Ιαν
11

Το πρόσωπο της εβδομάδας: Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου - Ηθοποιός / Τραγουδίστρια

Ένα λάθος που συχνά γίνεται και σχετίζεται με τη γνώμη του κοινού για έναν ηθοποιό είναι η ταύτιση του μ’ έναν ρόλο, τον οποίο έχει φέρει με ιδιαίτερη επιτυχία και ενδεχομένως να ταιριάζει και στο παρουσιαστικό του.
 
Κάπως έτσι θυμάμαι και εγώ την εποχή όταν παιζόταν στην τηλεόραση «Χαρά αγνοείται». Εκεί είχα εντοπίσει μεταξύ άλλων μία υψηλόσωμη, αυστηρή στο ύφος ηθοποιό να υποδύεται πολύ εύστοχα τη βοηθό ενός αστυνομικού, ο οποίος αναζητούσε τη χαμένη ηρωίδα της σειράς. 
 
Έπαιζε άλλωστε έναν αντίστοιχο ρόλο και στο LAPD, δίνοντας μου τη λανθασμένη εντύπωση ότι πρόκειται για μία προσωπικότητα, η οποία θα ήταν κοντά στους χαρακτήρες που της δίνονται.
 
Γνωρίζοντας τη Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου διαπίστωσα το ακριβώς αντίθετο. Όχι μόνο, γιατί μπορεί να είναι η χαρά της παρέας, αλλά γιατί καταφέρνει στη σκηνή να εμφανίζεται εντελώς διαφορετική απ’ ότι είναι στην πραγματικότητα. 
 
Η μεταμόρφωση ενός ηθοποιού πρέπει να είναι βέβαια προφανής στόχος για να γίνεται όλο και καλύτερος, όμως δεν είναι δεδομένο πως ισχύει. Ειδικά σε περιπτώσεις ηθοποιών, που συνηθίζουν να ταυτίζονται με συγκεκριμένους ρόλους και τύπους φόρμας.
 
Τη συγκεκριμένη περίοδο συμμετέχει ως «Μάσα» στις «Τρεις αδερφές», που πήραν παράταση σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά. Και στο εύλογο ερώτημα γιατί και πάλι Τσέχοφ, και γιατί πάλι το συγκεκριμένο πολυπαιγμένο έργο, δίνει τη δική της ερμηνεία στο All4fun:

«Γιατί ο άνθρωπος θα βασανίζεται πάντα από τα ίδια πάθη, θα οραματίζεται πάντα ένα καλύτερο μέλλον, θ’ αναζητά πάντα απάντηση στο ερώτημα: Ποια είναι η ουσία της ύπαρξής μας; Γιατί ζούμε; Γιατί υποφέρουμε; Ο Τσέχοφ θα είναι πάντα επίκαιρος. Και είμαι χαρούμενη, γιατί η φετινή μου “οικογένεια “ είναι μια μεγάλη, χαρισματική, έντονη, ζωντανή, πολύχρωμη, υπέροχη οικογένεια. Ο μπαμπάς /σκηνοθέτης  Δημήτρης είναι ένας οραματιστής, εξαιρετικά έντονος άνθρωπος, με πόθους, πάθη και αδυναμίες, σαν ένας γνήσιος ρσεχωφικός χαρακτήρας!). Είναι ευφυής, ταλαντούχος και αγαπά τους ηθοποιούς του (μέχρι πνιγμού...χαχαχαχαχαχα). Έχει όμως και μια άλλη σπουδαία ικανότητα. Να υιοθετεί / επιλέγει εξαιρετικά παιδιά / ηθοποιούς. Η συνύπαρξη μαζί τους (σκηνική και ...παρασκηνιακή) είναι για μένα ευλογημένη στιγμή! Κερδίζω καθημερινά! Κλέβω κι εγώ λίγο από το ταλέντο του καθενός και προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη»
 
Η Μαρούσκα ήταν η πρώτη επιλογή της στήλης για το 2017 και της ευχόμαστε να έχει μια υπέροχη χρονιά, όπως την οραματίζεται.
 
