Οι καλλιτέχνες γράφουν

Οκτ
19

Ο Κωνσαντίνος Μωραίτης γράφει για τις θεατρικές του εμπειρίες στο Λονδίνο

Ο Κωνσταντίνος Μωραϊτης μας κάνει υπερήφανους. Και λίγο πριν επιστρέψει στο Λονδίνο του ζητήσαμε να μας γράψει ένα άρθρο για το πώς περνάει στην Αγγλία. Ο Κωνσταντίνος είναι απόφοιτος του Ωδείου Αθηνών και ήδη έχει γράψει τη δική του σελίδα στο θεατρικό σκηνικό της Αθήνας. Ο νεαρός ηθοποιός, όμως, δε μένει μόνο εκεί, αλλά βρίσκεται στη βρετανική πρωτεύουσα για να σπουδάσει σκηνοθεσία.

Παράλληλα από τις αρχές του 2017 θα ξεκινήσει πρόβες με τη διάσημη ομάδα DV8, αφού πέρασε με επιτυχία την κλειστή τους ακρόαση.
 
"6 το πρωί, -3, κι όλα ανάποδα.
 
Ο πρώτος καιρός προσαρμογής στην υπερβολικά επιφανειακή ευγένεια, μπορώ να πω πως ήταν κάπως δύσκολος. Γρήγορα όμως άρχισε η σχολή που ήταν και ο  λόγος που πήγα στο Λονδίνο.

Royal Central School of Speech and Drama, τμήμα σκηνοθεσίας. 

Σεπ
14

Κάπου θα μας πετύχουν κι εμάς...

Μπράβο σας!
 
Εκπαιδεύστε μικρούς φασίστες,

Εκπαιδεύστε μικρά φοβικά πλάσματα που όταν μεγαλώσουν θα γίνουν τέρατα, σαν όλα αυτά που μας περιβάλλουν.

Μπολιάστε τα με την ιδέα ενός αόρατου εχθρού που μια ζωή θα τα καταδιώκει και δεν θα τα αφήσει ποτέ να ζήσουν μια ζωή ελεύθερη και ειρηνική.

Μην τους μάθετε ποτέ να αγγίζουν, να αγκαλιάζουν... Τα δέρματα μεταφέρουν μολυσματικές ασθένειες που δε γιατρεύονται, και μολύνουν κυρίως τα μυαλά.

Τα δικά σας μυαλά, για αυτό προσοχή.

Ακόμα χειρότερα, μην τους πείτε ποτέ για τις ασθένειες και τις πληγές που κουβαλάνε οι ψυχές που, αν κλείνουν ποτέ, κλείνουν με μια μαγική λέξη που λέγεται αγάπη.
Απρ
09

Ο Γιάννης Λασπιάς μιλάει για την παράσταση "H πτωτική άνοδος του Αρτούρο Ουι"

Το έργο.

Το έργο “Η πτωτική Άνοδος του Αρτούρο Ούι ” προέκυψε μετά από πρόταση της Αγγελικής Καρυστινού, η οποία ανέλαβε και τη σκηνοθεσία ενός δύσκολου θα έλεγα εγχειρήματος, και λόγω του πολυπληθούς θιάσου και λόγω της βαρύτητας και της ιδιατερότητας που έχει ούτως ή αλλως το έργο του Μπρεχτ.

Απρ
03

Ποιοι μπήκαν μπροστά στη Λυρική και στην ΕΡΤ;

Τηλεοπτικές περσόνες σε ρόλο κριτικού τέχνης, χριστιανικά πρωτοσέλιδα με μωσαϊκά παλλόμενων πεών, αριστεροί αριστερότεροι του βασιλέως, δεξιοί δεξιότεροι του εθνικού, απολιτίκ ασυναρτησίες, μπούργκες με τσαρούχια, λόγια, λόγια, λόγια, που λέει και ο Σαίξπηρ, τέρατα. 
 
Ο Φαμπρ είχε την ευθιξία να παραιτηθεί και καλά έκανε. Υπήρξε πράγματι προσβλητικός, υπήρξε απροετοίμαστος, υπήρξε υπερόπτης. Κατά τα άλλα μίσος. Σαπίλα. Οι καλλιτέχνες δεν στήριξαν τους αγώνες, ακούω. Ποιοι στήριξαν τους αγώνες, δηλαδή; Τα διάφορα οργανωμένα κομματόσκυλα; Εκείνοι που κατέβαιναν στο Σύνταγμα και μοίραζαν κομματικά φυλλάδια; 
 
Που αναρτούσαν τα πανό πάνω από τα κεφάλια της αγανακτισμένης μάζας; Ποιοι κατέβαιναν στις πορείες και στις πλατείες; Ποιοι έκαναν καλλιτεχνικές καταλήψεις για να σωθούν πάρκα και ιστορικά κτήρια από τις ιδιωτικοποιήσεις; Ποιοι μπήκαν μπροστά στη Λυρική και στην ΕΡΤ; 
 
Ποιοι διαβάζανε ποιήματα, ποιοι τραγουδούσαν για να κρατάνε τον κόσμο να μη φοβάται τα χημικά; Ποιοι πάνε σε σχολεία, σε φυλακές, σε καταυλισμούς, σε νοσοκομεία να κάνουν θέατρο; Ποιοι μιλάνε τόσα χρόνια για όλα όσα συμβαίνουν εδώ και έξω με την τέχνη τους; Θέλετε να πείτε ότι δεν το έκαναν όσοι ξέρετε εσείς; Από αυτά τα είδη που βλέπετε, ακούτε και διαβάζετε; Ναι, δεν το έκαναν ούτε και θα το κάνουν ποτέ. Το έκαναν χιλιάδες άλλοι. Κατά κύριο λόγο άνεργοι και ανασφάλιστοι. Που στήνουν απ’ το τίποτα «κάτι». 
Μαρ
17

Ένας θεωρητικός προβληματισμός για την πράξη ή μια πρακτική αμφισβήτηση της θεωρίας

Η παράστασή μας "Ιστορίες από το Πράσινο Βιβλίο" σε κείμενα του Στρατή Μυριβήλη παίζεται στοθέατρο ΠΟΛΗ στην πλατεία Βικτωρίας. Πολλές φορές με πήραν φίλοι και μου είπαν πως θέλουν να έρθουν να τη δουν, αλλά δεν ήξεραν "τι θα βρουν" σ'αυτήν την πολύπαθη πλατεία, αν θα γίνονται επεισόδια και πώς θα παρκάρουν...
 
Στην πλατεία τα πράγματα κυλούν ήσυχα.

Αν εξαιρέσειςτο αφύσικο των ανθρώπων που κοιμούνται κατάχαμα με υπνόσακους και κουβέρτες, όλα είναι φυσιολογικά. Καμμιά φορά σκέφτομαι πως ακόμα κι αυτή η εικόνα του "δημόσιου ύπνου"  έχει αρχίσει να γίνεται φυσιολογική, με την έννοια πως πλέον μας κάνει όλο και λιγότερο εντύπωση.