Θέατρο

Αν εμείς οι Ελληνες πρέπει να αισθανόμαστε υπερήφανοι για την προσφορά μας στην τέχνη είναι πώς από εδώ ξεκίνησε το θέατρο, που έχει τους δικούς του φανατικούς θαυμαστές. Το all4fun θα παρακολουθεί της εξελίξεις στην αθηναϊκή σκηνή και θα σας παρουσιάζει τις καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς.
Φεβ
19

Είδαμε την "Πλατεία Ηρώων"

Το σκηνικό λιτό. Μια σιδερώστρα, μια βαλίτσα, κάποιες κούτες, ζευγάρια ανδρικά παπούτσια και διάφορα άλλα μικροπράγματα. Στο βάθος ένας μεγάλος καθρέφτης, όπου καθρεφτιζόμαστε εμείς, οι θεατές, σα να θέλει ο σκηνοθέτης/δραματουργός να μας κάνει να παρατηρούμε τις ίδιες μας τις αντιδράσεις στα τεκταινόμενα. Στη μέση του σκηνικού ένας μικρός κρατήρας, είναι αυτός που δημιουργήθηκε στο έδαφος μετά την πτώση/αυτοκτονία ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ. Ενός καθηγητή που για αρκετή ώρα δε γνωρίζουμε καν το όνομά του, που είναι νεκρός πλέον, αλλά που η παρουσία του είναι εξαιρετικά έντονη και που η ιδιότητά του ακούγεται επαναλαμβανόμενα σε όλες τις πτώσεις από την οικονόμο του σπιτιού, την 60χρονη κα Τσίτελ (Κ.Καραμπέτη) και τη βοηθό της Χέρτα (Σύρμω Κεκέ). Μοιάζει ένα είδος μνημοσύνου στον μόλις αποδημήσαντα, ένα μνημόσυνο με ένταση και συναισθηματική φόρτιση.
Φεβ
19

"Ο Ζητιάνος και η Χρυσή Κλειδαρότρυπα" στο θέατρο OLVIO

"Αν βάλω το κλειδί στη χρυσή κλειδαρότρυπα, η πόρτα θα ανοίξει και θα φανεί ένα σκοτεινό, άδειο δωμάτιο. 
Κανένας θησαυρός δεν κρύβεται εκεί μέσα. 
Αλλού κρύβει ο καθένας τον θησαυρό του και το χρυσό κλειδί ξέρει που θα το βρει."
 
Σε μια παράξενη πολιτεία, μέσα από μια χρυσή κλειδαρότρυπα, οι άνθρωποι έβλεπαν για λίγα μόνο λεπτά τα όνειρά τους. Σε αυτή την κλειδαρότρυπα είδε κι ένας ζητιάνος τα όνειρα και τις επιθυμίες του. Έτσι αποφάσισε να βρει το κλειδί που θα την άνοιγε. Πήγε στον άρχοντα της πολιτείας και του ζήτησε το κλειδί. Ο άρχοντας, όμως, του απάντησε, πως για να πάρει το κλειδί, πρέπει πρώτα να περάσει από τρεις δοκιμασίες: να καθαρίσει τρεις αποθήκες, να παλέψει με τρεις δράκους για να ελευθερώσει την κόρη του Άρχοντα, και τέλος, να μάθει το μυστικό του ποταμού. Ο ζητιάνος πέρασε με επιτυχία όλες τις δοκιμασίες. Έμαθε να βλέπει πίσω από αυτά που φαίνονται, να ακούει πίσω από αυτά που ακούγονται, μα πάνω απ' όλα, έμαθε να αγαπάει. Το κλειδί της χρυσής κλειδαρότρυπας το είχε ήδη μέσα του και δε χρειάστηκε να του το δώσει κανένας. 
Φεβ
19

Lebensraum - Ζωτικός Χώρος στο FAUST Bar-Theatre-Arts

Την Τρίτη 21 Φεβρουαρίου, στις 21:00, η παράσταση Lebensraum-Ζωρικός χώρος  του Θανάση Τριαρίδη, σε σκηνοθεσία της Πηγής Δημητρακοπούλου, θα δοθεί στην θεατρική σκηνή του Faust για την Κίνηση καλλιτεχνών με αναπηρία. 
Στην παράσταση πρωταγωνιστούν ο Πάνος Ζουρνατζίδης,(μέλος της ομάδας Θε.αμ.α Θέατρο ΑμεΑ και της Κίνησης Ηθοποιών με Αναπηρία) και ο Σήφης Πολυζωϊδης. 
Μετά την παράσταση, στις 22:30, θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα «Άρση της Απαγόρευσης Φοίτησης στις Δραματικές Σχολές – Η επόμενη μέρα», με αφορμή την πρόσφατη τροποποίηση του Π.Δ. 370/1983, την κατάργηση του όρου της «άρτιμέλειας» που μέχρι χθες απέκλειε τους καλλιτέχνες με αναπηρία από την φοίτησή τους στις Ανώτερες Σχολές Δραματικής Τέχνης στην Ελλάδα.
Φεβ
19

''Κεκλεισμένων των Θυρών" στο Θέατρο ΠΚ

Η ιλαρή τραγωδία «Κεκλεισμένων των Θυρών» (Huis Clos) του Ζαν Πωλ Σαρτρ, σταθμός του υπαρξιστικού θεάτρου, παρουσιάζεται στο Θέατρο ΠΚ από το Σάββατο 18 Φεβρουαρίου. Πρόκειται για μια σύγχρονη προσέγγιση του έργου, που όμως διατηρεί τη διαχρονικότητα της φιλοσοφίας του Σαρτρ αναδεικνύοντας τα νοήματα του κειμένου και τους υπαινιγμούς του συγγραφέα. Παίζουν οι ηθοποιοί Βαλίσια Βύζα, Έλενα Θωμοπούλου και Απόστολος Χατζής, σε σκηνοθεσία Μαργαρίτας Αμαραντίδη. Τη μετάφραση υπογράφει ο Αλέξανδρος Βαμβούκος και τη μουσική ο Gautier.
Φεβ
18

"Ο Βυσσινόκηπος " στο Θέατρο Εμπρός

Ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, τον Βυσσινόκηπο του Άντον Τσέχωφ, ανεβάζει η νεοσύστατη Ομάδα Ίριδα σε σκηνοθεσία Ερρίκου Μηλιάρη, από τις 6 Μαρτίου στο θέατρο Εμπρός για οκτώ μόνο παραστάσεις.

Γραμμένο το 1903, ο Βυσσινόκηπος είναι ένα έργο για το θάνατο ενός κόσμου και τη γέννηση ενός καινούργιου. Ο Τσέχωφ ασκεί σφαιρική κριτική και αναδεικνύει τα σφάλματα  του κατεστημένου τρόπου ζωής, χωρίς ποτέ να γίνεται διδακτικός, κοιτάζοντας πάντα τους ανθρώπους αυτού του κόσμου με αγάπη και χιούμορ. Δεν αναλύει ούτε φαίνεται να γνωρίζει ακριβώς τη σύσταση του καινούργιου κόσμου που αναδύεται. Απλώς παρατηρεί τη ζωή και τους ανθρώπους τη στιγμή της μετάβασης απ’ τον έναν κόσμο στον άλλον. Και ως καλλιτέχνης ελπίζει και προβάλλει το ιδανικό, το ευγενές. Σχεδόν προφητικά, καθώς το 1917 ξεσπά η Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία. Ενώ, έναν ακριβώς αιώνα μετά, η ιστορία κάνοντας άλλον έναν κύκλο βρίσκεται και πάλι σε περίοδο μετάβασης.