Μαϊ
17

Το πρόσωπο της εβδομάδας: Νάνσυ Σιδέρη - Ηθοποιός

Πολλές ιστορίες κεντρίζουν το ενδιαφέρον για το πώς αποφασίζει ένα παιδί να γίνει ηθοποιός.
 
Εκείνη της Νάνσυς Σιδέρη, όμως, είναι από τις πιο ιδιαίτερες. Και δείχνει το πόσο πολύ της αρέσει το παιχνίδι των ρόλων.
 
Μικρή, λοιπόν, έπαιζε την κατηγορούμενη. Έστηνε την ιστορία της με ενόρκους, δικαστήριο και συγκινητικούς μονολόγους, όπου έπρεπε να πείσει για την αθωότητα της. Αν το πετύχαινε κέρδιζε την υπόθεση. Αν όχι η τιμωρία της ήταν ισόβια φυλάκιση…
 
Κάπως έτσι, λοιπόν, μπήκε η υποκριτική στη ζωή της. Μετά ήρθαν οι σπουδές της στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και το παιχνίδι, που αγαπάει από μικρή συνεχίζει να τη γοητεύει πολύ.
 
Η φετινή σεζόν τη βρήκε σε μία παράσταση στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού και σε δύο παραστάσεις στο θέατρο του Νέου Κόσμου.
Η μία εξ’ αυτών, μάλιστα, θα παρουσιαστεί για δύο φορές την ερχόμενη εβδομάδα και στο 10o Βob Theater Festival.
 
Η Νάνσυ απόλαυσε τη συμμετοχή της με την ομάδα Roswitha στο έργο του Δανιήλ Χαρμς, «Στο μυαλό του Δανιήλ Χαρμς», αλλά και για στην παιδική παράσταση «Στη χώρα του βασιλιά των κλόουν», σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη στο θέατρο του Νέου Κόσμου.
 
Ηταν τέτοια η επικοινωνία με το κοινό, που όλη τη σεζόν, «ζεστάθηκε η καρδιά της», όπως παραδέχεται στο All4fun. 
 
Γενναιόδωρο πλάσμα η Νάνσυ με σημαντικές συνεργασίες μέχρι τώρα στο ενεργητικό της (μεταξύ άλλων πέρσι και στο Φάουστ σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου) θαυμάζει και παρακολουθεί σε κάθε δυνατή ευκαιρία προσωπικότητες, οι οποίες παρεκκλίνουν από εκείνο που μοιάζει «φυσιολογικό» στο ευρύ κοινό. Ενδεχομένως γιατί ταιριάζουν περισσότερο και στην ιδιοσυγκρασία της…
 
* Όταν ήμουν παιδί έπαιζα συχνά την κατηγορούμενη. Έπρεπε να κερδίσω τους ενόρκους, αλλιώς θα με έκλειναν στη φυλακή. Τους έβλεπα όλους στο δικαστήριο, ήταν επικριτικοί. Φανταζόμουν ακόμα και τη μητέρα μου απέναντι, να κοιτάζει ψυχρά. Με τρόμαζε η σκληρότητα και έλεγα κάθε φορά ένα συγκινητικό μονόλογο για να τους πείσω πως είμαι αθώα. Τις φορές που δεν τα κατάφερνα, έτρωγα ισόβια. Κάπως έτσι, προέκυψε η υποκριτική.
 
* Διάβασα πριν καιρό, μια σημείωση του Λευτέρη Βογιατζή και την κρατάω: «Υπάρχει κάτι πολύ ανώτερο στην υποκριτική από το να είσαι σωστός. Υπάρχει ο κίνδυνος».
 
* Σκέφτομαι τη γενιά μου. Είμαστε ωραίοι άνθρωποι. Πεισματάρηδες. Καμιά φορά παρατηρώ σκοτεινά βλέμματα. Απελπισμένα. Εύχομαι αυτά τα βλέμματα να γίνουν το θέατρο που μας λείπει. Να γίνει ο θυμός λογοτεχνία, ποίηση, μουσική, χορός και όχι αυτοκαταστροφή.
 
* Ένας φίλος μού διηγήθηκε κάποτε μια καταπληκτική ιστορία. Κάποιο βράδυ, στο υπόγειο του θεάτρου τέχνης είχε ξεμείνει ένας ηθοποιός. Βγήκε από το καμαρίνι, έκλεισε τα φώτα και ενώ έβαζε το παλτό του, παρατήρησε μια μικρή λάμπα να καίει στο βάθος. Πλησίασε και είδε τον Κουν να κάθεται στο γραφείο του, μπροστά σε ένα σωρό χαρτιά  και να καπνίζει προβληματισμένος. Ο ηθοποιός κοίταξε το ρολόι του. Είχε πάει δύο. Ρώτησε λοιπόν, απορημένος τον Κουν, τι έκανε τέτοια ώρα στο θέατρο κι εκείνος απάντησε κάπως έτσι: «Φροντίζω τους λογαριασμούς. Αν θέλεις να κάνεις κάτι για το θέατρο, πρέπει να είσαι εντάξει με όλους».
 
