ασφαλής οδός - να βλέπω τα όνειρά μας να επιπλέουν πάνω από τα σύννεφα σαν μπαλόνια που ξέφυγαν μέσα από τα χέρια μας και πήγαν να επανενωθούν με το σύμπαν
 
Δεν ξέρω τι μου ξημερώνει
δεν ξέρω τι θα κάνω το καλοκαίρι ή τον επόμενο χειμώνα
αν θα είναι θέατρο, τηλεόραση, σινεμά ή απλώς η πρωϊνή μου δουλειά που πλέον δεν είναι ούτε αυτή σταθερή
δεν ξέρω αν θα έχω να πληρώσω τους λογαριασμούς μου
και πλέον δε με νοιάζει αν θα μου τα πάρουν όλα
όλα όσα δεν έχω
όλα όσα δεν είχα ποτέ
όλα όσα ονειρεύτηκαν οι γονείς μου ότι θα έχω
Οκτ
19

Ο Κωνσαντίνος Μωραίτης γράφει για τις θεατρικές του εμπειρίες στο Λονδίνο

Ο Κωνσταντίνος Μωραϊτης μας κάνει υπερήφανους. Και λίγο πριν επιστρέψει στο Λονδίνο του ζητήσαμε να μας γράψει ένα άρθρο για το πώς περνάει στην Αγγλία. Ο Κωνσταντίνος είναι απόφοιτος του Ωδείου Αθηνών και ήδη έχει γράψει τη δική του σελίδα στο θεατρικό σκηνικό της Αθήνας. Ο νεαρός ηθοποιός, όμως, δε μένει μόνο εκεί, αλλά βρίσκεται στη βρετανική πρωτεύουσα για να σπουδάσει σκηνοθεσία.

Παράλληλα από τις αρχές του 2017 θα ξεκινήσει πρόβες με τη διάσημη ομάδα DV8, αφού πέρασε με επιτυχία την κλειστή τους ακρόαση.
 
"6 το πρωί, -3, κι όλα ανάποδα.
 
Ο πρώτος καιρός προσαρμογής στην υπερβολικά επιφανειακή ευγένεια, μπορώ να πω πως ήταν κάπως δύσκολος. Γρήγορα όμως άρχισε η σχολή που ήταν και ο  λόγος που πήγα στο Λονδίνο.

Royal Central School of Speech and Drama, τμήμα σκηνοθεσίας.