Ιουν
17

Το πρόσωπο της εβδομάδας: Μαριάνθη Παντελοπούλου - Ηθοποιός

Με τις διάφορες ιστορίες που άκουγε και διάβαζε δημιουργούσε εικόνες στη φαντασία της. Αργότερα τις έ307331_478881145506137_9593538_nπλαθε με μία καλή ταινία, με μια παράσταση. Και η Μαριάνθη Παντελοπούλου ακολούθησε τελικά αυτό που έλεγε η καρδιά της.

Εγινε ηθοποιός, προκειμένου να νιώθει έντονη την αδρεναλίνη, να αναμετράται με τις δυνάμεις και της αδυναμίες της, να κινείται μέσω της τέχνης ανάμεσα στο συναίσθημα και στη λογική.

Αυτό το διάστημα βρίσκεται σε εντατικές πρόβες για να συμμετάσχει στην παράσταση «Στέλλα Travel: Η γη της απαγγελίας», που είναι εμπνευσμένη από την ταινία Στέλλα του Μιχάλη Κακογιάννη.

Όπως αναφέρει στο All4fun, όπου εκφράζει φυσικά τον θαυμασμό της για τη Μελίνα Μερκούρη  η παράσταση δεν πάει να αναμετρηθεί με το μύθο της κινηματογραφικής Στέλλας, αλλά τον αναζητά..

marianthi* Πότε και πως προέκυψε η υποκριτική δεν μπορώ να το απαντήσω με ακρίβεια. Αυτό που πάντα με μάγευε είναι οι ιστορίες. Ν’ ακούω παραμύθια, γεγονότα, βιογραφίες ανθρώπων. Και να πλάθω εικόνες στη φαντασία μου. Γι αυτό και πάντα με ρουφούσε μια καλή ταινία, παράσταση ή σειρά. Πρακτικά η ενασχόληση μου με το θέατρο ξεκίνησε από τα φοιτητικά μου χρόνια. Ως φοιτήτρια της ΑΣΟΕΕ είχα έντονη εμπλοκή στη θεατρική ομάδα του πανεπιστημίου. Κι από τότε δε θυμάμαι να έχει περάσει μέρα ή περίοδος χωρίς ένα κομμάτι του μυαλού μου να βρίσκεται άμεσα ή έμμεσα στο θέατρο.

* Υποκριτική για μένα είναι δουλειά, σύνθεση, ανάλυση, αποκάλυψη, αδρεναλίνη, σωματική έκφραση, αναμέτρηση με τις δυνάμεις και τις αδυναμίες μου.

* Νομίζω πως ένας νέος ηθοποιός αντιμετωπίζει την κρίση όπως και ένας νέος δημοσιογράφος ή δικηγόρος ή οδοντίατρος κλπ. Πολύ δουλειά χωρίς χρηματική ανταπόδοση, τρέξιμο και στιγμές που αναρωτιέσαι για πόσο ακόμα. Ευτυχώς πάντα κάτι γίνεται μετά και βρίσκεις την ανταπόδοση αλλιώς. Μέσω της ικανοποίησης, των ανθρώπων που γνωρίζεις, του πείσματος, της αλληλεγγύης ανάμεσα σε κάποιους συναδέλφους.

* Η τέχνη είναι μια έκφανση της ανθρώπινης έκφρασης και σκέψης. Της ανάγκης μας να μεταφέρουμε εικόνες, συναισθήματα, μύθους, προβληματισμούς. Μέσα σ’ αυτή μπορεί να βρει ο καθένας ό,τι θέλει: Ερωτήσεις, απαντήσεις, προσωπικές αναφορές – ανάλογα με τις συνθήκες που διαβάζεις, βλέπεις ή ακούς κάτι. Εμένα μ΄ ελκύει η τέχνη που δημιουργεί ερωτήματα, που σε κινεί τόσο στο συναίσθημα όσο και στη λογική. Όχι αυτή που δίνει απαντήσεις.