Σύντομα, μάλιστα, να πραγματοποιήσει και το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο, δεδομένου πως αν και είναι κόρη σκηνοθέτη, δεν έχει παίξει στο σινεμά, δείχνοντας πως ναι υπάρχουν και Ελληνες, οι οποίοι δεν χρησιμοποιούν τον εύκολο δρόμο για να συμμετάσχουν κάπου, όπου άλλοι δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες…
 
* Πότε και πως προέκυψε η υποκριτική; Δεν ξέρω να πω ακριβή ημερομηνία ή ώρα !!Πιθανότατα με τη σύλληψη...Ο πατέρας μου είναι σκηνοθέτης και ο μαγικός κόσμος της υποκριτικής ήταν κομμάτι της δουλειάς του και της δικής μου καθημερινότητας. Παρόλα αυτά όταν με ρωτούσαν τι θα γίνω όταν μεγαλώσω δεν έλεγα ηθοποιός. Στο σχολείο ήμουν μια πολύ καλή μαθήτρια και αγαπούσα πολύ το διάβασμα και κυρίως τα θεωρητικά μαθήματα. Οπότε σκεφτόμουν τη φιλολογία ή τη νομική σαν πιθανές επιλογές. Βέβαια πάντα όπου θεατρικό ή μουσική (πως λέμε όπου γάμος και χαρά...) η Μαρούσκα πρώτη! Με τρελό ενθουσιασμό! Το έβλεπα όμως πιο πολύ σαν “μαγικό” παιχνίδι. Καμία συνείδηση ότι αυτό θα μπορούσε να είναι η ζωή μου στο μέλλον! Μέχρι που κάπου εκεί στη δευτέρα με τρίτη λυκείου ήρθε η στιγμή να δω τι θα απογίνω! Ε, κάπου εκεί μίλησε το DNA...
 
* Υποκριτική είναι για μένα μια αέναη εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής και βασικά της δικής σου. Μια διαρκής αναμέτρηση με τα όρια σου; Μια συνεχής πρόκληση; Μια βαθιά ανάγκη για επικοινωνία; Τρόπος ζωής; Δεν ξέρω Ένα “μαγικό παιχνίδι”!
 
* Ενας ηθοποιός αντιμετωπίζει την κρίση, όπως όλοι. Απογοητεύεται, θυμώνει, απελπίζεται, ελπίζει, αγωνίζεται.
 
* Η  παιδεία, η συλλογική προσπάθεια, η αλληλεγγύη και ο αγώνας ενάντια σε κάθε τι σάπιο - ακόμη κι αν αυτό είμαστε εμείς οι ίδιοι - μπορούν να δώσουν απαντήσεις στην τωρινή κατάσταση στην Ελλάδα. Ο καθένας από μας στο σωστό πόστο! Και η τέχνη από το δικό της μετερίζι στο δικό της ρόλο, μπορεί να πάρει μέρος σ' αυτήν την προσπάθεια. Αφυπνίζοντας συνειδήσεις. Μιλώντας για την ουσία.
 
* Η παράσταση «Τρεις Αδερφές» προέκυψε από μια ανάγκη/όραμα του σκηνοθέτη μας Δημήτρη Μυλωνά να φτιάξει μια ομάδα ανθρώπων που θα μιλήσουν μια κοινή σκηνική γλώσσα σύγχρονη  (όχι μοντέρνα με την έννοια του εφήμερου) θα αναπτύξουν έναν κοινό κώδικα και μέσω αυτού θα αναμετρηθούν με σημαντικά κείμενα του παγκόσμιου ρεπερτορίου με σκοπό να επικοινωνήσουν με το κοινό του σήμερα. Αυτός είναι και ο λόγος που θα έλεγα σε κάποιον να έρθει να δει την παράσταση. Οι αντιδράσεις μέχρι στιγμής είναι πολύ θετικές!!! Μας λένε μεταξύ άλλων ότι φωτίζονται πλευρές του έργου και των χαρακτήρων που συνήθως έμεναν λίγο στη σκιά.
 
* Πως αντιμετωπίζω τη Μάσα; Όπως όλους τους ρόλους. Αρχικά τον  μελετάω. Τον παρατηρώ, προσπαθώ να τον ...ανακαλύψω. Πως συμπεριφέρεται, πως αντιδρά σε σχέση με το περιβάλλον του, αλλά και τους άλλους. Ποια είναι η εποχή που ζει;. Οι καταβολές του. Το ιστορικό του. Βρίσκω τα κοινά μας χαρακτηριστικά. Αναγνωρίζω τα διαφορετικά. Έπειτα προσπαθώ να τον κατανοήσω. Γιατί αντιδρά με συγκεκριμένο τρόπο; Τι είναι αυτό που τον ορίζει και τελικά τον καθορίζει ; Ποια είναι η κινητήριος δύναμή του. Το “θέμα” του. Και τέλος τον αγαπώ για να μπορέσω να ταυτιστώ. Και παθιάζομαι μαζί του!!
 
