Οι καλλιτέχνες γράφουν

Μαϊ
28

Της ζωής το παραμύθι

Λενε οι «ειδικοί» πως τα πρώτα παραμύθια θα πρέπει να ειπώθηκαν πριν χρόνια πολλά, την πρώτη φορά και τον πρώτο καιρό, στο βάθος μιας σπηλιάς, ενώ το σκοτάδι έξω σαν τα νερά του βάλτου πηχτό κατάπινε το τελευταίο φως της μέρας. Κι αν ο πρώτος αυτός άνθρωπος, που άρθρωσε προς τους συντρόφους του λόγο παραμυθιακό, δεν είχε τη βεβαιότητα πως το φως θα νικούσε το σκοτάδι, είχε την ελπίδα. Αν δεν είχε τη γνώση, είχε τη φαντασία.
 
Είχε την ανάγκη να αντέξει μέσα στη μεγάλη νύχτα. Η ανάγκη, η φαντασία και η ελπίδα γέννησαν τα λαϊκά παραμύθια. Από τότε μέχρι και σήμερα ο λόγος τους κρατά άσβεστο το φως μες στα σκοτάδια των καιρών. Από τότε μέχρι σήμερα τα λαϊκά παραμύθια κρατούν συντροφιά σε όσους έχουν τα αυτιά τους τεντωμένα και τις καρδιές τους ανοιχτές για να τα υποδεχτούν. 
 
Μια μεγάλη παρανόηση συνοδεύει τον παραμυθιακό λόγο. Ότι τάχα τα παραμύθια είναι μονάχα για τα παιδιά και πως οι μεγάλοι κανένα όφελος δεν θα έχουν από αυτά, παρεκτός για να περνούν την ώρα τους. Τι ψέμα!  
 
Τα παραμύθια τα λαϊκά -και όχι αυτές οι πετσοκομμένες εμπορικές εκδοχές τους που γίναν άλλο ένα προϊόν παιδικής υπερκατανάλωσης- απεύθυνση έχουν στους ενήλικες. Οι ιστορίες ανέκαθεν συντρόφευαν τους ανθρώπους στους χώρους εργασίας, σε ένα διάλειμμα από το λιομάζωμα, στα καφενεία, στο παζάρι και γύρω από την σπιτική εστία, φυσικά, τις ώρες που κοιμούνται οι μικροί και βεγγερίζουν οι μεγάλοι. 

Παραμύθια γεννήθηκαν από την ανάγκη του ανθρώπου να ξεφύγει από την σκληρή καθημερινότητα, να ονειρευτεί τόπους μακρινούς, να γελάσει με την καρδιά του, να φιλοσοφήσει τη ζωή αλλά και να πονηρευτεί. 
 
Παραμύθια μαγικά, ευτράπελα και αστεία, φιλοσοφικά μα και πρόστυχα υπάρχουν σε όλους τους λαούς της γης. Όπου ευδοκίμησε ποτέ ο ανθρώπινος πολιτισμός, βασικός στύλος του είναι οι ιστορίες που αφηγούνται τα μέλη της κοινότητας. Και είναι οι ιστορίες αυτές τόσο ξεχωριστές και τόσο ίδιες μεταξύ τους, μιας και πανανθρώπινες είναι και οι ανάγκες που τις γέννησαν.
 
Από τους κοσμογονικούς μύθους των Ινδιάνων της Αμερικής, μέχρι τις ευτράπελες ιστορίες του Νασρεντίν Χότζα της Ανατολής, τα αιτιολογικά παραμύθια της Αφρικής και τα μαγικά παραμύθια της Ρωσίας, οι ιστορίες αυτές κρύβουν μέσα τους τη μυστική Ενότητα του Κόσμου.
Μαϊ
08

Η Εύρη Σωφρονιάδου γράφει για την παράσταση "Δηλητήριο" στο Θέατρο Faust

ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ της Λοτ Φέικεμανς στο θέατρο Φάουστ.

Εκείνος ( Λάζαρος Γεωργακόπουλος) κι Εκείνη (Εύρη Σωφρονιάδου ) συναντιούνται μετά από 10 χρόνια χωρισμού, σ' ένα μυστηριώδη τόπo.

Περιμένουν κάποιον που δεν έρχεται ποτέ. Είναι αναγκασμένοι να είναι μαζί μόνοι κι επιτέλους να σπάσουν την σιωπή και να μιλήσουν. Αποκαλύπτεται το κοινό τους παρελθόν,η ιστορία τους, ο έρωτας τους, η απώλεια.

Εκείνος έχει προχωρήσει στην ζωή του. Ο έρωτας και η δημιουργικότητα τον "έσωσαν" κατά κάποιο τρόπο.

Μαϊ
02

H Δανάη Τίκου γράφει για την παράσταση "Επιστροφή στο Μπουντεγιόβιτσε"

Η Art Vouveau εργάζεται από το 2013 πάνω στις τεχνικές αφήγησης του βωβού κινηματογράφου, της slapstick κωμωδίας και του Γερμανικού εξπρεσιονισμού. Αναζητά ένα θεατρικό κώδικα καθαρό, δυνατό και διασκεδαστικό την ίδια στιγμή, με σημείο αφετηρίας και πηγή έμπνευσης τις βωβές ασπρόμαυρες ταινίες των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα.