* Η παράσταση στην οποία συμμετέχω έχει τον τίτλο «Στέλλα Travel: Η γη της απαγγελίας» και είναι εμπνευσμένη από την ταινία Στέλλα του Μιχάλη Κακογιάννη. Το θέμα ήρθε από το σκηνοθέτη μας Γιάννη Σκουρλέτη, ο οποίος και ζήτησε από την ποιήτρια Γλυκερία Μπασδέκη τη συγγραφή του κειμένου. Δεν δουλεύουμε πάνω σε μια άλλη ανάγνωση ή εκδοχή της ταινίας. Παίρνουμε τη Στέλλα του 1955 ως μνήμη και συλλογικό βίωμα και τη μεταφέρουμε σε μια σύγχρονη Στέλλα που αναμετράται με τα φαντάσματά της, τα πάθη της, την ομορφιά και την ασχήμια της, την πίστη και τους μύθους της. Αυτή η μεταγραφή της Στέλλας έχει πολλαπλές αναγνώσεις, τόσο σε προσωπικό επίπεδο για το καθένα μας, όσο και στο κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης.

* Η Μαριέττα που υποδύομαι είναι ένα παζλ φτιαγμένο από τις γυναίκες που περιτριγυρίζουν τη Στέλλα στην ταινία του Μ. Κακογιάννη. Δηλαδή τη Μαρία και τη Αννέτα. Στη Στέλλα travel γίνεται ένα πρόσωπο, που κουβαλά, όμως, πολλαπλούς ρόλους. Γίνεται η μάνα, η αδερφή, η αντίζηλος, η ιδιοκτήτρια, η αιώνια προδομένη γυναίκα. Κουβαλά τους ρόλους της κι αυτό τη φέρνει σε σύγκρουση με τη Στέλλα, τη γυναίκα που κουβαλά μόνο ότι πραγματικά αγαπά.

* Η Μελίνα Μερκούρη μετέτρεψε τη Στέλλα από ένα κινηματογραφικό ρόλο σε μύθο και σημείο αναφοράς του νεότερου 1013657_265149070290884_160827326_n_2πολιτισμού μας. Η δική μας δουλειά, η δική μας Στέλλα, δεν πάει να αναμετρηθεί με το μύθο. Τον αναζητά. Οπότε, δεν είναι θέμα δυσκολίας ή πρόκλησης η έμμεση παρουσία της Μερκούρη. Είναι εμπνευστική και οδηγός σε μεγέθη που πλέον δεν συναντάμε.

* Η Μελίνα Μερκούρη είναι για μένα κατ’ αρχάς μια πολύ έντονη ανάμνηση από τα παιδικά μου χρόνια, καθώς την αγαπούσαμε πολύ στο σπίτι. Με μάγευε η έντονη παρουσία της, ο «ναρκισσισμός» της, η «αλητεία» της, η επιρροή που είχε πάνω στον κόσμο. Ένα από τα αξιοσημείωτα της Μελίνας είναι ότι μπόρεσε να φέρει τη γυναίκα μέσα στην πολιτική. Δεν άλλαξε τίποτα από την προσωπικότητα της και μπήκε μέσα σ ένα ανδροκρατούμενο χώρο με τη θηλυκότητά της «αγκαζέ». Γι’ αυτό και την αγάπησε ο κόσμος τόσο, γιατί μπόρεσε να κρατήσει την εικόνα εξωστρέφειας και τη μαχητικότητάς σταθερή μέσα στο χρόνο.