* Αυτήν την περίοδο κάνω πρόβες με την ομάδα Roswitha. Εκτιμώ πολύ τα παιδιά αυτής της ομάδας και τον τρόπο που δουλεύουμε. Θα ανεβάσουμε ξανά την παράσταση, «Στο μυαλό του Δανιήλ Χαρμς», στην Πειραιώς 260 (αίθουσα Ε) στo πλαίσιo του Φεστιβάλ Αθηνών και του Bob Theater Festival. Η παράσταση βασίζεται σε κείμενα του Ρώσου συγγραφέα Δανιήλ Χαρμς. 
 
* Ο Δανιήλ Χαρμς ήταν ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και σκιτσογράφος. Είχε γράψει : «Δουλειά μου είναι η λογοτεχνία. Δεν έχω πολιτικό προσανατολισμό και το ζήτημα που με απασχολεί περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο είναι: η λογοτεχνία. Δηλώνω ότι στον τομέα της λογοτεχνίας δεν είμαι σύμφωνος με τη σοβιετική πολιτική και επιθυμώ, ως αντιστάθμισμα των μέτρων που ισχύουν σήμερα, την ελευθερία του λόγου τόσο για την προσωπική μου δημιουργία, όσο και για εκείνη των λογοτεχνών με τους οποίους συνδέομαι πνευματικά και ανήκουμε στην ίδια λογοτεχνική ομάδα».

* Μου αρέσει να διαβάζω, να παρακολουθώ ντοκιμαντέρ για τις ζωές σημαντικών ανθρώπων, να συλλέγω πληροφορίες για το έργο τους, να απομνημονεύω φράσεις τους. Έχω αδυναμία στους κακούς μαθητές της ιστορίας, γιατί αντιτάσσονται στην προκατάληψη και την περιφρόνηση. Τέτοιοι μαθητές ήταν ο Τσάρλι Τσάπλιν, ο Τσαρλς Ντίκενς, ο Μαρκ Τουέιν, ο Ζοζέ Σαραμάγκου κ.α.
 
* Ξεχωρίζω την παιδική παράσταση «Στη χώρα του βασιλιά των κλόουν», σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη. Μπαίναμε στο βαν με τον Σταύρο Γιαννουλάδη και τον Θοδωρή Σκυφτούλη και πηγαίναμε σε νοσοκομεία, ιδρύματα, ειδικά σχολεία και δομές φιλοξενίας προσφύγων. Θυμάμαι αγκαλιές, χαμόγελα, ανάγκη για επικοινωνία. Ζεστάθηκε η καρδούλα μας. 
 
* Επίσης, πρόσφατα ανεβάσαμε «Το μεγάλο κρεβάτι», στην Πειραματική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Μάνου Βαβαδάκη. Τέτοια ξεγνοιασιά είχα πολύ καιρό να νιώσω. Λαμπερά κοστούμια, φτερά, πούπουλα, τακούνια, επικοινωνία με τους θεατές, γέλιο, χορός, ανάσα.  Χαρά, Γιάννη, Κατερίνα, Μαρία, Αλέξανδρε, Πάνο και Μάνο είστε αστέρια όπως και όλα τα παιδιά που δούλεψαν για το μεγάλο κρεβάτι.
 
* Η Αθήνα και μου αρέσει και με κουράζει. Δε μπορώ να συνηθίσω με κανέναν τρόπο την ανέχεια.

* Τις προάλλες είδα έναν κύριο που στεκόταν μετέωρος. Μόλις είχε πάρει τη δόση του και στα χέρια κρατούσε ένα ανοιχτό βιβλίο. Έπεφτε και ανασηκωνόταν, όμως επέμενε να κρατάει αυτό το βιβλίο, σαν να ήταν το πιο σταθερό και πολύτιμο πράγμα στον κόσμο.

* Συναντάω συχνά και μια κυρία που ζει κοντά στο Πεδίον του Άρεως... Την τελευταία φορά που βρεθήκαμε μου ζήτησε να με κεράσει μια πορτοκαλάδα. Αυτή τη γενναιοδωρία ψάχνω στους ανθρώπους. Και σ' αυτούς πιστεύω.
 
* Κυριάκο σ' ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Δεν ξέρω τι μου αρέσει στο Αll4fun. Εσύ μου αρέσεις, είσαι ευγενέστατος!

& Αναλυτικές λεπτομέρειες για την παράσταση "Στο μυαλό του Δανιήλ Χαρμς" στο 10o Bob Theatre Festival ακολουθούν στον εξής σύνδεσμο: http://all4fun.gr/fun/theater/14980-q----q--bob-theatre-festival.html
 
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 17/5/2017