* Ο Τσέχωφ  θα είναι πάντα επίκαιρος. Μέγας ανθρωπιστής εκτός από σπουδαίος συγγραφέας, μιλάει μέσα από τα έργα του - και φυσικά και τις Τρεις Αδελφές –μ’ ένα λόγο απλό και συνάμα βαθιά ποιητικό, για τους ήρωες της καθημερινότητας και τους δικούς τους αγώνες. Χωρίς να τους κρίνει, ή να τους εξιδανικεύει, αναδεικνύει  τις αγωνίες τους, τις ελπίδες τους, τους ευσεβείς τους πόθους, φανερώνει τα πάθη και τις αδυναμίες τους. Και μέσα από τους δικούς του ήρωες είναι σαν να μιλάει για τον κάθε άνθρωπο ανά τους αιώνες.
 
* Γιατί πάλι Τσέχωφ λοιπόν; Γιατί ο άνθρωπος θα βασανίζεται πάντα από τα ίδια πάθη, θα οραματίζεται πάντα ένα καλύτερο μέλλον, θ’ αναζητά πάντα απάντηση στο ερώτημα : Ποια είναι η ουσία της ύπαρξής μας; Γιατί ζούμε; Γιατί υποφέρουμε;
 
* Η φετινή μου “οικογένεια “ είναι μια μεγάλη, χαρισματική, έντονη, ζωντανή, πολύχρωμη, υπέροχη οικογένεια. Ο μπαμπάς /σκηνοθέτης  Δημήτρης είναι ένας οραματιστής, εξαιρετικά έντονος άνθρωπος, με πόθους, πάθη και αδυναμίες (σαν γνήσιος Τσεχωφικός χαρακτήρας!). Είναι ευφυής, ταλαντούχος και αγαπά τους ηθοποιούς του (μέχρι πνιγμού...χαχαχαχαχαχα). Έχει όμως και μια άλλη σπουδαία  ικανότητα. Να υιοθετεί / επιλέγει εξαιρετικά παιδιά / ηθοποιούς. Ειλικρινά φέτος αισθάνομαι ιδιαίτερα τυχερή που συνεργάζομαι με τους συγκεκριμένους συναδέλφους. Είναι πραγματικά όλοι τους εξαιρετικά χαρισματικοί και σαν ηθοποιοί και σαν άνθρωποι!! Η συνύπαρξη μαζί τους (σκηνική και ...παρασκηνιακή) είναι για μένα ευλογημένη στιγμή! Κερδίζω καθημερινά! Κλέβω κι εγώ λίγο από το ταλέντο του καθενός και προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη! Παραφράζοντας λοιπόν τη Μάσα θα πω: Αγαπώ ,αγαπώ ...ΑΓΑΠΩ αυτόν το θίασο!!!! (Βιβή, Ελεάνα, Πάρη, Σπύρο, Νατάσα Ζ, Χρήστο, Ευθύμη, Γιώργο, Νατάσα Σ., Έυα, Κωνσταντίνε...Ευχαριστώ!)
 
* Μπήκα στο Ωδείο Αθηνών πριν κλείσω τα 18... Αθώα και σχεδόν ανυποψίαστη! Και  ανοίχτηκε μπροστά μου ένας καινούριος κόσμος! Εκεί ουσιαστικά το φλερτ μου με το θέατρο έγινε έρωτας! Εκεί επίσης έμαθα (ή τουλάχιστον άρχισα να καταλαβαίνω) και το πόσο κόπο θέλει για να κρατήσεις ...άσβεστη τη φλόγα αυτού του έρωτα όταν αυτός γίνει συμβίωση!
 