* Νομίζω πως στην Ελλάδα – και όχι μόνο - βρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο. Αν η μετάβαση αυτή είναι προς το καλύτερο ή όχι είναι κάτι που θα φανεί στην πορεία από την ένταση των συγκρούσεων μέσα στην κοινωνία, τις πράξεις και τις απραξίες μας. Όσον αφορά στην επικαιρότητα και τα όσα συνέβησαν με την ΕΡΤ, νομίζω ότι πρώτη φορά έγινε σε τόσο ευρεία μάζα και τόσο ταυτόχρονα αντιληπτή η κακώς παρεμβατική και καταστροφική σύγχρονη ελληνική πολιτική. Θα’ πρεπε πια να θεωρείται αδιανόητη μια τέτοια πρακτική, δηλαδή η κατάργηση ενός θεσμικού οργάνου εντός ολίγων ωρών, με το έτσι θέλω. Κι όμως το ακόμα πιο ανατριχιαστικό είναι ο διχασμό198195_530743550271956_1647878393_nς που έφερε αυτή η πρακτική.

* Τον χειμώνα βρισκόμουν με την ομάδα Ουμπούντου στο Bios, όπου ανεβάσαμε την παράσταση «Η Χαμένη Τιμή της Καταρίνα Μπλουμ». Ήταν μεταφορά του ομώνυμου διηγήματος του Χάινριχ Μπέλλ και αφορά στη λειτουργία του Τύπου στη Γερμανία του 1974, μια εποχή αρκετά ακραία. Η συνάντησή μου με την ομάδα αυτή ήταν ευτύχημα για μένα, καθώς η Ουμπούντου έγινε η βάση μου και σημείο αναφοράς μου. Την άνοιξη βρέθηκα με την ομάδα του Γιώργου Κουσκουλή, Μικροσκόπιο, όπου δουλέψαμε μια διασκευή πάνω στο μυθιστόρημα του Ν. Καζαντζακη «Καπετάν-Μιχάλης». Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία. Μας ταξίδεψε σε μιαν άλλη εποχή, κι αυτό το ταξίδι μας έφερε - με διάφορους τρόπους - αντιμέτωπους με τη δική μας εποχή.

* Πρώτη φορά σε κοινό τραγούδησα στο πλαίσιο της παράστασης «Καπετάν Μιχάλης». Αυτό σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι τραγουδάω ή ότι θα μπορούσα να το σκεφτώ επαγγελματικά, παρά μόνο στο πλαίσιο της555042_476556849071900_1482137938_n δουλειάς μου ως ηθοποιός.

* Εννοείται ότι στο μέλλον μ’ ενδιαφέρει ο κινηματογράφος και η τηλεόραση. Ειδικά ο κινηματογράφος! Είχα πέρυσι την πρώτη μου εμπειρία γυρισμάτων για την ταινία «Να κάθεσαι και να κοιτάς» του Γ. Σερβετά, η οποία δεν έχει βγει ακόμα. Την περιμένουμε το φθινόπωρο! Μου άρεσε πολύ η δουλειά αυτή, καθώς ήταν η πρώτη μου γνωριμία με τον κινηματογράφο και μέσω αυτής τον λάτρεψα.

* Στην Αθήνα αυτό που μ’ αρέσει και δε μ’ αρέσει ταυτόχρονα είναι η αναρχία της, το ανακάτεμά της. Το ότι βρίσκεται ένα παλιό προσφυγικό δίπλα σε μια πολυκατοικία, πλατείες στριμωγμένες με τραπεζάκια και λίγο πιο πάνω ένας λόφος για να δεις τη θάλασσα, ένα παλόο ταβερνάκι σε στοά δίπλα σε μια αποθήκη, δίπλα σ’ ένα μπαρ. Το Κολωνάκι δίπλα στα Εξάρχεια. Τέλος, όσο κι αν ακούγεται περίεργο μ’ αρέσουν οι μυρωδιές αυτής της πόλης.

* Στο All4fun μου αρέσει πολύ το ενδιαφέρον του για την νέες ομάδες και τους νέους δημιουργούς!!

Αναλυτικές λεπτομέρειες για την παράσταση Στέλλα travel: Η γη της επαγγελίας ακολουθούν στον σχετικό σύνδεσμο: http://www.all4fun.gr/fun/theater/6597--travel----.html

Του Κυρ. Κουρουτσαβούρη 17/6/2013