Η πρώτη της θεατρική παράσταση «Τα δεκανίκια ή πώς ξέμαθα να περπατώ» βασίστηκε στην αισθητική των βωβών ταινιών των δεκαετιών του '20 και του '30. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο αθηναϊκό κοινό το 2014 και έκτοτε συνέχισε για τα επόμενα 3 χρόνια γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. 

Το 2017 στρέφει το ενδιαφέρον της στη χρήση της εκφραστικής μάσκας και στο κινηματογραφικό είδος του νουάρ επιχειρώντας να εξερευνήσει καινούργια μονοπάτια στην βουβή αφήγηση. Η δεύτερη δουλειά με τίτλο «Επιστροφή στο Μπουντεγιόβιτζε» είναι ένα βωβό δράμα με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής.

Μαρ
13

Ο Χρήστος Καπενής γράφει για τον "Μηχανισμό του Δωματίου"

Ο "Πορτιέρης" κρατώντας ένα πόμολο, φυλάει την πόρτα ενός δωματίου. Απαγορεύει την είσοδο στο δωμάτιο σε οποιονδήποτε δεν έχει άδεια εισόδου. Είναι επίσης υπεύθυνος για τη διαφύλαξη της μυστικότητας των δρώμενων εντός του τα οποία και ο ίδιος δηλώνει υπεύθυνα στη σύμβαση που υπέγραψε για να πάρει αυτή τη δουλειά, οτι θα αγνοεί. Φυλάει ένα δωματιο όπου δε γνωρίζει τι συμβαίνει στο εσωτερικό του και επισης δεν έχει περιέργεια να μάθει τι συμβαίνει εντός του χώρου αυτού. Τηρεί πιστα το συμβόλαιό του, κατά γράμμα, έχοντας πλήρη εικόνα για τη θέση του, τη στάση του και τις αρμοδιότητές του.

Έχει συνειδητά αποφασίσει να κανει τη δουλειά του άψογα. Τα πράγματα όμως ανατρέπονται απο την πρώτη κι ολας σκηνή, του έργου, οταν ο "επισκέπτης" ένα άγνωστο στον πορτιέρη πρόσωπο, ζητά να μπει στο δωμάτιο, διότι πρέπει να αφήσει κάτι μέσα. Ο πορτιέρης του απαγορεύει την είσοδο και ο επισκέπτης τον απειλεί με το αντικείμενο που έπρεπε να αφήσει στο δωμάτιο, το οποίο είναι ενα όπλο. Ακολουθεί ενας πυροβολισμός κι ένα πτώμα βγαίνει από το δωμάτιο. 
Φεβ
28

Ο Χάρης Μπόσινας γράφει για τη "Φανταστικότητα"

Η πόρτα στην αμυγδαλιά ή Πώς να μπείτε στη Φανταστικότητα

Αυτήν τη φορά η πόρτα εμφανίστηκε κρεμασμένη στο πιο ψηλό κλαδί μιας ανθισμένης αμυγδαλιάς. Ο Βαγγέλης δεν ξαφνιάστηκε όταν την είδε, πιο πολύ προβληματίστηκε. Η πόρτα ήταν αρκετά ψηλά και οι ικανότητές του στο σκαρφάλωμα ήταν μάλλον σκουριασμένες. Τηλεφώνησε στο Γρηγόρη, που είχε εμπειρία σε παράξενες πόρτες και ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να τον πιστέψει και να τον βοηθήσει. Δεν ήταν φίλοι, αλλά είχαν και οι δύο την ίδια αδυναμία στα αναπάντεχα μυστήρια. 
 
Ο Γρηγόρης έφτασε αστραπιαία στο σημείο με μια ξύλινη σκάλα στο σωστό ύψος για τη συγκεκριμένη αμυγδαλιά, σα να το ήξερε. Με αξιοθαύμαστη ισορροπία ανέβηκαν και οι δύο τα ξύλινα σκαλοπάτια για να φτάσουν το ασημένιο πόμολο της πόρτας.

Δεν είχαν ιδέα τι κρυβόταν από πίσω της, αλλά δε φοβόντουσαν καθόλου, είτε από άγνοια, είτε από καθαρή γενναιότητα. Αυτά τα πράγματα είναι σχετικά έτσι κι αλλιώς.

Η πόρτα άνοιξε χωρίς κανένα τρίξιμο, φαινόταν καλολαδωμένη. Ο Βαγγέλης μπήκε πρώτος και ο Γρηγόρης τον ακολούθησε με ελαφρά πηδηματάκια και την αίσθηση μηδενικής βαρύτητας. 

Η πόρτα οδηγούσε στο δωμάτιο 43 ενός μοτέλ. Ήταν γεμάτο παλιά έπιπλα και στη μέση του φύτρωνε ένα θερμοκήπιο προς ανάπτυξη της βιοποικιλότητας του χώρου και του χρόνου.