* Εκεί έφαγα τα πρώτα μου χαστούκια (που τώρα που το σκέφτομαι δεν ήταν παρά χάδια σε σχέση με τη συνέχεια). Τα θυμάμαι με νοσταλγία αυτά τα χρόνια. Δεν μου λείπουν. Τα κουβαλάω μέσα μου. Κομμάτι μου. Όπως και όλους τους συμμαθητές μου από τότε. Ειλικρινά χαίρομαι και καμαρώνω να ακούω ότι προοδεύουν. Σε ό,τι επέλεξαν τελικά να κάνουν. Και εύχομαι να είναι πάντα καλά!
 
* Το γράψιμο και τη σκηνοθεσία με αφορούν απόλυτα! Είναι κομμάτι της δουλειάς μου! Είχα την τύχη να πάρω “μυρωδιά “και από τα δύο. Την ευκαιρία - και τον ευχαριστώ γι' αυτό - μου την έδωσε ένας πολύ σημαντικός για μένα συνεργάτης και φίλος ο Θέμης Μουμουλίδης. Ο Θέμης με τίμησε με την εμπιστοσύνη του από τα πρώτα μου βήματα. Έχουμε συνεργαστεί σε δέκα παραστάσεις!

* Στις τελευταίες τέσσερις, εκτός από ηθοποιός, δούλεψα κοντά του και ως βοηθός του. Μεγάλο κέρδος  να βλέπεις τα πράγματα και από την ...άλλη πλευρά! Καταλαβαίνεις απόλυτα πόσο ...ομαδικό σπορ είναι το θέατρο και πόσο απαραίτητο είναι και το πιο μικρό γρανάζι για να λειτουργήσει η μηχανή. Πόσο άχρηστοι είναι οι μικροεγωισμοί και πόσο έξω μπορεί να σε πετάξει ο ανόητος εγωκεντρισμός και η ματαιοδοξία.
 
* Μυρωδιά από γράψιμο πήρα  στην περσινή παράσταση “ Θάνος Μικρούτσικος -Νίκος Καββαδίας: Ταξίδι στο Σταυρό του Νότου” όπου  ήμουν και στη συγγραφική ομάδα μαζί με το Θέμη, την Παναγιώτα Πανταζή και τη Βίκη Παναγιωτοπούλου. Η συγγραφή πάλι είναι άλλο ταξίδι. Σαγηνευτικό! Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ τον εαυτό μου ούτε σκηνοθέτη ούτε φυσικά συγγραφέα. Είναι ξεχωριστές ιδιότητες που απαιτούν ιδιαίτερες δεξιότητες, πλήρη αφοσίωση, εντατική σπουδή. Μην τρελαθούμε τελείως!!
 
* Η σχέση μου με τον κινηματογράφο; Πίσω από την κάμερα γονιδιακή (λόγω του μπαμπά...χαχαχαχαχα), αλλά δυστυχώς μπροστά από την κάμερα είναι προς το παρόν αγάπη από μακριά! Δεν έχω κάνει κινηματογράφο, πέραν μιας πολύ όμορφης ταινίας μικρού μήκους που σκηνοθέτησε ο Θοδωρής Βουρνάς και συμμετείχα και λέγεται “Θεατής”. Μαθαίνω μάλιστα ότι έχει και πολύ καλή πορεία με συμμετοχές σε εγχώρια και διεθνή φεστιβάλ και χαίρομαι πολύ!  Περιμένω να έρθει και η στιγμή που θα κάνω και την πρώτη μου μεγάλου μήκους! Ελπίζω να μην αργήσει...
 
* Στην τηλεόραση έχω κάνει κι εγώ τη θητεία μου Και είχα  την τύχη να συμμετέχω και σε πολύ αξιόλογες δουλειές. “Χαρά...Αγνοείται” για παράδειγμα. Ιδανικές συνθήκες τηλεόρασης! Σχεδόν ...κινηματογράφος! Την αγαπώ! Την αγαπώ την καλή τηλεόραση. Είναι ένα πολύ ισχυρό μέσο μετάδοσης μηνυμάτων ,πληροφοριών, γνώσης, μέσο ψυχαγωγίας, που τείνει δυστυχώς να γίνει όπλο μαζικής καταστροφής, αφού αναλώνεται στην προπαγάνδα, στην κινδυνολογία, στην τρομολαγνεία, προβάλλει αλλότρια πρότυπα και ανόητα ιδανικά. Ο τομέας μου  τώρα,η μυθοπλασία, έχει πληγεί από την κρίση. Έχω την εντύπωση όμως ότι χρησιμοποιείται και λίγο η κρίση σαν άλλοθι. Τώρα που σιγά σιγά το πράγμα ανοίγει πάλι ας παραδειγματιστούμε από τις φωτεινές εξαιρέσεις, που φυσικά υπάρχουν, για να δούμε ότι δεν θέλει πάντα κόπο, αλλά τρόπο!
 
* Το τραγούδι θα πω ότι είναι αυτό που λέω πάντα. Αν το θέατρο είναι ο σύζυγός μου , το τραγούδι είναι ο εραστής μου! Η μουσική γενικότερα αλλά βασικά το τραγούδι. Πως προέκυψε; Θυμάμαι πάντα τον εαυτό μου να τραγουδάει. Όλη μου την οικογένεια βασικά. Έτσι από το πουθενά και χωρίς λόγο!Τραγουδούσαμε! Διφωνίες, τριφωνίες ( η μαμά εξαιρετική σ'αυτά!) Έπειτα ξεκίνησα κιθάρα...( Την παράτησα δυστυχώς αλλά ποτέ δεν είναι αργά!)

* Έκανα και φωνητική κάποια χρόνια. Στη σχολή και εκτός. Χρήσιμο και στη δουλειά μου! Και ξαφνικά ένας φίλος μουσικός μου λέει:” Ρε συ! Έχεις ωραία φωνή! Έλα που φτιάχνουμε ένα σχήμα για ένα μαγαζί!” Ε,τον πίστεψα κι εγώ και...πήγα! Και από τότε όποτε τύχει (εκτός του θεάτρου που έχω κάνει μουσικές παραστάσεις) τρέχω!  Αν θεωρώ τον εαυτό μου τραγουδίστρια; Όχι! Μια ηθοποιός που τραγουδάει. Καλά ; Ας πούμε καλά.
 
* Δεν θα ξεχώριζα ποτέ συνεργασίες ή συνεργάτες. Σαφώς και πέρασα καλύτερα κάπου ή πιο δύσκολα κάπου αλλού, σαφώς και δεν έγραψαν όλες το ίδιο μέσα μου και ίσως κάποιες να μην τις έκανα αν μπορούσα να ξαναπάρω τα πράγματα από την αρχή, αλλά είναι όλες κομμάτια αυτού που είμαι σήμερα και δεν πετάω τίποτε ούτε  θέλω ξεχωρίζοντας κάποιες να αδικήσω κάποιες άλλες. Ρόλους /απωθημένα δεν έχω. Θέλω να δοκιμάζομαι σε διαφορετικά πράγματα και να εξερευνώ τα όριά μου. Συνεργασίες που θα ήθελα να έχω στο μέλλον; Ναι είναι κάποιοι άνθρωποι που θα ήθελα να συνεργαστώ. Αλλά δεν θα τους πω. Προτιμώ να το πω πρώτα στους ίδιους!

* Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι το καλοκαίρι θα συνεργαστώ και πάλι με το Θέμη Μουμουλίδη αφού η παράσταση “Θάνος Μικρούτσικος -Νίκος Καββαδίας :Ταξίδι στο Σταυρό του Νότου” θα περιοδεύσει σε όλη την Ελλάδα.
 
* Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, οπότε πως να μην αγαπάς το σπίτι σου; Είναι μια πόλη των αντιφάσεων! Αλλά πάλι κι εγώ είμαι ένας πολύ αντιφατικός άνθρωπος. Αυτό που σίγουρα δεν μου αρέσει στην Αθήνα είναι το πως της φερόμαστε εμείς οι Αθηναίοι!
 
*Στο All4fun μου αρέσει το ...μεράκι σας!Και φυσικά τα πάρτι σας! Ευχαριστώ πολύ που φέτος με διαλέξατε να σας κάνω «ποδαρικό»! Νιώθω βαριά την ευθύνη!!! Συνήθως πάντως είμαι ...γουρλού!
 
& Oi "Tρεις Αδερφές" πήραν παράταση και θα παίζονται πλέον κάθε Τετάρτη και Πέμπτη βράδυ στο Tempus Verum Εν Αθήναις. Αναλυτικές πληροφορίες για την παράσταση ακολουθούν στους σχετικούς συνδέσμους: 
 
 
Του Κυρ. Κουρουτσαβούρη, 11/1/2017